Η Dillon είναι μια σύγχρονη τραγουδοποιός με μεγάλο γκελ

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε περιπτώσεις καλλιτεχνών που εκκινούν από ηλεκτρονική αφετηρία, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι η Dillon σχετίζεται περισσότερο με την ποίηση παρά με την ηχητική αρχιτεκτονική. Η φωνή, το πιάνο και μια ουσιώδης ιστορία είναι αυτά που αρκούν για να ξεκινήσει το ταξίδι – εν προκειμένω η συναυλία της με πιάνο στον Παρνασσό (9/10), που έρχεται ως φυσική συνέπεια και συνέχεια της φετινής της δισκογραφικής κυκλοφορίας, του EP «When breathing feels like drowning». Στη φωνή της διακρίνουμε κάτι μαγικό, όπως παλιά με την Bjork, που τότε θεωρούσαμε πως είχαμε να κάνουμε με μια σύγχρονη Billie Holiday από τη χώρα των πάγων για να μπορέσουμε να περιγράψουμε τη διάχυτη μελαγχολία της. Κάτι τέτοιο μας φέρνει στο νου και η Dillon σήμερα – και το ότι κατάγεται από τη Βραζιλία δεν ελαττώνει αυτήν τη (δι)αίσθηση.

Η Dominique Dillon de Byington μεγάλωσε στην Κολονία, ενώ πλέον ζει κι εργάζεται στο Βερολίνο, το ιστορικό κέντρο ανάπτυξης της techno. Όμως ούτε για μια στιγμή δεν έπεσε στην παγίδα που προσφέρουν οι ευκολίες της electronica, ειδικά αφού πρόκειται για ένα κορίτσι του οποίου τα φωνητικά διαθέτουν κάθε διάσταση αιθέριας ambience για να το οδηγήσουν με ασφάλεια στην επιτυχία.

Η επιτυχία για την Dillon ήρθε φυσικά, από την πρώτη στιγμή, με το άλμπουμ «This silence kills» (2011), το οποίο διέθετε όλα τα εχέγγυα ενός καλοδουλεμένου indie pop δίσκου που απευθύνεται κυρίως στο συναίσθημα. Με φωνή που πατάει πάνω στην Bjork και με ηλεκτρονικά σοφά και ισόρροπα τοποθετημένα, η Dillon έκανε αισθητή τη δημιουργική της παρουσία και την πήγε πιο πέρα με το «The unknown» (2014), με το οποίο ξεκαθάριζε ακόμη πιο ουσιαστικά πως η μουσική της απευθυνόταν στην καρδιά. Αν ακούσουμε συνδυασμένα αυτά τα πρώτα άλμπουμ της στο «Live at Haus der Berliner Festspiele», το καταλαβαίνουμε.

Όσο για το «Kind» (2017), είναι ένα άλμπουμ που μιλάει για την αγάπη· και σε αυτό η Dillon επιχειρεί να απογυμνωθεί από καθετί περιττό. Η προσπάθειά της είναι να βγάλει όσο περισσότερο ατόφιο συναίσθημα γίνεται. Αυτό υπογραμμίζει, άλλωστε, και η φετινή δισκογραφική της κυκλοφορία. Και αυτό θα ακούσουμε, όπως δείχνουν τα πράγματα, στον Παρνασσό…