Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας, Ευρωπαϊκό Βραβείο σκηνοθεσίας (μαζί με τον Γιόακιμ Τρίερ της "Συναισθηματικής Αξίας") από συνολικά οκτώ υποψηφιότητες. Μια μακρά σειρά διακρίσεων συνοδεύει τη δεύτερη ταινία της 42χρονης Γερμανίδας Μάσα Σιλίνσκι ("Die Tochter"), η οποία, απαιτώντας όλη την προσοχή του αφοσιωμένου σινεφίλ. προσπαθεί να ανανεώσει το κινηματογραφικό δράμα εποχής με ένα θαρραλέο στιλιζάρισμα. Η σκηνοθετική εκζήτησή της, όμως, η οποία προτάσσει την ατμόσφαιρα έναντι της συμπαγούς πλοκής, έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την αναζήτηση της γυναικείας ταυτότητας καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα. Υιοθετώντας υποκειμενική ματιά, "μοιρασμένη" σε διαφορετικές ηρωίδες, ακολουθεί μια πορεία συνειδητοποίησης μέσα από μια αποσπασματική, καθαρά ψυχολογική διαδρομή, η οποία αφορά τραυματικές εμπειρίες που μετουσιώνονται σε εικόνες. Σε στιγμές ακινητοποιημένου χρόνου. Σε αναμνήσεις. Γύρω απ’ αυτές τις γυναίκες, ένας –πατριαρχικός– κόσμος διαχρονικά ίδιος, ακίνητος. Και η Σιλίνσκι, χωρίς να τον αναλύει, να τον εξηγεί ή να τον καταγγέλλει, θέλει απλώς να μας κάνει συγκατοίκους του.
Τέσσερα κορίτσια, τα οποία δεν έχουν όλα άμεση σχέση μεταξύ τους, μεγαλώνουν σε ένα αγρόκτημα κάπου στην ύπαιθρο του Βρανδεμβούργου, κοντά στο Βερολίνο. Η Άλμα στη δεκαετία του 1910, η Έρικα μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ανγκέλικα στην Ανατολική Γερμανία της δεκαετίας του 1980 και η Λένκα στον 21ο αιώνα. Πολλά πράγματα αλλάζουν με τα χρόνια, κι άλλα τόσα όχι. Οι ιστορίες τους δεν εξελίσσονται γραμμικά, σταδιακά η μια "εισέρχεται" στην άλλη, ενώ παράλληλα λεπτομέρειες αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν και να αποσαφηνίζουν κίνητρα και συμπεριφορές. Οι περισσότερες βίαιες, επιβεβλημένες από τους σκληρούς κανόνες της αγροτικής επιβίωσης, οι οποίοι υπονομεύονται από μια "διεστραμμένα" αισθησιακή ατμόσφαιρα, από απωθημένες επιθυμίες, από μυστικά που δεν ομολογούνται και αποκτούν απειλητικές διαστάσεις.
Η Σιλίνσκι προτρέπει το θεατή να μην προσπαθήσει να βάλει όλα αυτά σε μια αυστηρή σειρά, καταστρέφοντας το σαγηνευτικό μυστήριο που κρύβει μια ευρύτερη, ανθεκτική στο χρόνο εικόνα. Αυτή της θηλυκής ψυχοσύνθεσης, σπαράγματα της οποίας αποτυπώνουν εικόνες από ταινία folk horror, από πλάνα του Αντρέι Ταρκόφσκι και του Κάρλος Ρεϊγάδας, από πίνακες του Ρέμπραντ και από μνήμες των γερμανικών Heimatfilm του ’50. Κι ενώ η σχέση σεξ και θανάτου αποτελεί μια επίμονη, ευθέως ψυχαναλυτική αναφορά (πληθωρική η παρουσία συμβόλων), η παρέμβαση των ιστορικών γεγονότων στη μοίρα των τεσσάρων πρωταγωνιστριών είναι καταλυτική, κι ας μοιάζει με μακρινό απόηχο.
Ενορχηστρώνοντας μια τόσο φιλόδοξη σύνθεση, η Σιλίνσκι μπορεί να μην ελέγχει απόλυτα το απαιτητικό υλικό της, καταχρώμενη, για παράδειγμα, τη χρήση του voice over, επιβάλλεται όμως ως μια δημιουργός με τολμηρό όραμα, πρωτότυπη αφηγηματική γλώσσα και ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον.
Γερμανία. 2025. Διάρκεια: 149΄. Διανομή: CINOBO
Περισσότερες πληροφορίες
Ο Ήχος της Πτώσης
Από τη δεκαετία του 1910 έως τις αρχές του 21ου αιώνα, τέσσερα νεαρά κορίτσια μεγαλώνουν σε ένα αγρόκτημα στην ύπαιθρο του Βρανδεμβούργου. Πλήθος φεστιβαλικών και ακαδημαϊκών διακρίσεων για ένα στιλιζαρισμένο δράμα εποχής.
