Σε μια απομονωμένη και πολιτισμικά περιθωριοποιημένη πόλη του Τέξας, μια παρέα τελειόφοιτων λυκείου διαπιστώνει πως η ενηλικίωσή τους συνοδεύεται από διαδοχικές ματαιώσεις και αναπόφευκτους συμβιβασμούς.
Απέναντι στις συνήθεις αναπαραστάσεις της νιότης στο σινεμά, οι οποίες διακατέχονται από αψεγάδιαστο θάλος, αστείρευτη αισιοδοξία και καλοπροαίρετη μυθοποίηση, ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς προσεγγίζει τη νεανικότητα σαν σύννεφο φορτωμένο καταιγίδες που πλησιάζει απειλητικά. Διότι εμβαθύνει σε μια πολύτιμη αλήθεια που εύκολα ξεχνάς όσο απομακρύνεσαι από τα δεκαοκτώ. Αφορά εκείνη την ψυχολογική συνθήκη που προκύπτει από το βάρος των ανεκπλήρωτων προσδοκιών, τις ακούσιες απορρίψεις και την απότομη προσγείωση σε μια κυνική πραγματικότητα όπου στέκεσαι ανήμπορος. Ειδικά αν μεγαλώνεις χωρίς προνόμια σε έναν τόπο άγονο, τελευταίος μάρτυρας μιας ασταμάτητης ερημοποίησης. Και με φόντο το ξεκίνημα του Νέου Χόλιγουντ, μιας εποχής δηλαδή σκληρής ωρίμανσης, αλλά και μιας δεκαετίας συνώνυμης με τη φθορά των ιδεαλισμού και των συλλογικών ονείρων, η ταινία αυτή μπορεί να μην παρηγορεί, αλλά τουλάχιστον προειδοποιεί συμπονετικά.
Α/Μ. ΗΠΑ. 1971. Διάρκεια: 118΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Τελευταία Παράσταση
Μια παρέα τελειόφοιτων λυκείου σε μια απομονωμένη και πολιτισμικά άγονη πόλη του Τέξας διαπιστώνει πως η ενηλικίωσή τους συνοδεύεται από διαδοχικές ματαιώσεις και αναπόφευκτους συμβιβασμούς.
