Weapons

Στα "Πουλιά" του Άλφρεντ Χίτσκοκ, το θρίλερ - σταθμός όπου τα πτηνά αρχίζουν ξαφνικά και ακατανόητα να επιτίθενται βίαια στους ανθρώπους, η αιτία καθώς και η πηγή του κακού αγνοούνται πλήρως. Όσα συμβαίνουν στο φιλμ είναι ανοιχτά σε ερμηνείες, όπως επίσης το πώς μπορεί να "διαβαστεί" αλληγορικά η πλοκή. Εκείνο που παραμένει αδιαμφισβήτητο, όμως, είναι ότι μες την παραδοξότητά της, πρόκειται για μια πραγματικά τρομακτική ταινία. Χωρίς να συγγενεύει ευθέως σεναριακά, το "Weapons" του Ζακ Κρέγκερ διαθέτει την ίδια ωμή, άμεση και απερίφραστα ανατριχιαστική ενέργεια, η οποία εντάσσεται σε μια λιτή δραματουργία διαπεραστικού σασπένς που αποζημιώνει τις προσδοκίες με το παραπάνω. Για να λειτουργήσει στην εντέλεια, ωστόσο, συνιστά ιδανική προϋπόθεση ο θεατής να προσέλθει στην αίθουσα γνωρίζοντας όσο το δυνατόν λιγότερα. Έτσι, προτείνουμε να συνεχίσετε την ανάγνωση με επιφύλαξη, διότι εκ των πραγμάτων το κείμενο θίγει μια σειρά από κομβικά κινηματογραφικά συμβάντα.

Η υπόθεση είναι λίγο-πολύ γνωστή και επαρκώς "ψαρωτική". Σε μια μικρή αμερικανική πόλη, ένα βράδυ εξαφανίζονται ακαριαία όλα τα παιδιά μιας τάξης δημοτικού, εκτός από ένα μαθητή (Κάρι Κρίστοφερ) και τη δασκάλα του (Τζούλια Γκάρνερ). Την ώρα που οι αστυνομικές έρευνες εξελίσσονται άκαρπα και η κοινωνική αγανάκτηση διογκώνεται, η εκπαιδευτικός αρχίζει διστακτικά να προσπαθεί να βρει μια εξήγηση σε όλα αυτά.

Ο αποδεδειγμένα ικανός Κρέγκερ ("Barbarian") αφιερώνει όλη την προσοχή του στην κατασκευή μιας καθηλωτικής έντασης, επιστρατεύοντας δεξιοτεχνικά κάθε εργαλείο του horror λεξιλογίου. Η πρώτη εντύπωση που αφήνει το "Weapons", δηλαδή, είναι αυτή της αγνής, αφιλτράριστης ψυχαγωγίας που σε παίρνει από τα μούτρα. Υπό αυτό το πρίσμα, ένα βασικό πλεονέκτημα του φιλμ είναι το πώς ανατρέπει μία προς μία τις προσδοκίες. Οι crime ποιότητές του δεν υιοθετούνται για να οδηγηθούν σε ένα τύπου "Zodiac" αινιγματικό αφήγημα. Όπως αντίστοιχα, η δράση δεν αποκτά ένα βεβιασμένα συμβολικό χαρακτήρα ούτως ώστε να εξελιχθεί σε κάποιο μακροσκελές, αν όχι βαρύγδουπο, σχόλιο πάνω σε κάποιο "σημαντικό επίκαιρο ζήτημα". Τάση που συνηθίζουν να έχουν πολλές σύγχρονες ταινίες τρόμου, ειδικά όσες αρέσκονται να συνοδεύονται από το επίθετο "εκλεπτυσμένες" ("elevated") στην περιγραφή τους, με εξαίρεση το σπουδαίο "Τρέξε!". Δεν είναι τυχαίο δε πως ο σκηνοθέτης του, Τζόρνταν Πιλ, πάσχισε να αγοράσει το σενάριο του Κρέγκερ μέσω της εταιρείας παραγωγής του…

Δεν υπαινισσόμαστε, βέβαια, πως το "Weapons" δεν έχει κάτι να πει. Στην πραγματικότητα, η επίδρασή του μοιάζει με εκείνη ενός λογοτεχνικού κειμένου. Το συντακτικό του δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια ιστορία του Στίβεν Κινγκ ή ένα παραδοσιακό παραμύθι όπου το κακό εμφανίζεται απροειδοποίητα με σκοπό να μετατρέψει σε άλφα στερητικό την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η αυτοπεποίθηση του Κρεγκ να κοιτάξει κατάματα τον μπαμπούλα μόλις ολοκληρωθεί η αποκάλυψή του, αντιμετωπίζοντάς τον ως ισοδύναμο πρωταγωνιστή και όχι να τον περιορίσει σε ρόλο ημι-εκπληρούμενης απειλής. To τέρας, εν προκειμένω, χωρίς να δηλώνεται ρητά, απηχεί τα αρχέγονα στοιχειά που καταλαμβάνουν σώματα τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούν ως σκεύη για τις κακόβουλες προθέσεις τους. Μπορεί κανείς να βρει σχετικές διασυνδέσεις στη λαογραφία περιοχών όπως η Ανατολική Ευρώπη όπου, μεταξύ άλλων, υπάρχουν διαδεδομένες αναφορές σε μοχθηρά όντα που ζουν στο δάσος και θρέφονται με ανυποψίαστα παιδιά (Baba Cloanța στα ρουμάνικα, γνωστότερο ως Baba Yaga στα ευρύτερα Βαλκάνια). Στο πλαίσιο του "Weapons", αυτή η δυσοίωνη ύπαρξη μπορεί να ειδωθεί ως τιμωρία για την επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας εντός του φυσικού περιβάλλοντος, ειδικά αν αναλογιστούμε πως η πόλη είναι περιτριγυρισμένη από πράσινο και πως ο χαρακτήρας του Τζος Μπρόλιν, ενός πατέρα που αναζητά το γιο του, είναι αρχιτέκτονας.

Ωστόσο, ξανά, αυτού του είδους οι αναγνώσεις δε φαίνεται να βρίσκονται στις άμεσες προτεραιότητες του Κρέγκερ. Η γοητεία της μακάβριας σκηνοθεσίας του, η οποία παρεμπιπτόντως διακατέχεται από ένα ξεκαρδιστικό λανθάνον χιούμορ, είναι πως αποσαφηνίζει το σενάριο όσο χρειάζεται ώστε τα διακυβεύματά του να μην αποδυναμώνονται στιγμή και οι ανησυχίες του να μη ξεχειλώνονται. Ενδεικτικό πως όταν πια πέφτουν οι τίτλοι τέλους, το συναίσθημα που κυριαρχεί δεν είναι απαραίτητα αυτό της λύτρωσης, αλλά το άβολο που συνοδεύει το ξύπνημα μετά από έναν παραλυτικά αληθοφανή εφιάλτη.

ΗΠΑ. 2025. Διάρκεια: 128΄. Διανομή: TANWEER.