Η Μαργαρίτα Ζορμπαλά και ο Απόστολος Ρίζος τιμώντας τη μνήμη του Μάνου Λοΐζου γιορτάζουν την επέτειο της γέννησης του (22 Οκτωβρίου 1937) στην παράσταση με τίτλο "Με Φάρο το Φεγγάρι" στο ιστορικό θέατρο Ακροπόλ το Σάββατο 22 Οκτωβρίου στις 9μ.μ. ,ενώ η παράσταση θα παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 6 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής.
Παλιότερα είχες κάνει άλλο ένα αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο με όνομα "Σε ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο". Τι διαφορετικό θα δούμε αυτή τη φορά στην παράσταση με την Μαργαρίτα Ζορμπαλά;
Είναι δύο διαφορετικά projects. Η παράσταση "Σ’ ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο" είναι μια προσέγγιση στο έργο του αγαπημένου δημιουργού, μέσα από ένα πολύ προσωπικό τρόπο έκφρασης, και ως αυτόνομο μουσικό έργο ήταν αποτέλεσμα της σχέσης που είχα με τα τραγούδια του από παιδί. Αυτό το project είναι πάντα ενεργό.
Η παράσταση "Με Φάρο το φεγγάρι" γεννήθηκε έπειτα από πρόσκληση της υπέροχης κας Ζορμπαλά να τραγουδήσουμε μαζί αυτή τη φορά, Μάνο Λοΐζο. Με μια εξαιρετική ομάδα μουσικών, ερμηνεύουμε τραγούδια του αγαπημένου δημιουργού από όλο το φάσμα της πορείας του, και πάλι όμως με ένα ιδιαίτερο τρόπο, και την ενορχηστρωτική επιμέλεια του Νεοκλή Νεοφυτίδη.
Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Μαργαρίτα Ζορμπαλά και τι κρατάς από αυτήν;
Συναντηθήκαμε πέρυσι στο "Μουσικό κουτί" της ΕΡΤ. Θαύμαζα πάντοτε τη φωνή, το καλλιτεχνικό ήθος και το πολυδιάστατο ταλέντο της και όταν λίγο αργότερα μου πρότεινε να τραγουδήσουμε Μάνο Λοΐζο, πραγματικά χάρηκα πολύ. Η συνεργασία αυτή ξεκίνησε τον περασμένο Μάρτη στην Κύπρο, αποδείχτηκε ταιριαστή και θελήσαμε να συνεχιστεί. Έτσι προγραμματίστηκαν τρεις νέες παραστάσεις: 18/10 στο Δημοτικό θέατρο Λάρνακας, 22/10 στο Θέατρο Ακροπόλ στην Αθήνα και στις 6/11 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που δεν έχεις συνεργαστεί ακόμη μαζί του αν και θα το ήθελες πολύ;
Και βέβαια υπάρχει – περισσότεροι από ένας! Θα προτιμούσα όμως να τους το έλεγα προσωπικά και όχι δημοσίως.
Έχεις αναφέρει ότι ο Μάνος Λοΐζος υπήρξε ένας καλλιτέχνης ανάμεσα σε άλλους που καθόρισαν το μουσικό σου ταξίδι. Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε σε αυτόν τον μεγάλο συνθέτη;
Αρχικά οι καταπληκτικές του μελωδίες. Μέσα από ένα δικό του μουσικό "χαρμάνι" Ανατολής και Δύσης, με στοιχεία από όλα τα μεγάλα μουσικά ρεύματα της εποχής του, έγραψε από λαϊκά μέχρι μπαλάντες με μοναδικό ταλέντο. Ήταν τραγούδια με υπέροχα λόγια στιχουργών και ποιητών, ευαισθητοποιημένων όπως κι ο ίδιος απέναντι σε διαχρονικά ζητήματα που μας απασχολούν ακόμα, ως άτομα αλλά και ως κοινωνία. Τα τραγούδησαν επίσης σπουδαίοι ερμηνευτές, που με τη φωνή τους τα χάραξαν στην ψυχή μας.
Τα πρώτα τραγούδια που έμαθα να παίζω στην κιθάρα μου και να τα τραγουδάω ήταν τα δικά του. Με επηρέασε καθοριστικά και διαμόρφωσε το προσωπικό μου κριτήριο προς το τραγούδι.
Τι έχει να μας πει ο Λοΐζος σήμερα και γιατί παραμένει απαραίτητος;
Ο Λοΐζος πάντα θα έχει κάτι να μας πει, αφού τα τραγούδια του είναι ταυτόχρονα ανθρώπινα, πολιτικά και κοινωνικά. Έρχονται κάθε φορά και μας θυμίζουν την ομορφιά αυτού του κόσμου, αλλά και τη σκληρότητα του.
Έχεις χαρακτηρίσει το έργο του Λοΐζου "Φιλόξενο". Υπάρχει σήμερα "φιλόξενη" μουσική;
Και βέβαια υπάρχει, αρκεί να την αναζητήσεις.
Σε ποιον άλλον μεγάλο καλλιτέχνη θα σε ενδιέφερε να κάνεις ένα αντίστοιχο αφιέρωμα;
Δεν με αφορούν τα αφιερώματα με την κλασική έννοια του όρου. Με ενδιαφέρει να εμβαθύνω στο έργο κάποιων ανθρώπων και δημιουργών που αγαπώ, κυρίως γιατί έτσι μπορώ να τους καταλάβω και να τους ερμηνεύσω μέσα μου.
Παλιότερα, έκανα ένα αντίστοιχο project πάνω στην ποίηση του Νίκου Καββαδία, ενώ με αφορμή το αφιέρωμα της Λίνας Νικολακοπούλου στο Μάρκο Βαμβακάρη, συναντήθηκα με αυτή την επίσης τεράστια μουσική προσωπικότητα. Αλλά δεν αρκεί μόνο η αγάπη. Είναι μια εργασία που χρειάζεται χρόνο και μεγάλη προετοιμασία, αν θέλεις να τιμήσεις πραγματικά έναν δημιουργό.
Μετράς πάνω από 20 χρόνια πορείας. Υπάρχουν κάποιοι σταθμοί που σε καθόρισαν; Πώς έχεις αλλάξει από τότε ως προς τη μουσική σου;
Εννοείται πως το ξεκίνημα είναι κάτι που πάντα θυμάσαι έντονα. Η συνάντηση μου με τον Νίκο Ζούδιαρη για το άλμπουμ "Ένας Κύκνος κλαίει" ήταν μια συγκυρία ζωής. Όμως είχα τη χαρά να συναναστραφώ με σημαντικούς ανθρώπους σε όλη αυτή τη διαδρομή και κάθε περίοδος, είτε είχε να κάνει με τη δισκογραφία είτε με τις ζωντανές εμφανίσεις, ήταν σημαντική και έφερνε το επόμενο βήμα. Η εξέλιξη είναι έτσι κι αλλιώς για όλους μας μια συνεχής διαδικασία. Όσο συνεχίζεις να ασχολείσαι με αυτό που αγαπάς, εξελίσσεσαι.
Ποια δισκογραφική δουλειά σου ξεχωρίζεις περισσότερο και τι θεωρείς ότι σε δυσκολεύει πιο πολύ όταν ξεκινάς μια νέα δημιουργία;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω, αλλά η σκέψη μου και το συναίσθημά μου είναι στο νέο άλμπουμ που ετοιμάζω. Δεν υπάρχει κάτι που να με δυσκολεύει όταν ξεκινάω μια δημιουργία, η δυσκολία εμφανίζεται λίγο πριν ολοκληρωθεί, καθώς πάντα αναρωτιέσαι αν κάτι είναι έτοιμο να φύγει από εσένα και να ταξιδέψει.
Ετοιμάζεις ένα νέο άλμπουμ με τίτλο "Ασκήσεις Τρυφερότητας". Ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να εξασκηθούμε στην τρυφερότητα;
Με τόση βαρβαρότητα γύρω είναι απαραίτητο. Τρυφερότητα, στη ματιά και στην καρδιά μας.
Τα τραγούδια σου αφήνουν μια "μελαγχολική" διάθεση. Εσύ πώς θα τα χαρακτήριζες; Λειτουργούν σε σένα ως αποτύπωση του συναισθήματος ή ως κάθαρση;
Και τα δύο μπορεί να συμβαίνουν. Τα τραγούδια έχουν ένα δικό τους τρόπο να καθρεφτίζουν τις στιγμές μας και να συνδέονται με τη χαρμολύπη της ζωής. Είναι παντός καιρού.
