Τρελές Σφαίρες

Όπως ήμουν καθ’ οδόν για τη δημοσιογραφική προβολή των "Τρελών Σφαιρών" δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να αναρωτηθώ κάτι που δεν το συνηθίζω: σε ποιον, αλήθεια, θα μπορούσε να απευθύνεται το συγκεκριμένο, πολλοστό χολιγουντιανό ρίκουελ; Στους gen-Xers που θυμούνται, όντως, να βλέπουν στο σινεμά τις κωμωδίες με τον Λέσλι Νίλσεν ως γκαφατζή ντετέκτιβ Φρανκ Ντρέμπιν; Τους millennials που ξεκαρδίστηκαν ανακαλύπτοντάς τες στις βραδινές ζώνες της τηλεόρασης ή τους zoomers που, ίσως, δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάμε, αφού μεγάλωσαν κυρίως με sitcoms και stand-up κωμωδία; Μα, σημαντικότερο, πώς θα μπορούσε να μεταφραστεί σήμερα το χιούμορ των "Τρελών Σφαιρών", το οποίο δεν βασίζεται τόσο στο καθιερωμένο πια βιτριολικό σατιρικό σχόλιο, όσο στην ίσως ξεπερασμένη μείξη παρωδίας, "καμένου" λογοπαίγνιου και slapstick χαβαλέ;

Η απάντηση δίνεται εμφατικά από τα πρώτα κιόλας λεπτά του φιλμ, στα οποία ο Λίαμ Νίσον, ως γιος του Ντρέμπιν και εξίσου ανίδεος αστυνομικός, επινοεί έναν αδιανόητα κραυγαλέο τρόπο για να σταματήσει μια ληστεία, προτού διαπιστώσει πως συνδέεται με τα σκοτεινά σχέδια ενός αδίστακτου μεγιστάνα της τεχνολογίας.

Ο άριστος γνώστης των spoof comedies, σκηνοθέτης Ακίβα Σέιφερ ("Palm Springs"), με αυτοπεποίθηση και χωρίς πολλά πολλά φέρνει εις πέρας μια απενοχοποιημένα ανάλαφρη ταινία με μόνη προτεραιότητα να σπάσει, απλώς, πλάκα. Τα αστεία, ενίοτε αχρείαστα χοντροκομμένα μα έστω δίχως ίχνος σοβαροφάνειας, είναι "ραμμένα" σε κάθε σκηνή, τοποθετημένα στρατηγικά ακόμα και αν βρίσκονται στο φόντο μιας δράσης. Όσο για τον Νίσον, σε άψογη χημεία με τη συμπρωταγωνίστρια Πάμελα Άντερσον, αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής του deadpan ύφους του Νίλσεν, συμπληρώνοντας το παζλ ενός reboot που τιμά την κληρονομιά των προηγούμενων "Σφαιρών".

ΗΠΑ. 2025. Διάρκεια: 85΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.