Ο Wang έρχεται στα πράγματα με μεγάλη φόρα, φιγουράροντας ως βασικό καινούριο πρόσωπο για την άτυπη 2310 σχολή της Θεσσαλονίκης, η οποία φιλοδοξεί να φέρει τα πάνω-κάτω στο νέο ραπ εκμεταλλευόμενη το επίκαιρο drill ρεύμα. Και το εφηβικό πλήθος που τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό το βράδυ της Κυριακής στον Ταύρο, απέδειξε ότι ο όλος θόρυβος είναι αληθινός.
Δεν ήταν πάντως ο πρώτος ερχομός του Θεσσαλονικιού ράπερ στην Αθήνα, όπως σχολίαζαν ορισμένοι ανάμεσα στο κοινό: το καλοκαίρι συμμετείχε και στο επεισοδιακό φεστιβάλ της κολεκτίβας 440 Sound, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. Στο νεότευκτο Lunar Space, όμως, ήταν ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Άσχετα αν διάλεξε τελικά να εμφανιστεί ως επικεφαλής μιας μεγάλης παρέας συνομηλίκων, οι οποίοι έχουν συγκροτήσει τη δική τους ραπ γέφυρα μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Ορισμένοι από αυτούς ανέλαβαν το άνοιγμα της βραδιάς, βασισμένοι σε προσωπικά κομμάτια που έδειξαν αναγνωρίσιμα στον κόσμο, σαν π.χ. το "Κεντρικά" του GNAI, το "Hernan Crespo" του Κάτοχου ή το "Κόλπο" του Olpo. Άλλοι, πάλι, πλαισίωσαν τον πρωταγωνιστή όταν έφτασε η δική του ώρα, ενώ δεν έλειψαν και οι μη ανακοινωμένες εκπλήξεις, αφού επί σκηνής κατέφτασε και ο Dani Gambino, βάζοντας φωτιά με το "1000 Kosmoi": μια φετινή παραγωγή του DJ The Boy, για την οποία συνεργάστηκε με τον Wang. Εξαιρουμένου πάντως του Gambino και της παρέας των South Crew –η οποία ξεκίνησε τη συναυλία με ένα άγουρο μα ενθουσιώδες ομαδικό χιπ χοπ και με πραγματικά αξιοπρόσεκτα τραγούδια– κανείς από τους συμμετέχοντες δεν φάνηκε να έχει πετύχει το ανέβασμα επιδόσεων του Θεσσαλονικιού ράπερ.
Περιστοιχισμένος από τους οικείους του και με τον DJ Stigma να συνεισφέρει τα beats της βραδιάς από τα decks, ο Wang ξετρέλανε το Lunar Space με το που βγήκε: άπαντες σηκώθηκαν από τις καρέκλες και τον υποδέχτηκαν με χέρια ψηλά, με ιαχές ενθουσιασμού και με γνωστά αντισυστημικά συνθήματα, ενώ δεν άργησαν να φανούν και κάποια καπνογόνα. Το κλίμα αυτό συντηρήθηκε ως το τέλος της συναυλίας, ενώ κομμάτια όπως το "Wonderkid", το "Low Profile", το "Criminal", το "Takeshi" και ασφαλώς το "Tsigalko" (από τα πολυσυζητημένα sessions του Dof Twogee) τραγουδήθηκαν ομαδικά και με ιδιαίτερη ζέση από το νεανικό πλήθος, αποδεικνύοντας ότι οι θεάσεις που κάνουν στο YouTube δεν είναι τυχαίες.
Η απήχηση αυτή είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα, δείχνοντας επιπλέον ότι στο νέο ραπ δεν χρειάζεται καν να έχεις βγάλει δίσκο προκειμένου να καταστείς αναγνωρίσιμο μέγεθος (όπως εξακολουθεί λίγο-πολύ να συμβαίνει σε άλλα εγχώρια μουσικά είδη). Από εκεί και πέρα, πάντως, είναι αδύνατον να μη θιχτεί και το γεγονός μιας πανομοιότυπης θεματολογίας γύρω από μια αλήτικη ζωή στο αστικό περιθώριο, γεμάτης όπλα, ναρκωτικά, αυτοαναφορικά στοιχεία και συγκρούσεις με την αστυνομία. Η οποία ακούγεται πια τόσο συχνά, ώστε γίνεται συζητήσιμο αν αντανακλά αληθινά, επίκαιρα βιώματα μιας φτωχολογιάς που διαχρονικά αναζητεί τη διαφυγή μέσω του γρήγορου πλουτισμού ή αν απλά μιμείται όσα ακούγονται στην αμερικάνικη trap και drill παραγωγή, αδιαφορώντας για την (προφανή) ελληνική αναντιστοιχία.
Ο Wang εξαρτάται ακόμα στενά από τέτοιου είδους δεδομένα, αλλά κάνει παράλληλα και μια συμπαθητική προσπάθεια για κάτι διαφορετικό: στο Lunar Space, ας πούμε, κέρδισε τις εντυπώσεις χάρη σε μια δουλεμένη ροή λόγου με καλές ανάσες και άρθρωση, η οποία μετέδιδε πειστικά μια αίσθηση αγωνίας, υπερβαίνοντας έτσι τη θεματολογική μανιέρα. Επιπλέον, είπε κι ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι ονόματι "Interrail", που έδειξε ότι έχει διάθεση να μιλήσει και για άλλα πράγματα σε στιχουργικό επίπεδο, ξεφεύγοντας από τα ίδια και τα ίδια, προς μια κατεύθυνση ανάλογη ίσως με εκείνη του Bloody Hawk. Το πού θα οδηγηθεί είναι νωρίς ακόμα για να κριθεί, πάντως αυτή η αθηναϊκή εμφάνιση δεν άφησε αμφιβολίες ως προς το ότι πρόκειται για ένα πρόσωπο ταχέως ανερχόμενο στον χώρο του.
