«data.flux [12XGA version]»: Μέσα στη χαοτική παλίρροια του Ικέντα

Πριν από πέντε χρόνια, όταν για ένα μήνα ο Ριότζι Ικέντα τρόλαρε τους περαστικούς της Times Square στη Νέα Υόρκη προβάλλοντας κάθε βράδυ ένα τρίλεπτο απόσπασμα με δεδομένα στις γιγαντιαίες διαφημιστικές οθόνες των κτιρίων, το κείμενο που είχε δώσει στο press release δεν ήταν παρά μια σειρά από μηδενικά και άσους. «Δεν θέλω να μιλάω καθόλου πάνω στα έργα μου· αν πω κάτι που μοιάζει με απάντηση, το κοινό θα κολλήσει πάνω σε αυτό, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν άπειρες απαντήσεις», είχε αναφέρει σε μία από τις ελάχιστες συζητήσεις του με δημοσιογράφο.

Αν και στο ιστορικό του βρίσκει κανείς από βραβείο-residency στο CERN μέχρι εκθέσεις σε χώρους-διαμάντια της σύγχρονης τέχνης όπως στην Tate Modern του Λονδίνου, ο Ικέντα παραμένει συνειδητά αφανής και αφήνει τα βουερά sound art έργα του να μιλούν για εκείνον, σε μια γλώσσα που δεν έχει λέξεις αλλά ψηφία, μοτίβα και αμέτρητα δεδομένα.

Ύστερα από το καταιγιστικό περφόρμανς «superposition» που σύστησε τον Ιάπωνα συνθέτη στο αθηναϊκό κοινό το ’14, ένα νέο έργο του βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στην πόλη και εκπέμπει σε ψηφιακές συχνότητες. Είναι το «data.flux [12XGA version]», η τελευταία προσθήκη στο πολύχρονο project «datamatics», που φιλοξενείται στον υπόγειο εκθεσιακό χώρο της Στέγης (έως 17/2 με ελεύθερη είσοδο) και μαγνητίζει από το πρώτο λεπτό τον επισκέπτη (όπως και την κάμερα από το κινητό του).

Το «data.flux [12XGA version]» μοιάζει περισσότερο με μια συνεχόμενη ροή, ένα ατέρμονο παιχνίδι πάνω στην ένταση και την ψυχολογία του θεατή.

Δώδεκα υπερσύγχρονοι προτζέκτορες, τοποθετημένοι σε παράλληλη διάταξη δεξιά και αριστερά, συγχρονίζονται απόλυτα με μια μινιμαλιστική ηλεκτρονική σύνθεση πειραματικών ήχων και αλλάζουν αστραπιαία τα ερεθίσματα στους μεγάλους τοίχους του dark room. Από τη σιωπή στο θόρυβο και από το σκοτάδι στο φως, νέες πληροφορίες ξεχύνονται οριζοντίως και βομβαρδίζουν ανά δευτερόλεπτο τον θεατή: ατελείωτα barcodes, ημιτονικές κυματομορφές, κυτταρικές πληροφορίες, στοιχεία του γενετικού κώδικα, συντεταγμένες πλανητών από τα συστήματα της NASA, ψηφία, γραμμές και γράμματα.

Όσο δυσνόητα κι αν ακούγονται αυτά, ο Ριότζι Ικέντα δεν ποντάρει στο να καταλάβει συνειδητά το κοινό όσα δείχνει. Χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αρχή ή φινάλε, το «data.flux [12XGA version]» μοιάζει περισσότερο με μια συνεχόμενη ροή, ένα ατέρμονο παιχνίδι πάνω στην ένταση και την ψυχολογία του θεατή. Από τον συμπαντικό μακρόκοσμο μέχρι το μικρόκοσμο του σώματός μας, τα συσσωρευμένα δεδομένα που δένει με μαεστρία ο Ιάπωνας πρωτοπόρος καταλήγουν σε ένα χαοτικό μετα-data τριπάρισμα, που διαγράφει την αίσθηση του χρόνου και του χώρου. Για πόσες λούπες θα μείνετε αποσβολωμένοι μέσα στη γοητευτική παλίρροια του Ικέντα;