Η παραίτηση του Γιώργου Κιμούλη από το θέση του προέδρου του Δ.Σ του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ίσως δεν εξέπληξε και πολλούς. Αυτό που ξάφνιασε είναι το πόσο γρήγορα έγινε. Αλλά πριν αρχίσουμε να αλληλοσπαρασσόμαστε στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα social media για το αν φταίει ο Κιμούλης, ο Μανωλόπουλος , ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κομματικός μηχανισμός, το Υπουργείο Πολιτισμού, το Υπουργείο Οικονομικών ή το …κακό μας ριζικό ας προσπαθήσουμε να μείνουμε ψύχραιμοι διαφυλάσσοντας την αξία που προσδίδει στην Αθήνα και την Ελλάδα ένα τόσο σημαντικό έργο όπως αυτό που κληροδότησε στην χώρα το Ιδρυμα Νιάρχος. Είναι πολύ μεγάλο έργο για επαρχιακού τύπου μικρότητες.
Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να επαναλάβουμε για άλλη μια φορά τούτο - πως οι μεγάλοι πολιτιστικοί θεσμοί της χώρας όπως το Φεστιβάλ Αθηνών, το Εθνικό Θέατρο, η Λυρική Σκηνή, το Μέγαρο Μουσικής (που είναι πια και αυτό κρατικό) το ΚΘΒΕ, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Εθνική Πινακοθήκη, το ΕΜΣΤ και φυσικά το ΚΠΣΙΝ δεν είναι χώροι για πολιτικά παιχνίδια και παιχνίδια γοήτρου. Είναι θεσμοί που ενισχύουν με τον καλύτερο τρόπο το πολιτιστικό προφίλ της χώρας διεθνώς και που σαφώς μαζί με τον τουρισμό –που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη κάθε πολιτιστική παραγωγή θα βοηθήσουν τη χώρα να βγει από το τέλμα της κρίσης...
Και όπως σε δεκάδες άλλα πράγματα δεν ζητάμε από τους υπεύθυνους να ανακαλύψουν την πυρίτιδα - ας αντιγράψουν με τον πιο απλό τρόπο τις πρακτικές με τις οποίες δρούν μεγάλοι πολιτιστικοί οργανισμοί διεθνώς οι οποίοι προκηρύσσουν διεθνείς διαγωνισμούς για τις θέσεις των καλλιτεχνικών διευθυντών τους είτε τους επιλέγουν από short list προτάσεων επιτροπές ειδικών και ανεξάρτητα εθνικά συμβούλια τεχνών – κάτι το οποίο και εδώ μόνο ως εξαγγελία έχουμε ακούσει.
