© Σπυρος Μπακάλης
Μια αξέχαστη βραδιά μάς χάρισαν στις 29/6 οι Muse, headliners του φετινού Ejekt Festival. Το φεστιβάλ επέστρεψε με μια μοναδική συναυλία, μετά από αρκετές αναβολές και αλλαγές στο lineup (αρχικοί headliners οι Red Hot Chili Peppers), αν και σίγουρα η διοργάνωση θα μπορούσε να είναι και καλύτερη από άποψη χώρου και διαρρύθμισης.
Το set ξεκίνησε με την ανερχόμενη Danai Nielsen, η οποία άνοιξε το event δυναμικά, με τη σαγηνευτική της φωνή και τις ηλεκτρονικές μελωδίες να προμηνύουν μία ξεχωριστή βραδιά. Ενώ ο ήλιος ακόμη μας τύφλωνε, κατά τις 7 μ.μ. τη σκυτάλη πήραν οι Nothing But Thieves. Το βρετανικό ροκ σχήμα ανέβασε ελαφρώς την ένταση με επιτυχίες όπως "Amsterdam", "Sorry" και "Impossible", και έδωσε στο φεστιβάλ τη ροκ ατμόσφαιρα που όλοι περιμέναμε. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή η φωνή του Conor Mason που καθήλωνε ακόμα και όσους δεν γνώριζαν τη μουσική του συγκροτήματος.
Μολονότι δεν ήμουν εξοικειωμένη με τον Yungblud, και φαντάζομαι το ίδιο και αρκετοί από το κοινό, αφού επρόκειτο και για την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα, ο Βρετανός τραγουδιστής δεν απογοήτευσε, παρά το προφανές playback σε αρκετά σημεία. Από punk που θύμιζε αρχές του 2000, έως χιπ χοπ και grunge, τα περισσότερα τραγούδια κατάφεραν να διασκεδάσουν το κοινό μέχρι να έρθει η ώρα για τους πολυπόθητους Muse.
Ο 24χρονος καλλιτέχνης χοροπηδούσε πάνω στη σκηνή του Ejekt γεμάτος ενέργεια και ενθουσιασμό, χωρίς οι τούμπες που έφαγε να τον πτοούν ιδιαιτέρως, καθώς συνέχιζε ακούραστος και μάλιστα με αίματα στα γόνατά του. Με χιούμορ και τη χαρακτηριστική προφορά του, ενθάρρυνε διαρκώς το πλήθος να τραγουδήσει μαζί του, να χορέψει και να νιώσει τη μουσική, σε σημείο που κάλεσε ένα γκρουπ ατόμων στη σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί του, προς το τέλος του σετ.
Φυσικά, μετά και το τελευταίο support act, το γήπεδο είχε πλέον πλημμυρίσει, με τους τελευταίους φαν να σπεύδουν στο μπροστινό μέρος της αρένας ή όσο πιο κοντά γινόταν, δεδομένο ότι υπήρχαν σχεδόν 15.000 άτομα που προσπαθούσαν να στριμωχτούν αγωνιώντας για μια καλή θέση. Η σχεδόν μίας ώρας αναμονή μέχρι τους Muse φάνταζε ατέλειωτη, αλλά ορισμένοι βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν μία τελευταία μπύρα ή να… κάνουν πρόταση γάμου στην αγαπημένη τους, μια ρομαντική στιγμή που επικροτήθηκε και απαθανατίστηκε σε μία από τις γιγαντοοθόνες που είχαν στηθεί δίπλα στη σκηνή.
Και για να μπούμε στο ψητό, οι Muse μας δικαίωσαν και με το παραπάνω, ήδη από το πρώτο τραγούδι: ένα φλογερό W άνοιξε τη συναυλία και οι μελωδίες του καινούριου single "Will of the People" ήχησαν σε όλο το στάδιο. Ως περφόρμερς, οι Muse απέδειξαν ότι, ακόμη και μετά από 28 χρόνια παρουσίας, εξακολουθούν να προσφέρουν ένα πραγματικά ξεχωριστό σόου και όχι μόνο εξαιτίας των οπτικών εφέ ή των μεγαλοπρεπών props στη σκηνή - αν και εννοείται πως το γιγαντιαίο χέρι και η απειλητική μάσκα που πλαισίωναν το γκρουπ έκαναν ακόμη πιο εντυπωσιακή την σκηνική τους παρουσία, θυμίζοντας σκηνές από το "Blade Runner".
Τα "Hysteria" και "Psycho" που ακολούθησαν ξεσήκωσαν τους πάντες, ενώ στα νοσταλγικά "Citizen Erased" και "Plug in Baby" το κοινό ξεφώνιζε κάθε στίχο. Οι ψυχεδελικές συνθέσεις σε κιθάρα και μπάσο, αλλά και το φουτουριστικό γάντι που ο Bellamy έπαιξε εισάγοντας το αγαπημένο "Uprising" μας πόρωσαν όσο δεν πάει, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για ένα γκρουπ με αστείρευτη δημιουργικότητα που δύσκολα απογοητεύει.
Το κοινό από τη μεριά του εξέφρασε έντονα την αγάπη του για το συγκρότημα, με όχι λίγες τις φορές που ο Bellamy έστρεφε το μικρόφωνο προς το πλήθος, παροτρύνοντάς το να τραγουδήσει μαζί του. Ειδικά για όσους βρισκόμασταν πιο πίσω, συχνά οι φωνές του κόσμου σκέπαζαν εκείνη του frontman, αν και για αυτό ενδεχομένως να έφταιγαν τα ανά διαστήματα τεχνικά θέματα με τον ήχο.
Αξιομνημόνευτες οι στιγμές με το "Time is Running Out" και το "Starlight", όπου αμφιβάλλω αν υπήρχε άτομο που δεν ούρλιαζε τους στίχους όσο ο Bellamy ταρακουνούσε το στάδιο με τα κιθαριστικά riffs και τη διαπεραστική του φωνή. Και, αν και δεν το συνηθίζει, δεν ήταν λίγες οι φορές που αλληλεπιδρούσε με το πλήθος φωνάζοντας ξανά και ξανά "Αθήνα!".
Τα υπόλοιπα singles από τον ένατο δίσκο ("Won’t Stand Down, "Compliance") δεν έλειψαν από το setlist, αλλά οι Muse μας αιφνιδίασαν ερμηνεύοντας στο encore ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι από τον καινούριο τους δίσκο. Το "Kill or be Killed" που μίξαραν με το "Duality" των Slipknot προδίδει τα πιο metal μονοπάτια που μάλλον περιμένουμε από το "Will of the People", ωστόσο ο Bellamy είχε πρόσφατα αναφέρει ότι το άλμπουμ πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα μιξ μουσικών ειδών. Η συναυλία έκλεισε με μια ιδιαίτερα συγκινητική ερμηνεία του "Knights of Cydonia", με τον Chris Wolstenholme να εισάγει το κομμάτι παίζοντας τη φυσαρμόνικα, σαν να περίμενε κανείς κάποιο γουέστερν να ξεκινήσει.
Παρά τις περιστασιακές τεχνικές δυσκολίες, οι παρευρισκόμενοι στο ΟΑΚΑ τίμησαν τους headliners και αυτό φάνηκε όχι μόνο από τα ασταμάτητα sing-alongs, αλλά και από τις μπύρες που εκτοξεύονταν στον αέρα και το απελπισμένο "we want more" που φώναζε όταν η μπάντα αποχώρησε τελικά από τη σκηνή. Αποχαιρετώντας μας στο τέλος με "Ευχαριστώ Αθήνα" και "Σ’ αγαπώ", ο Bellamy μας διαβεβαίωσε ότι θα μας ξαναδούν σύντομα. Και φυσικά αναμένουμε με ανυπομονησία την επιστροφή τους, μιας και το ελληνικό κοινό δεν φαίνεται να χορταίνει Muse.
Διαβάστε Επίσης
