Σαράντα και πλέον χρόνια οι Adicts παίζουν πανκ ανά τον κόσμο, κι όμως ο δρόμος δεν τους είχε βγάλει ως τώρα από τα μέρη μας όπου το πανκ ρίζωσε τη στιγμή της γέννας του στην πόλη, χωρίς να... «πεθάνει» ποτέ. Αυτό επαληθεύτηκε πριν ακόμη ξεκινήσει η συναυλία όταν στο στενό της Ηπείρου έξω από το Κύτταρο βρέθηκαν μαζεμένες τέσσερεις γενιές πανκς, κοντοκουρεμένοι γκριζομάλληδες πλάι-πλάι με έφηβους στη δεύτερη ή και πρώτη συναυλία της ζωής τους, όλοι για να δουν ένα συγκρότημα που έχει παρακολουθήσει κυριολεκτικά τα πάντα στην εξέλιξη αυτής της μουσικής από το '75 μέχρι σήμερα, σημειώνοντας ρεκόρ σταθερότητας και δισκογραφικής πορείας.
Οι The Vagabonds 77 ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή του Κυττάρου παίζοντας street punk στο πνεύμα του πρώτου κύματος του είδους προς τα τέλη του '70, μια τίμια εμφάνιση που βασίστηκε στο υλικό των δύο δίσκων τους («Time Is Right», «Our Sound Our Life...»). Γνώριμοι του ήδη πολυάριθμου κοινού χάρη σε πλήθος συναυλιών τους τα τελευταία χρόνια, το σετ τους ήταν η ιδανική προθέρμανση για τη συνέχεια.
Οι συστάσεις για τους Panx Romana είναι περιττές, μία από τις πρώτες πανκ μπάντες της χώρας που πάντα στέκεται συνειδητοποιημένη απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα τα οποία δε ξεχνά να τονίζει σε κάθε ζωντανή της εμφάνιση. Γι' αυτό το λόγο ο Frank, τραγουδιστής του συγκροτήματος, προετοιμάζει μια ιδιότυπη spoken-word περφόρμανς λίγο πριν την έναρξη κάθε σετ με έντονο πολιτικό σχόλιο, όπως συνέβη και αυτήν τη φορά. Μόλις άναψαν οι ενισχυτές το πόγκο δεν άργησε να ξεκινήσει και το κοινό να συμμετέχει με κάθε τρόπο πάνω και κάτω απ' τη σκηνή. Τα κομμάτια του περσινού come-back δίσκου της μπάντας «Pax Americana» είχαν την τιμητική τους, με έναν τεράστιο Καραγκιόζη να κάνει την εμφάνισή του επί σκηνής στο κομμάτι «Μάνα Παραμάνα». Ο Frank εκμυστηρεύτηκε στο μικρόφωνο πως οι Adicts ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα που άκουγαν όταν ξεκινούσαν να παίζουν αυτήν τη μουσική, γι' αυτό τους αφιέρωσαν το κομμάτι «3 Ακόρντα Φτάνουν» που με τη σειρά του έχει γραφτεί για τους Ramones. Έπειτα από ένα σερί «επιτυχιών», οι Panx Romana αποχαιρέτισαν το κοινό έχοντας πραγματοποιήσει μια εμφάνιση που έμοιαζε σίγουρα δε θύμιζε «support».
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και υπό τους ήχους του «We're Coming Back» των Cock Sparrer, τα φώτα σβήνουν κι ακούγεται η εισαγωγή του soundtrack στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι», την ταινία που ενέπνευσε το στυλ των Adicts οι οποίοι εφορμούν στη σκηνή ντυμένοι με το χαρακτηριστικό κατάλευκο «droog» ντύσιμο που φορούν οι ήρωες της ταινίας του Κιούμπρικ. «Let's Go» και κάτω από «βροχή» κομφετί ο Monkey τραγουδιστής της μπάντας συγκεντρώνει αναπόφευκτα πάνω του όλα τα βλέμματα στο κέντρο της σκηνής. Χωρίς παύση, «Joker In The Pack» για το πρώτο εκκωφαντικό sing-along της βραδιάς, χωρίς να χρειαστεί καμία προσπάθεια από το συγκρότημα για να συμμετάσχει ο κόσμος. Αυτή εξάλλου είναι και η μαγεία ενός πανκ λάιβ, το τραγούδι αγκαλιά με αγνώστους και τα χέρια σε ανάταση.
Περίπου πέντε τραγούδια μετά που διαδέχονταν το ένα το άλλο ακατάπαυστα, το συγκρότημα μας καλησπέρισε κι εμείς είχαμε την ευκαιρία για μερικές ανάσες. Ο Monkey σε κάθε κομμάτι «έχανε» κι από ένα ρούχο που είτε έσκιζε ο ίδιος είτε πέταγε στο κοινό, την ώρα που σκαρφάλωνε σε όποιο σημείο της σκηνής ήταν εφικτό. Frontmen σαν εκείνον (ή και τον Jello Biafra) υιοθετούν μια ξεχωριστή θεατρικότητα που δανείζεται στοιχεία από το τσίρκο και τα μαγικά τρικ. Σερπατίνες, τραπουλόχαρτα, ακόμα περισσότερα κομφετί στόλισαν το Κύτταρο που σειόταν από το χορό του κόσμου. Οι Adicts έπαιζαν με ένα μόνιμο χαμόγελο στα πρόσωπα, ενώ η ενέργειά τους δεν πρόδιδε την πραγματική τους ηλικία. Έχουν καταφέρει να διατηρήσουν μια αξιοζήλευτη ποιοτικά καριέρα, και σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους τους να μην παίζουν για να «βγάλουν τη σύνταξη» αλλά επειδή μόνο έτσι ξέρουν να ζουν.
Ένα σύντομο διάλειμμα για... νουντλς αλά Adicts και το «Chinese Takeaway» δίνει το έναυσμα για το τελευταίο μέρος της συναυλίας, που έκλεισε υπέροχα με τα «Viva la Revolution» και τη διασκευή στο «You'll Never Walk Alone» το οποίο το κοινό τραγούδησε μαζί με τον κιθαρίστα Pete Davidson πιο δυνατά από οποιοδήποτε άλλο κομμάτι εκείνο το βράδυ. Η μπάντα άφησε τα όργανά της, κι όλοι τραγουδήσαμε το «Singin' In The Rain» σε ένα μιούζικαλ κλείσιμο συναυλίας που τίμησε για ακόμα μια φορά το «Κουρδιστό Πορτοκάλι».
Και ενώ το συγκρότημα αποσύρθηκε στο backstage, αριστερά μου βρίσκω τον Monkey ξαπλωμένο στην αγκαλιά του κοινού της πρώτης σειράς να... ξαποσταίνει! Αφού τον σηκώσαμε, κάθισε στο κέντρο της σκηνής όπου έβγαλε φωτογραφίες με όλους όσους δεν είχαν φύγει από το Κύτταρο χωρίς να χαλάσει χατήρι σε κανέναν, ολοκληρώνοντας με τον καλύτερο τρόπο μια ιστορική συναυλία.
Setlist:
1. Let's Go
2. Joker in the Pack
3. Horrorshow
4. Steamroller
5. Fucked Up World
6. Tango
7. Easy Way Out
8. Numbers
9. Troubadour
10. I Am Yours
11. You're All Fools
12. Gimme Something to Do
13. Life Goes On
14. Shit Song
15. Fuck It Up
16. And It Was So
17. Just Like Me
18. Crazy
19. Chinese Takeaway
20. Bad Boy
21. Viva La Revolution
22. You'll Never Walk Alone
