Όπως και τον Μάρτιο, με ρεσιτάλ πιάνου «διεκόπη» προσωρινά, λόγω του πρόσφατου lockdown, η τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδος στο χώρο της κλασικής μουσικής. Στις 31/10, παρακολουθήσαμε στο Ωδείο Αθηνών το ρεσιτάλ του Κωνσταντίνου Δεστούνη, ενός από τους πλέον υποσχόμενους πιανίστες της νέας γενιάς. Το ενδιαφέρον τράβηξε εν προκειμένω η αναμέτρηση του μόλις 29χρονου σολίστ με σονάτες για πιάνο του Μπετόβεν, και μάλιστα με τρεις από τις πιο δημοφιλείς της μεσαίας δημιουργικής περιόδου του συνθέτη, οι οποίες φέρουν «τίτλο».
Σ’αυτήν την πρώτη εκδήλωση μιας σειράς συναυλιών μουσικής δωματίου αφιερωμένων στη φετινή επέτειο των 250 ετών από τη γέννηση του Μπετόβεν που έχουν προγραμματισθεί με καθηγητές του Ωδείου Αθηνών, ο Δεστούνης παρουσίασε κατά σειρά -με ολιγόλεπτα διαλείμματα- τις Σονάτες υπ’αρ. 17 («Τρικυμία»), 21 («Βάλντσταϊν) και 23 («Απασιονάτα»), δείγματα της μεσαίας δημιουργικής περιόδου του συνθέτη.
Από τα πρώτα μέτρα κατέστη εμφανές ότι ο πιανίστας διαθέτει και την (δεξιο)τεχνική αρματωσιά και τη διανοητική συγκέντρωση και την σεμνότητα που απαιτούνται για να δικαιωθεί η απαιτητική μπετοβενική γραφή. Τηρώντας με ευλάβεια τις αγωγικές ενδείξεις, το παίξιμό του αποκωδικοποίησε με ακρίβεια το σύνθετο μουσικό συντακτικό, μεριμνώντας διαρκώς για αφηγηματική σαφήνεια και εκφραστικότητα.
Η 17η Σονάτα αποδόθηκε με σφρίγος και δύναμη, αλλά με ατελή ακόμη ανάδειξη της περιγραφικής και φιλοσοφικής διάστασής της. Εναργέστερες φωτοσκιάσεις και διαφοροποιήσεις θα προσέθεταν στην εκτέλεση μεγαλύτερη γλαφυρότητα. Ακόμη εντονότερες εκφραστικές δυσκολίες έχει η πιο σκοτεινή 21η Σονάτα, της οποίας η προσέγγιση πρόβαλε λιγότερο επεξεργασμένη, παρά τις -εξόχως;- στιβαρές δυναμικές του εναρκτήριου allegro con brio.
Περισσότερο επιτυχημένη πρόβαλε η ερμηνεία της «Απασιονάτα», στην οποία αξιοποιήθηκαν λεπτές διακυμάνσεις δυναμικής και ταχυτήτων, καλά σταθμισμένες στίξεις και φροντισμένοι τονισμοί φράσεων. Και πάλι τα γρήγορα ακραία μέρη ήχησαν συναρπαστικά, ενώ δεν έλειψε ο πηγαίος λυρισμός στο ενδιάμεσο andante con moto.
Συνολικά, και παρά τα δεδομένα περιθώρια ωρίμανσης, πρωτίστως ως προς τη νοηματοδότηση του εκφραστικού φορτίου των έργων (λόγω της συναισθηματικά κάπως άγουρης ακόμη απόδοσης των αργών μερών τους), τούτο το πρώτο δείγμα γραφής έδειξε ότι ο Δεστούνης έχει και αντίληψη και κατανόηση της μπετοβενικής αισθητικής. Ενδεχομένως, μάλιστα, να «αδικήθηκε» και από τη δεδομένα άχαρη ακουστική της αισθητικά ανακαινισμένης «Αίθουσας Άρης Γαρουφαλής» του Ωδείου: η έλλειψη επιφανειών απορρόφησης του ήχου αυξάνει την αντήχηση (ιδίως όταν -όπως εν προκειμένω, συνεπεία των μέτρων υγειονομικής ασφάλειας- η αίθουσα δεν είναι γεμάτη), αλλοιώνοντας ισορροπίες και θολώνοντας την άρθρωση και την πρόσληψη του μουσικού κειμένου…
Για την ιστορία, η απολύτως τελευταία εκδήλωση κλασικής μουσικής πριν τα νέα απαγορευτικά μέτρα ήταν ένα ακόμη ρεσιτάλ πιάνου, αυτό της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου με τις «Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ» του Γ.Σ. Μπαχ («Αίθουσα Δημ. Μητρόπουλος» Μεγάρου Μουσικής, 2/11).
