Έχοντας σκηνοθετήσει την πρώτη της ταινία πριν από τρεις δεκαετίες ("Δρόμοι και Πορτοκάλια", 1996), η Αλίκη Δανέζη-Κνούτσεν έχει σταθεί από τότε μόνο άλλες δυο φορές πίσω από την κινηματογραφική κάμερα ("Μπαρ", "Chinatown: Τα Τρία Καταφύγια"). Όλες οι ταινίες της αφορούν αναζητήσεις και περιπλανήσεις γυναικών, από την Αθήνα και την Κύπρο ως το Μοντεβιδέο, οι οποίες μέσα από την προσωπική τους οδύσσεια θα ανακαλύψουν αλήθειες για τον εαυτό τους, αλλά και την πραγματικότητα που τις περιβάλλει.
Το ίδιο ψάχνει και μια γυναίκα χωρίς όνομα σε ένα ερημωμένο νησί στο οποίο καταφθάνει με τον, επίσης ανώνυμο, σύζυγό της. Μετά από ένα χρόνο που ζουν σε διάσταση, συναντιούνται για να διευθετήσουν τα του διαζυγίου τους. Ποιος θα έχει την κηδεμονία των δυο παιδιών, ποιος θα κρατήσει το διαμέρισμα, τι θα απογίνουν οι κοινοί τραπεζικοί λογαριασμοί. Περιπλανιούνται στο γυμνό χειμωνιάτικο τοπίο και αρχίζουν να συζητούν τα προβλήματά τους, με αυτήν, ορθολογική και οργανωμένη, να θέλει να τερματίσουν οριστικά τη σχέση τους, κι εκείνον, συναισθηματικό και παρορμητικό, να προσπαθεί να την πείσει ότι όλα αυτά είναι βιαστικά και υπερβολικά. Ανίκανοι τελικά να τιθασεύσουν όσα αισθάνονται και να βάλουν σε τάξη όσα σκέφτονται, θα παρασυρθούν σε μια δίνη λεκτικών αντιπαραθέσεων και αντιφατικών, απρόβλεπτων αντιδράσεων.
"Δεν ξέρω πώς να αρχίσω", λέει ο άντρας. "Από την αρχή;" του προτείνει η γυναίκα. Η αρχή της ιστορίας, όμως, δεν υπάρχει ή, τουλάχιστον, εμείς δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Το ζευγάρι μας δεν έχει ονόματα, δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του, όλα γύρω του είναι άδεια και ακατοίκητα. Το "Τόσο Κοντά…" δεν κρύβει τον έντονα αλληγορικό χαρακτήρα του, χρησιμοποιώντας τους πρωταγωνιστές του όχι ως χαρακτήρες, αλλά ως σύμβολα. Σύμβολα των αδιεξόδων του σύγχρονου ζευγαριού, της αδυναμίας δύο ανθρώπων που αγαπιούνται να συνυπάρξουν, του εγκλωβισμού κάθε ατομικότητας στον (εγωιστικό) μικρόκοσμό της.
Αν και η λογική είναι καθαρά αντονιονική, η προσέγγιση είναι αμιγώς θεατρική. Η Δανέζη-Κνούτσεν προσπαθεί να αξιοποιήσει δραματικά τον περιβάλλοντα χώρο (από τη φύση ως τα εγκαταλελειμμένα κτίρια), αλλά όλα στηρίζονται στην πρόζα, με τη συζήτηση των δυο "μονομάχων" να είναι πάντα –εκνευριστικά– γενική, αποφεύγοντας ακόμα και τις στοιχειώδεις λεπτομέρειες: "Όλα τα είχα αναλάβει εγώ και εσύ ήσουν αλλού". "Τι εννοείς αλλού;" "Καταλαβαίνεις, αλλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς". Οι αλλαγές διάθεσης που ανατρέπουν τους ρόλους μοιάζουν εκβιαστικές, οι φαντασιώσεις οι οποίες επιστρατεύονται δεν βοηθούν, και ο Αντρέας Κωνσταντίνου με την Αγγελική Παπούλια, οι οποίοι συνυπογράφουν με τη σκηνοθέτρια το σενάριο, αγωνίζονται ηρωικά να προσγειώσουν τους σχηματικούς ρόλους τους σε κάτι γήινο, αληθινό και ανθρώπινο.
Ελλάδα. 2025. Διάρκεια: 80΄. Διανομή: TANWEER
Περισσότερες πληροφορίες
Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά
Ένα ζευγάρι συναντιέται σε ένα νησί για να οριστικοποιήσει το διαζύγιό του και να διαπραγματευτεί το μέλλον των παιδιών του. Οι έντονες διαφωνίες και οι αντιφάσεις των δυο τους θα φέρουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους στην επιφάνεια.
