Με αφορμή την επιστροφή του στην Ελλάδα (Τετάρτη 3/11, «Fuzz»), ο Γερμανός παραγωγός μάς μιλά για τον νέο του δίσκο «Parallels: Shellac Reworks», με τον οποίο έφερε τον ηλεκτρονικό του ήχο πλάι στον Μπαχ και τον Μπετόβεν.
Μάρτιος 2020: Η εμφάνισή σου στο «Fuzz» ήταν μία από τις τελευταίες συναυλίες που έγιναν στην Αθήνα πριν από την πανδημία. Τώρα ετοιμάζεσαι να γυρίσεις στο ίδιο μέρος. Επιστρέφουμε σε κανονικούς καιρούς;
Τρελαίνομαι όταν θυμάμαι εκείνη τη συναυλία στο «Fuzz». Μιλάγαμε στα παρασκήνια για τον Covid-19, πιστεύοντας ότι δεν θα επηρέαζε την ήδη σχεδιασμένη περιοδεία μου, η οποία θα άρχιζε λίγο μετά. Ήμουν βέβαιος, μάλιστα, ότι το θέμα θα τελείωνε σε διάστημα μερικών εβδομάδων. Πήρα λοιπόν το μάθημά μου. Αισθάνομαι τόσο χαρούμενος που μπορώ και παίζω ξανά, αλλά και τόσο ευγνώμων που ταξιδεύω, επισκέπτομαι διάφορα μέρη και γνωρίζω ανθρώπους από κοντά. Πιστεύω ότι επιστρέφουμε σε μια κανονικότητα. Καθώς θα εμβολιάζονται ολοένα και περισσότεροι, θα μάθουμε να ζούμε με τον ιό.
Πέρασες αλήθεια το διάστημα του εγκλεισμού στις ακτές της Βαλτικής; Σου χρησίμεψε αυτή η απομόνωση για την ολοκλήρωση του νέου άλμπουμ «Parallels: Shellac Reworks»;
Ναι, μάλιστα το αίτημα της Deutsche Grammophon ήρθε ακριβώς μόλις επέστρεψα από την Αθήνα και πληροφορήθηκα ότι δεν θα γινόταν η περιοδεία. Στην πιο κατάλληλη στιγμή, δηλαδή, όταν κατάλαβα ότι θα περνούσα πολύ χρόνο στο σπίτι μου. Στάθηκα στ’ αλήθεια τυχερός που δούλεψα σε ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα, έχοντας άπλετο χρόνο στη διάθεσή μου.
Απ’ όσα γνωρίζω, το αρχείο της Deutsche Grammophon είναι πολύ μεγάλο. Πόσο εύκολο ήταν να καθορίσεις τα όρια του «Parallels»;
Ευτυχώς υπήρχε εξαρχής ένα τέτοιο όριο, καθώς είχα να διαλέξω ανάμεσα σε 40 κομμάτια. Βέβαια, εξακολουθούμε να μιλάμε για μεγάλη ποσότητα μουσικής και στην αρχή ήταν εξοντωτικό. Κι έπρεπε πράγματι να διαμορφώσω μια στρατηγική, προκειμένου να βρω το δρόμο μου. Έκλεισα λοιπόν τα μάτια και άκουσα με προσοχή όλο το υλικό, σε τυχαία σειρά. Κατόπιν, άρχισα να σημειώνω θέματα και περάσματα τα οποία τραβούσαν την προσοχή μου. Άλλη μία πρόκληση ήταν να εντοπίσω στιγμές που θα άφηναν αρκετό χώρο να προσθέσω κάτι. Κύριος στόχος ήταν να δημιουργήσω μουσική που να με ικανοποιεί, αλλά να έχει και τον δέοντα σεβασμό στα ορίτζιναλ κομμάτια.
Σου αρέσει να ακούς αρκετά διαφορετικά είδη μουσικής. Ήταν και η κλασική ανάμεσα σε αυτά; Είχες ήδη προτιμήσεις σε Μπαχ ή Μπετόβεν, ας πούμε, προτού ξεκινήσεις το νέο άλμπουμ;
Για να είμαι ειλικρινής, τα πιο τρανταχτά ονόματα αυτής της μουσικής δεν ήταν στα ακούσματά μου πριν το «Parallels». Ακολουθούσα περισσότερο το νεοκλασικό κίνημα και δεν ασχολήθηκα σχεδόν ποτέ με τους παλιούς δασκάλους. Αναγνωρίζω φυσικά τις μελωδίες κάποιων πολύ αντιπροσωπευτικών κομματιών. Δουλεύοντας το δίσκο, λοιπόν, έμαθα πάρα πολλά πράγματα γι’ αυτούς τους ιστορικούς συνθέτες.
Είσαι καλλιτέχνης στενά συνδεδεμένος με τις νέες τεχνολογίες και με τις πιο πρόσφατες τεχνικές της μουσικής παραγωγής. Πώς κατάφερες να «επικοινωνήσεις» με τον ηχητικό κόσμο αυτών των παλιών δίσκων 78 στροφών;
Έκανα κάμποση έρευνα – και για τις τεχνικές ηχογράφησης και για τα στούντιο εκείνης της εποχής. Το να μαθαίνω μάλιστα για όλες αυτές τις μεγάλες ορχήστρες και για τα θέατρα στα οποία εμφανίζονταν, πυροδότησε και τη δική μου έμπνευση. Κάτι ακόμα που με ενέπνευσε ήταν να φωτογραφίζω την Κρατική Όπερα του Βερολίνου κι έπειτα να φτιάχνω το εικαστικό μέρος του δίσκου από τις φωτογραφίες.
Γίνεται άραγε μια αρχή, χάρη στο «Parallels», με την Deutsche Grammophon; Θα σε ενδιέφερε, λόγου χάρη, να φτιάξεις και κάτι πρωτότυπο για την περίφημη δισκογραφική;
Οπωσδήποτε ναι. Μου άρεσε πολύ που δούλεψα με την ομάδα της: όλοι έδειξαν μεγάλο ενθουσιασμό και πάθος για το εγχείρημα. Είμαι λοιπόν πολύ χαρούμενος που θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε.
Όσον αφορά την επικείμενη συναυλία στην Αθήνα, τι έχεις ετοιμάσει για τους Έλληνες fans;
Έχω φτιάξει πολλή καινούργια μουσική τους τελευταίους μήνες. Θα δοκιμάσω επομένως κάμποσες νέες ιδέες. Πρόσφατα, επίσης, άλλαξα όλη μου τη ζωντανή περφόρμανς. Οπότε στο «Fuzz» θα δείτε κάτι διαφορετικό σε σύγκριση με την περσινή μου εμφάνιση.
3 δίσκοι πέρα από το «Parallels»
«A Forest» (2012)
Τρία χρόνια μετά τη δειλή του εμφάνιση στη δισκογραφία καταθέτει μια δουλειά με ήσυχα τοπία και μελωδίες με αποχρώσεις θλίψης, που θα μπορούσαν να ανήκουν και σε έναν folk δίσκο.
«Mare» (2016)
Μια ηλεκτρονική αντανάκλαση των ακτών της Βαλτικής θάλασσας σε ενδοσκοπική διάθεση, εμπλουτισμένη με δείγματα από επιτόπιες ηχογραφήσεις, αλλά και προσεγμένες πινελιές φυσικών οργάνων (π.χ. μαρίμπα, steel drums).
«Lys» (2020)
Αδερφάκι του «Graal» (2019), που όμως προσφέρει πιο δυνατές συγκινήσεις, καθώς μας προσκαλεί να καταδυθούμε σε ένα μικροσύμπαν ηλιόλουστης μελαγχολίας, η οποία αποδίδεται ηχητικά με ένα μινιμαλισμό σχεδόν κρυστάλλινο.
