Τον έχουν αποκαλέσει "ενορχηστρωτή συναισθημάτων". Ο Σταύρος Λάντσιας έχει τον δικό του, αναγνωρίσιμο τρόπο να μετατρέπει τις προσωπικές του στιγμές σε μουσικές ιστορίες που μιλούν σε όλους. Λίγο πριν από την εμφάνισή του στο Θέατρο Δόρα Στράτου στο πλαίσιο των Φ Hill Sessions (27/09), μίλησε στο "α" για όσα σκέφτεται αυτήν την περίοδο, αλλά και για τη συναυλία του που αφιερώνει στις δίδυμες κόρες του.
>Έχετε διαμορφώσει μια προσωπική μουσική γλώσσα, αποτελούμενη από διαφορετικές επιρροές. Πώς θα περιγράφατε τη μουσική σας ταυτότητα σήμερα και πόσο έχει εξελιχθεί μέσα στα χρόνια;
Δύσκολο να περιγράψω τη δική μου μουσική. Αν όντως, όπως λέτε, έχω διαμορφώσει μια "προσωπική μουσική γλώσσα", αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα και μου δίνει ώθηση να την εξελίξω περισσότερο. Με τη ζεστή ανταπόκριση του κόσμου νιώθω πλέον μια "ασφάλεια" να του προτείνω τον καινούργιο μουσικό ήχο που εξερευνώ.
>Το πρότζεκτ "Waving Hands” βρίσκεται στο επίκεντρο της φετινής σας συναυλίας και δημιουργήθηκε με αφορμή τη γέννηση των δίδυμων κοριτσιών σας. Τι σηματοδοτεί για τη μέχρι τώρα δημιουργική σας πορεία;
Μια "Άλλη Ζωή" που δεν φανταζόμουν δυνατή! Πλέον νιώθω τη μεγάλη ευθύνη να είμαι πρότυπο για τα παιδιά μου. Όλα αυτά που ήθελα να αλλάξω στον εαυτό μου, προς το καλύτερο, είναι πλέον προτεραιότητα. Δημιουργικά, αισθάνομαι την ανάγκη να ψάξω ακόμα πιο βαθιά μέσα μου και, μέσω της μουσικής, να αποκαλυφθώ και να έρθω ακόμα πιο κοντά στο ακροατήριο. Να αγγίξω και να εμπνεύσω...
Διαβάστε Επίσης
>Στις 27 Σεπτεμβρίου θα εμφανιστείτε στο Θέατρο Δόρα Στράτου, στο πλαίσιο του Φ Hill Sessions, έχοντας στο πλευρό σας 7 εξαιρετικούς μουσικούς. Πώς αλλάζει η δυναμική των συνθέσεών σας μέσα από ένα μεγαλύτερο σχήμα και τι νέες δυνατότητες σας προσφέρει;
Πάντοτε μου άρεσε να φτιάχνω μπάντες και να διαχειρίζομαι διαφορετικές, ταλαντούχες προσωπικότητες που θαυμάζω. Η ενέργεια πάνω στη σκηνή είναι πολύ έντονη, με πληθώρα ηχοχρωμάτων. Ο ακροατής, πιστεύω, βιώνει τις διαφορετικές δυναμικές, μεταφέροντας την προσοχή του από το ένα όργανο στο άλλο.
>Πόσο χώρο αφήνετε στον αυτοσχεδιασμό κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής εμφάνισης;
Πλέον, με οκτώ άτομα, λιγότερο απ’ ό,τι σε μικρότερα σχήματα. Στις ενορχηστρώσεις μου, όμως, φροντίζω να "λάμψουν" όλοι και να έχουν την ευκαιρία να εκφραστούν με τον προσωπικό τους ήχο. Άλλωστε, για μένα, ο αυτοσχεδιασμός πρέπει να ακούγεται σαν μια φυσική συνέχεια της μελωδίας και όχι απλώς σαν μια ευκαιρία για επίδειξη δεξιοτεχνίας.
>Έχετε συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς μουσικούς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Τι αναζητάτε σε μια μουσική συνεργασία και πόσο καθοριστική μπορεί να αποδειχθεί για την προσωπική σας εξέλιξη;
Με ενδιαφέρει πολύ η "ανησυχία" του μουσικού. Όχι μόνο το πόσο καλά παίζει, αλλά τι ακούει, πώς αντιδρά και τι φέρνει στη μουσική που δεν υπήρχε πριν. Οι σημαντικές συνεργασίες για μένα ήταν αυτές στις οποίες υπήρχε μια αμφίδρομη σχέση. Δεν ήμουν μόνο εγώ που έδινα κάτι στον άλλον· μάθαινα κι εγώ και πολλές φορές αναγκαζόμουν να ξανασκεφτώ τον τρόπο που έπαιζα ή έγραφα. Αυτό έχει συμβεί σε διαφορετικές περιόδους και με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους. Ίσως τελικά δεν υπάρχει μία μόνο "κομβική" συνεργασία. Υπάρχουν άνθρωποι που συναντήθηκαν μαζί μου σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου και άφησαν κάτι που συνέχισε να υπάρχει μετά. Αυτό είναι και το ωραίο στις συνεργασίες.
>Υπάρχει κάποιο είδος μουσικής που αγαπάτε βαθιά, αλλά δε θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε τον εαυτό σας να συνθέτει κάτι αντίστοιχο;
Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η κλασική μουσική, για την οποία τρέφω μεγάλο σεβασμό. Από μικρός, όμως, όταν καταπιανόμουν με το συγκεκριμένο ρεπερτόριο, κατέληγα να φτιάχνω τις δικές μου διασκευές.
Διαβάστε Επίσης
>Στην εποχή κατά την οποία η μουσική συχνά καταναλώνεται γρήγορα και αποσπασματικά, τι πιστεύετε ότι μπορεί να προσφέρει στο κοινό η εμπειρία μιας ολοκληρωμένης συναυλίας οργανικής μουσικής;
Η συναυλία έχει κάτι που δεν μπορεί να το αντικαταστήσει η ακρόαση στο σπίτι. Υπάρχει ο κοινός χρόνος. Για μιάμιση ή δύο ώρες βρίσκονται μαζί σε έναν χώρο άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και ακούν το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή. Και η μουσική δεν είναι ακριβώς ίδια με αυτή που άκουσες χθες ή που θα ακούσεις αύριο. Αυτό το στοιχείο του απρόβλεπτου είναι πολύ σημαντικό για μένα. Μπορεί να υπάρξει μια στιγμή ανάμεσα στους μουσικούς, μια αντίδραση του κοινού, ένας ήχος, κάτι που θα κάνει εκείνη τη συγκεκριμένη συναυλία μοναδική. Και ίσως αυτό χρειαζόμαστε λίγο περισσότερο σήμερα: να είμαστε κάπου πραγματικά παρόντες, χωρίς να κάνουμε ταυτόχρονα κάτι άλλο.
>Θα εμφανιστείτε για δεύτερη φορά στο F Hill Sessions και στο Θέατρο "Δόρα Στράτου". Τι κρατάτε από την προηγούμενη εμφάνισή σας στο φεστιβάλ και τι διαφορετικό θα θέλατε να μοιραστείτε αυτή τη φορά με το κοινό;
Η προηγούμενη εμφάνιση στο Φιλοπάππου ήταν ιδιαίτερη για μένα, κυρίως λόγω του χώρου, με τις μοδίστρες στα καμαρίνια να φτιάχνουν κοστούμια για το πασίγνωστο συγκρότημα παραδοσιακών χορών. Έχει μια πολύ ξεχωριστή ενέργεια να παίζεις εκεί, στο ξύλινο πατάρι όπου έχουν χορέψει γενιές και γενιές. Αυτή τη φορά υπάρχει μια διαφορετική αφετηρία. Τότε ήμουν με το "My Ennio Morricone", ενώ τώρα έρχομαι με μια δική μου δουλειά και με το οκτέτο του "Waving Hands", προτείνοντας, κατά κάποιον τρόπο, μια διαφορετική πλευρά του εαυτού μου. Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ με το κοινό είναι κυρίως η χαρά του να παίζουμε αυτή τη μουσική όλοι μαζί. Γιατί ο δίσκος έγινε με αυτή ακριβώς την ανάγκη: να καταγράψω τη χαρά της στιγμής και την επικοινωνία μεταξύ των μουσικών.
Βρες εισιτήρια για το live του Σταύρου Λάντσια στο Φ Hill Sessions στις 27/09, εδώ και εδώ.
