Οι κριτικές του κοινού

Η Ταπείνωση
The Humbling

Δραματική κομεντί 2014 | Έγχρ. | Διάρκεια: 112'

Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Μπάρι Λέβινσον με τους: Αλ Πατσίνο, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Κίρα Σέντγουικ, Ντίλαν Μπέικερ

ΠληροφορίεςΠληροφορίες και κριτικές για την ταινία

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

Δώσε την κριτική σου

Για να δώσετε την κριτική σας πρέπει να κάνετε login με τα στοιχεία που έχετε δηλώσει στο MyAthinorama.

Όνομα Χρήστη:


Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • gioula πριν από 5 χρόνια

    4 αστεράκΑ

  • aris πριν από 5 χρόνια

    μήπως φταίει το μονταζ; κατι λείπει και παει χαμενει η θεατρικη ερμηνεια του κυρίου Πατσινο. ανευρο τελος. κριμα

  • aris πριν από 5 χρόνια

    2,5 αστεράκΑ

  • athina πριν από 5 χρόνια

    0 αστεράκΑ Πολλή καλή η ερμηνεία του Αλ Πατσίνο αλλά δεν βρήκα κανένα λόγο ύπαρξης αυτής της ταινίας. Πολύ δε μάλλον αξιολόγησης της εστω και με μισο αστέρι απο τους κριτικούς. Δεν αφορά σχεδόν κανένα!

  • κατρίν πριν από 5 χρόνια

    5 αστεράκΑ εγώ πάντως το βρήκα εξαιρετικό, στο ξεκάρφωτο το είδα, δεν ήξερα υπόθεση, ηθοποιούς, τίποτε και τη βρήκα απίθανη ταινία, είχα πραγματικά καιρό να γελάσω έτσι, πάτε να τη δείτε και σε θερινό καλύτερα γιατί είναι ανάλαφρη ταινία περιέργως,εχει ένα αυτοσαρκασμό που δε σε βαραινει η υπόθεση, το αντιθετο..και ο πατσίνο θεούλης..

  • Movie Heat πριν από 5 χρόνια

    1,5 αστεράκΑ Τα πάντα σε αυτή την ταινία έχουν τις στιγμές τους. Η σκηνοθεσία έχει τις στιγμές της, ο Al Pacino έχει τις στιγμές του, και το σενάριο έχει τις στιγμές του. Αν εξαιρέσουμε αυτά, ό,τι απομένει είναι μια «αμπελοφιλοσοφική» ταινία (φιλοσοφία gone bad) που πλατειάζει σε πάρα πολλά σημεία και κουράζει με το νωθρό ρυθμό της.

    Όπως προανέφερα, οι κάποιες καλές στιγμές στο βασικό τρίπτυχο ενός κινηματογραφικού έργου (το οποίο βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Philip Roth), δεν αρκούν για να περισώσουν μια ταινία που δείχνει στην καλύτερη περίπτωση ένα συνονθύλευμα μπλεγμένων ιδεών που παρασύρονται χωρίς κάποια άγκυρα σε μια ανόμοια θάλασσα αυτολύπησης, φαντασιώσεων, τρέλας, πραγματικότητας και σοφισμών.

    Η σκηνοθεσία του Barry Levinson σε πηγαίνει από τα μονοπλάνα και τα κοντινά πλάνα στο πρόσωπο του ήρωα την ώρα που εξομολογείται τον πόνο του στο γιατρό του, στην ομάδα στήριξής του ή στον εαυτό του, σε ένα κοντινό πλάνο στο παπούτσι του (seriously???). Πάνω που πας να πεις ok, μπαίνουμε στην ψυχοσύνθεση του πληγωμένου χαρακτήρα, να σου και το καλογυαλισμένο παπούτσι του πληγωμένου χαρακτήρα… Όλη η δουλειά που έκανες προ ολίγου Barry πάει στράφι!

    Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και με την ερμηνεία του θρυλικού Al Pacino. Δεν θα πω ότι ήταν κακός, αλλά ενώ κάποιες στιγμές ένιωθες ότι είναι ο ίδιος ο Pacino που νιώθει τόσο ευάλωτος και απογοητευμένος από το πού έχει καταλήξει η ζωή του ως ηθοποιού στην ηλικία του, ξαφνικά σαν να κουράστηκε και παίζει απλώς για να βγει και αυτή η σκηνή.

    Το μεγαλύτερο πρόβλημα φυσικά σε όλα αυτά είναι το σενάριο. Η πρώτη ύλη είναι καλή, έχει δυνατότητες να συγκινήσει το κοινό, υπάρχουν και σκηνές που εμβαθύνουν στο θέμα με σωστό τρόπο αλλά η παρουσία όλων των ετερόκλητων μεταξύ τους πραγμάτων σε απίστευτα δυσανάλογη ποσότητα διαταράσσει από τα πρώτα κιόλας λεπτά την ισορροπία της ταινίας. Το αποτέλεσμα; Απίστευτα κουραστικοί μονόλογοι «σοφίας» που προέρχονται από την πληγωμένη ψυχοσύνθεση του ήρωα, αόριστοι χαρακτήρες και μια διάχυτα αμφισβητούμενη σεξουαλικότητα (η οποία τονίζεται ΚΑΘ’ ΟΛΗ τη διάρκεια της ταινίας) πάνω σε ένα ρυθμικό χαλί που κινείται με απίστευτη βραδύτητα.

    Σε τελική ανάλυση, η ταινία προσπαθεί με πολύ τραβηγμένους (και αποτυχημένους) τρόπους να συγκινήσει φέρνοντας στο προσκήνιο τις επιπτώσεις του χρόνου στο ματαιόδοξο επάγγελμα του ηθοποιού και να εντυπωσιάσει χρησιμοποιώντας την τρέλα και την φαντασίωση σε ένα πλαίσιο στο οποίο δείχνουν τελείως ξένα. Για το συγκεκριμένο θέμα απευθυνθείτε καλύτερα στο “Clouds of Sils Maria” ή ακόμα και στο λίγο παλιότερο “Danny Collins”. Δυστυχώς δεν μιλάμε για μια καλή επιλογή ρόλου από τον αγαπητό Al Pacino και οπωσδήποτε μια πολύ κακή επιλογή για τις αίθουσες αυτή τη βδομάδα.

    ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 1.5/5

    Για το Movie Heat,
    Χριστίνα Ιωαννίδου

    Για περισσότερες κριτικές ταινιών και κινηματογραφικά νέα, επισκεφτείτε τη σελίδα μας στο:
    https://www.facebook.com/movieheat

  • Alex πριν από 5 χρόνια

    0,5 αστεράκΑ

  • Κων/νος Χ.Β. πριν από 5 χρόνια

    1,5 αστεράκΑ Έχοντας θεματική συγγένεια με το οσκαρικό ''Birdman'', η μοιραία σύγκριση αφήνει την ''Ταπείνωση'' έτη φωτός πίσω.
    Το μόνο που αξίζει είναι η μνημειώδης - οσκαρικών προδιαγραφών - ερμηνεία του Αλ Πατσίνο.

  • cinemaniac πριν από 5 χρόνια

    1,5 αστεράκΑ Ένας καλός Πατσίνο σε μια τελέιως άνιση ταινία ίσως η χειρότερη του Μπάρι Λέβινσον.

  • Δημήτρης πριν από 5 χρόνια

    4 αστεράκΑ Αυτό που είδα, με άφησε άφωνο. Έχουμε διαφορετικό αισθητήριο από τον κριτικό του Αθηνοράματος.
    Μ Π Ρ Α Β Ο !!!!

  • vak πριν από 5 χρόνια

    4 αστεράκΑ Ρεσιτάλ ερμηνείας Αλ Πατσίνο.