© L. Stephan
Πάντα ήθελα να γράψω ένα κριτικό σημείωμα για ένα βιβλίο χωρίς να το έχω διαβάσει, για μια ταινία χωρίς να την έχω δει, για μια συναυλία χωρίς να την έχω παρακαλουθήσει. Να λοιπόν που έφτασε η στιγμή. Συνέβη το βράδυ της Τρίτης 4/7, στην Τεχνόπολη. Στο λάιβ της Κιμ Γκόρντον. Επειδή δεν είδα την Κιμ Γκόρντον. Αλλά την εικόνα της.
Είναι αλήθεια πως είχα θυμώσει όταν διάβασα το απόσπασμα από την προδημοσίευση του "Αποικιοκράτη χίπστερ" (μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις αντίποδες) που αναφερόταν στην Γκόρντον ως το "αιώνιο, απαστράπτον σύμβολο της γυναίκας χίπστερ". Μου είχε φανεί άδικο. Η υπενθύμιση πως είχε συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, σ’ έναν από τους πιο καθοριστικούς δίσκους της δεκαετίας του ’80 θ’ αρκούσε για να διαλύσει την αδικία. Μα για να είμαι ειλικρινής, καθώς την έβλεπα στην Αθήνα, μαζί με το νεανικό της συγκρότημα, σκεφτόμουν διαρκώς το σχόλιο του Γκρέγκορι Πιερρό, σαν ένα μεσότιτλο που έπεφτε σε διαφάνεια ανάμεσα σ’ εμένα και τη σκηνή. Αυτή η γυναίκα είχε πράγματι κάποτε κατακτήσει το "ονειροπόλο έθνος";
Η Κιμ Γκόρντον δεν ήταν ποτέ μουσικός. Ήταν περισσότερο εικαστικός σε σώμα μουσικού. Αν και ποτέ δεν τα κατάφερε τόσο λαμπρά ως εικαστικός. Από την άλλη, ήταν σπουδαία μπασίστρια. Χωρίς να παίζει ακριβώς μπάσο. Και υπέροχη τραγουδίστρια. Παρόλο που δεν μπορεί να τραγουδήσει κανονικά. Αν και για μένα, ένα βραχνό μουρμουρητό, που βγαίνει από τη σκιά μιας φωνής που ξέρει ότι μέσα της κρύβει κάτι που την τυραννά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τραγούδι.
Τίποτα τέτοιο δεν ακούστηκε δυστυχώς από τους ενισχυτές στο Γκάζι κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της. Έπαιξε διεκπεραιωτικά τα κομμάτια του πρώτου της σόλο άλμπουμ και εξαφανίστηκε. Επτά τραγούδια και τρία ακόμα στο ανκόρ. Διάρκεια συναυλίας: μία ώρα. Δεν ήταν τυχαίο που ξεκίνησε με το "Sketch Artist", εναρκτήριο τραγούδι του "No Home Record". Φαίνεται πως ήταν μια καθαρή δήλωση από την πλευρά της. Δεν πρόκειται να δείτε μια συναυλία, μα το σκαρίφημα μιας συναυλίας. Ωστόσο, θα πληρώσετε ολόκληρο το αντίτιμο. Δεν πιστεύω πως είχε πρόθεση ν’ αγνοήσει το κοινό. Ούτως ή άλλως, το κοινό είχε προλάβει ν’ αδιαφορήσει πρώτο. Η μία ώρα έφτανε και περίσσευε. Κανείς δεν ήθελε να μείνει παραπάνω. Πόσο ν’ αντέξει να δει κανείς όρθιος μία και μόνο εικόνα; Κι ας ήταν η εικόνα της Κιμ Γκόρντον σε διαφορετικές πόζες με συνοδεία μουσικής. Χωρίς μάλιστα να φροντίσει για την ηχώ της.
Όταν βλέπεις μία μουσικό με τέτοια ιστορία, περιμένεις ν’ ακούσεις την ηχώ της πορείας της που συνήθως μοιάζει με συχνότητες ανάμεσα στο θόρυβο και τη σιωπή. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως περιμένεις να τραγουδήσει το "Shadow of a Doubt" ή το "Kissability", αν και θα το προτιμούσες. Όμως, βρίσκεται αποκλειστικά στη διακριτική ευελιξία ενός δημιουργού αν και πώς θα χτίσει μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν του και το σήμερα. Σαφώς και δικαιούται να μην το κάνει. Ωστόσο, αν το κάνει, είναι εκδήλωση καλλιτεχνικής οξυδέρκειας. Γιατί είναι δύσκολο να συνδέσεις την τωρινή σου εικόνα -φρεσκοκουρεμένα μαλλιά, ασημένιο σορτ, μυτερές μπότες, κιθάρα- μ’ εκείνο το θαμπό, σχεδόν κακόηχο, λάιβ στην έρημο Μοχάβε το ’85, χωρίς να προδώσεις τίποτα από τα δύο. Εξηγούμαι: δεν ανυπομονούσα ν’ ακούσω τραγούδια από το ρεπερτόριο των Sonic Youth. Πρακτικά δεν γινόταν. Η μπάντα ήταν πολύ αξιοπρεπής για κάτι τέτοιο. Ούτε όμως περίμενα ν’ ακούσω τη ζωντανή εκδοχή ενός καλού άλμπουμ, ραφιναρισμένο από την εμπειρία. Ανυπομονούσα για τη στιγμή που η Κιμ Γκόρντον θα ξέφευγε από το ίδιο της το είδωλο, θα το σκότωνε και θα μας πέταγε για λίγο σ’ εκείνη την έρημο της ονειροπόλησης.
Δεν νομίζω πάντως πως την απασχολούν τέτοιου είδους ζητήματα. Ίσως επειδή προσεγγίζει τα κοντσέρτα της σαν παραστάσεις χορού -ιέρεια και μαινάδες που φτιάχνουν ένα ομοίωμα ήχου κάτω από έναν μεταλλικό θόλο- και μάλλον το φταίξιμο ήταν καθαρά δικό μου, επειδή δεν έκανα την απαραίτητη μετατόπιση προκειμένου να δω τη συναυλία με πιο ανοιχτούς όρους. Αν και φοβάμαι πως αυτό που την ενδιέφερε περισσότερο ήταν ν’ ανεβάσει δυο μέρες αργότερα, στον προσωπικό της λογαριασμό του Instagram, μερικές υπέροχες φωτογραφίες που αποτύπωναν την ενέργεια της βραδιάς, εφόσον υπήρξε. 7.480 καρδούλες ως τώρα για το "αιώνιο, απαστράπτον σύμβολο". Και μια ακόμη. Η δική μου, ραγισμένη.
