Φέρ' την Πίσω

Δύο από τα πλέον ενδιαφέροντα ταλέντα στο ανανεωμένο ρεύμα του σινεμά του τρόμου τα τελευταία χρόνια, τα ελληνικής καταγωγής αδέλφια Ντάνι και Μάικλ Φιλίππου, συνεχίζουν να ενθουσιάζουν με τον ευρηματικό τρόπο που υπηρετούν το είδος αλλά και εξελίσσουν το προσωπικό ύφος τους. Μάλιστα, με τη δεύτερη μεγάλου μήκους στο ενεργητικό τους αρχίζουν να αναδεικνύονται ορισμένες σταθερές θεματικές και ανησυχίες που καθιστούν πραγματικά ξεχωριστό το horror βλέμμα τους, παρόλο που είναι σαφές πως ακόμη εκκολάπτονται αφηγηματικά.

Εν προκειμένω, η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από δύο αδέλφια (Μπίλι Μπάρατ & Σάρα Γουόνγκ), τα οποία αμέσως μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα τους περνούν υπό την ευθύνη μιας παντελώς άγνωστης σε αυτούς γυναίκας, η οποία αναλαμβάνει χρέη θετής μητέρας (Σάλι Χόκινς). Η αρχή της γνωριμίας τους γίνεται με θέρμη, ωστόσο τα παιδιά σύντομα διαπιστώνουν πως κάτι πάει πάρα πολύ στραβά μαζί της, σε σημείο που αρχίζει να κινδυνεύει η ίδια τους η ζωή.

Οι Φιλίππου αποδεικνύονται δεξιοτέχνες στην κατασκευή όχι απλώς μιας ικανοποιητικά απειλητικής ατμόσφαιρας αλλά και ενός αυθεντικά πειστικού, στοιχειωτικού αισθήματος εφιάλτη. Σταδιακά και αδιόρατα ο κινηματογραφικός ρεαλισμός κάμπτεται για να δώσει τη θέση του στη διαστροφή, μετάβαση που αρθρώνεται πειστικά χάρη και στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ιδίως της πολύπειρης Χόκινς αλλά και του σχεδόν συγκινητικού Τζόνα Ρεν Φίλιπς, σε έναν σεναριακά καθοριστικό ρόλο, οι οποίοι προφυλάσσουν την κρίσιμη πτυχή του φιλμ, την ανθρωπιά.

Όπως και στο "Μίλα μου", το σκηνοθετικό δίδυμο δεν ενδιαφέρεται απλώς να ανατριχιάσει το κοινό του, παρόλο που το πετυχαίνει αβίαστα, αλλά να εντρυφήσει στις περίπλοκες ψυχοσυναισθήσεις των ηρώων του. Οι οποίοι, όπως και στο ντεμπούτο, είναι φορείς ανεπούλωτων αποσιωπημένων τραυμάτων, όντας στιγματισμένοι από τις ελαττωματικές σχέσεις με τους γονείς τους. Το ψυχογραφικό καρέ έρχεται να συμπληρώσει ένα ακόμα στοιχείο του "Μίλα μου" που αναμοχλεύουν εκ νέου οι Φιλίππου, εκείνο που θέλει τα ανθρώπινα σώματα ψηφίδες μεταφυσικών τελετουργιών και διαύλους επικοινωνίας με το αλλόκοσμο. Προκύπτει έτσι μια φρικώδης διασύνδεση που αποσκοπεί στο ίσως πιο τρομακτικό πράγμα όλων, τη συμφιλίωση με τον θάνατο. Στο "Φέρ’ την Πίσω" η συναναστροφή με το ανοίκειο επιφέρει μια παράδοξη λύτρωση μαζί με απελπισία. Ακόμα και ο προστακτικός τίτλος μπορεί να ερμηνευθεί εξίσου ως εντολή και παράκληση.

Όμως, δίπλα ακριβώς στο παραπάνω γοητευτικό πορτρέτο του πόνου οι Φιλίππου δεν επιδεικνύουν την ίδια ωριμότητα στην ανάπτυξη της ιστορίας τους. Μεταξύ κυριολεξίας και αμφισημίας, επεξήγησης και υπαινιγμού, η ταινία χάνει την κρίσιμη στιγμή τον προσανατολισμό της αλλάζοντας κέντρο βάρους βεβιασμένα, επιτρέποντας στο ευκολονόητο να αντικαταστήσει το υπερβατικό.

Αυστραλία. 2025. Διάρκεια: 104΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.