Μανώλης Χάλαρης
Καθώς χανόταν το φως της μέρας την Παρασκευή που μας πέρασε, στην οδό Πολυδεύκους στον Πειραιά στηνόταν σιγά-σιγά ένα ιδιαίτερο σκηνικό. Κόσμος διαφόρων ηλικιών άρχισε να συγκεντρώνεται στον δρόμο έξω από τον εκθεσιακό χώρο σύγχρονης τέχνης "The Intermission", εμφανίστηκαν και κάποια ποτήρια με λευκό και ροζέ κρασί, ενώ ο τεχνητός καπνός που έβγαινε από τις ανοιγμένες διάπλατα πόρτες συνηγορούσε στο συμπέρασμα ότι όλο το εσωτερικό είχε αναδιαμορφωθεί σε συναυλιακή σκηνή.
Κι έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα, αφού γύρω στις 21.30 είδαμε πέντε ανδρικές φιγούρες να λαμβάνουν θέσεις εκεί με τα μουσικά τους όργανα, ντυμένες με πανομοιότυπα κοστούμια κίτρινου χρώματος διακοσμημένα με ευμεγέθεις μαύρες βούλες, σε πλήρη σύμπνοια με το ντεκόρ πίσω από την αυτοσχέδια σκηνή του χώρου. Επρόκειτο για το νεοσύστατο συγκρότημα The Page Of Cups, που έμπλεξε τις μελωδίες του με το πνεύμα με το οποίο λειτουργεί το "The Intermission", δίνοντας μια συναυλία επιμελημένη σκηνογραφικά από τον εικαστικό Γιάννη Βαρελά –άρα εμφορούμενη από την παιχνιδιάρικη αισθητική που χαρακτηρίζει τη δουλειά του.
Ιδρυτής και βασικός τραγουδιστής των Page Of Cups είναι ο Πάνος Βλασόπουλος, ο οποίος έχει δίπλα του τον Θοδωρή Κλαυδιανό και τον Ιάσονα Βλασόπουλο των Oxfloyd, τον Δημήτρη Βλασόπουλο των Deaf Radio και The Same River και τον γνώριμο από τους Chickn και The Callas Χρήστο Μπεκίρη –οι περισσότεροι από αυτούς απαρτίζουν παράλληλα και το συγκρότημα Bombing The Avenue. Η κύρια πλεύση της μπάντας είναι προς ένα (αγγλόφωνο) indie rock τεμνόμενο με ηλεκτρονικά, αλλά το ίδιο τους το όνομα προειδοποιεί ότι τα πράγματα δεν κινούνται στη γνώριμη ευθεία: στις κάρτες Ταρώ ο Ακόλουθος των Κυπέλλων (The Page of Cups) έχει μεν διάφορες ιδιότητες, δεσπόζει όμως αυτή της αιφνίδιας και έξω από τα συνήθη έμπνευσης. Κάτι σαν το αρχιμήδειο "εὕρηκα", θα μπορούσαμε να πούμε.
Οι Page Of Cups φαίνεται λοιπόν να αναζητούν την ηχητική ποικιλομορφία, στοχαζόμενοι πάνω στην επανεφεύρεση. Αυτό έδειξαν δηλαδή τόσο τα πρόσφατα singles με τα οποία μπήκαν στην εγχώρια δισκογραφία, όσο και η παρουσίασή τους στο "The Intermission", με το ανακάτεμα που επήλθε με την εικαστική ματιά του Βαρελά. Σαν ζωντανό δρώμενο, βέβαια, η συναυλία μέτρησε και τις επί σκηνής δυνάμεις τους. Δείχνοντας ότι οι μεν προθέσεις βρίσκονται εκεί –και είναι ευγενείς– το δε αποτέλεσμα έχει ακόμα τον δρόμο του και θέλει τη δουλειά του, σίγουρα ως προς τις τεχνικές προδιαγραφές. Διότι η μπάντα είχε σφιχτή και ωραία παρουσία, όχι όμως και άρτιο αποτέλεσμα ως προς το τι ακούσαμε.
Μερικές ενορχηστρωτικές και φωνητικές λεπτομέρειες στο "ADULTS", λ.χ., απέμειναν μάλλον δυσδιάκριτες. Στο "breakwatering" χαρήκαμε τις ζωηρές alternative κιθάρες, όχι όμως και τα ραπ χαρίσματα της mi55t –η οποία χάθηκε κάτω από τη μουσική– ενώ σε ένα φρέσκο κομμάτι με μπροστάρη τον Complex Shadow επήλθε σημαντική σύγχυση: ερχόμενοι από νωρίς στο "The Intermission", πετύχαμε μια εκπληκτική πρόβα, στην οποία ο συνιδρυτής των ATH Kids υψώθηκε σαρωτικά πάνω από τις κιθάρες, με αέρα που θύμισε κάτι από τις δόξες των Rage Against The Machine. Την ώρα της συναυλίας, όμως, στάθηκε απογοητευτικά άνευρος στο μικρόφωνο, παρά την καλή του κίνηση και το ταιριαστό κοστούμι επιμέλειας Βαρελά που διάλεξε να φορέσει. Έτσι, ως καλύτερη στιγμή του σύντομου live αποτυπώθηκε τελικά το "MIST", κυρίως επειδή το πήρε πάνω του ο Σπυρέας Σιδηρόπουλος (που συμμετέχει και στη στούντιο εκδοχή με την καινούρια του καλλιτεχνική περσόνα Iam Nothe), χαρίζοντάς του μια "υπόγεια", ηλεκτρισμένη γοητεία.
Παρά τις αδυναμίες της βραδιάς, πάντως, έφυγα από τον Πειραιά πεπεισμένος ότι οι Page Of Cups έχουν κάτι στο μυαλό τους, μεριμνώντας συνάμα για τη διάθεση ευρύτητας που απαιτείται ώστε να το βάλουν σε έναν δρόμο. Άσχετα λοιπόν με το πού μπορεί να οδηγηθούν, υπάρχει σε επίπεδο θεμελίων κάτι περισσότερο από την πλειονότητα των εγχώριων γκρουπ των ημερών μας που τριγυρνούν γύρω από την indie αισθητική.
