© Peter Boettcher
Υπάρχουν μεγάλοι καλλιτέχνες, υπάρχουν και σπουδαίοι καλλιτέχνες. Πάντα, όμως, υπάρχει και μια αφρόκρεμα πιο σπουδαίων ανάμεσα στους σπουδαίους, που (συνήθως) συμπεριλαμβάνει όσους πρωτοπόρους κατάφεραν να αλλάξουν τους όρους με τους οποίους γινόταν αντιληπτή η τέχνη που υπηρέτησαν, ως την εποχή της δικής τους δράσης. Ανοίγοντας νέα πεδία έκφρασης και ορίζοντας, συνάμα, ένα καινούριο Παράδειγμα, με την έννοια που το έχει θέσει ο Thomas Kuhn.
Σε μια τέτοια αφρόκρεμα, φυσικά, ανήκουν και οι Kraftwerk, όσον αφορά τη μουσική. Ακόμα κι εκείνοι, ωστόσο, δεν τα έχουν κάνει όλα στα 53 χρόνια που κύλησαν από τότε που πρωτοσυγκροτήθηκαν (1970), στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Έχουν ξανάρθει για συναυλίες στην Ελλάδα, ας πούμε –όμως δεν έχουν παίξει ποτέ στο Ηρώδειο. Και ας μην τρέφουμε αυταπάτες: όσο "δεδομένο" κι αν φαίνεται ίσως σε μας, άλλο τόσο σημαντικό είναι για τα διεθνή ονόματα να πραγματοποιήσουν μια ζωντανή εμφάνιση κάτω από το παγκόσμιο σύμβολο της φωτισμένης Ακρόπολης. Να λοιπόν που φέτος θα συμβεί κι αυτό, αφού την Κυριακή 16/7 οι Kraftwerk θα βρεθούν εκεί, φέρνοντάς μας το νέο τους οπτικο-ακουστικό σόου.
Ένας τέτοιος χώρος, επιπλέον, απαλλάσσει τη δημόσια μουσικόφιλη σφαίρα από τη γκρίνια που τριγύρισε τους προηγούμενους ερχομούς τους στην Ελλάδα. Το 2005, λ.χ., όταν δεν πήγαν και τόσοι πολλοί για χάρη τους στο Γήπεδο Beach Volley, η συζήτηση περιστράφηκε για το αν είναι ταιριαστό σε μια μπάντα που έχτισε τον θρύλο της παίζοντας σε πανεπιστήμια και γκαλερί να εμφανίζεται σε γήπεδα. Το 2018, πάλι, όταν τους είδαμε να βγάζουν sold out το Γήπεδο Tae Kwon Do, η δυσαρέσκεια είχε πιο εστέτ πρόσημο, επικεντρωνόμενη στους άσχετους με την κληρονομιά τους, οι οποίοι δεν τους είδαν όταν "έπρεπε" να τους δουν, μα έσπευσαν να τραβήξουν φωτογραφίες για τους λογαριασμούς τους στο Instagram.
Και στις δύο περιστάσεις, όμως, οι Kraftwerk απέδειξαν ότι ο θρύλος και η παρακαταθήκη των ριζοσπαστικών τους ηλεκτρονικών ήχων στέκονται πάνω από όλα. Δεν έχει καμία σημασία αν από την αρχική σύνθεση απομένει μόνο ο 76χρονος Ralf Hütter· οριστικά, πλέον, ύστερα από τον θάνατο του από χρόνια αποστασιοποιημένου Florian Schneider (2020). Δεν έχει καμία σημασία αν όσα ποίησαν κάποτε με δίσκους σαν το "Autobahn" (1974), το "Radio-Aktivität" (1975), το "Trans Europa Express" (1977) ή τα "Die Mensch-Maschine" (1978) και "Computerwelt" (1981) μασήθηκαν επανειλημμένα από την ηλεκτρονική πλευρά της μετέπειτα ποπ κουλτούρας, προσελκύοντας έτσι και κοινό που δεν είναι σε θέση να τους τοποθετήσει ορθώς στην ιστορία της μουσικής.
Άλλωστε, μπορεί να χρειάστηκε να μετατοπιστούν σε ένα πολυμεσικό, οπτικο/ακουστικό θέαμα από το 2012 και μετά –απαντώντας επιτυχώς στις προκλήσεις μιας εποχής που αρέσκεται να τραβάει φωτογραφίες και βίντεο ώστε να τρέφει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης– όμως εκείνο που παρουσιάζουν σε κάθε συναυλία μένει αισθητικά ακλόνητο: αέναα προσκολλημένο στην πρωτοπορία που πήγασε μισό αιώνα πριν από το σχεδόν μυθικό στούντιο Kling Klang, παραδιδόμενο με θαυμαστή τεχνοκρατική τελειομανία. Τόσο θαυμαστή, για την ακρίβεια, ώστε μερικές φορές σου περνάει από το μυαλό ότι οι Kraftwerk μπορεί και να το συνεχίσουν για πάντα αυτό, αντικαθιστώντας τη βιολογική τους υπόσταση με καλοπρογραμματισμένα ρομπότ.
Διαβάστε Επίσης
