Με σύλληψη και διεκπεραίωση που θυμίζουν (ελληνικό) σινεμά του ’80, το σεναριακό και σκηνοθετικό ντεμπούτο της Στρατούλας Θεοδωράτου δεν προχωρά ούτε μισό βήμα μακρύτερα από το επίπεδο των προθέσεων. Θέλοντας να σχολιάσει μια νεοελληνική πραγματικότητα έκπτωσης αξιών, διαπλοκής, νεοπλουτισμού και καλπάζοντος αμοραλισμού, η "Πανίδα" κλείνει σε τέσσερις τοίχους τρεις ανθρώπους με μυστηριώδες παρελθόν και τους βάζει να τα πουν όλα: Eνώ το κέντρο της Αθήνας αναστατώνεται από διαδηλώσεις και εκτεταμένα επεισόδια, μια φωτορεπόρτερ περιθάλπει έναν ηλικιωμένο με άνοια. Μαζί με το γιο του, πετυχημένο αρχιτέκτονα, θα καταλήξει στο διαμέρισμά τους, όπου θα αποκαλυφθεί πως οι τρεις τους μοιράζονται μια περίπλοκα σκοτεινή ιστορία.
Στοιχεία πολιτικής καταγγελίας και ψυχολογικού θρίλερ προσπαθούν μάταια να τονώσουν ένα θεατρικής λογικής και αδέξια στημένο δράμα χαρακτήρων. Κανείς τους δεν πείθει γι’ αυτά που λέει (ή συμβολικά αντιπροσωπεύει), με τη φλύαρη πλοκή να βραχυκυκλώνεται από τη σεναριακή αδεξιότητα (με αποκορύφωμα τις ερωτικές παλινωδίες), την αφηγηματική αρρυθμία και τις ασυντόνιστες μεταξύ τους ερμηνείες – η "γήινη" Μαυρίδου δίπλα στον ανέκφραστο Μυριαγκό και τον παραληρηματικό Μωρόγιαννη.
Ελλάδα. 2024. Διάρκεια: 110΄
Περισσότερες πληροφορίες
Πανίδα
Ενώ το κέντρο της Αθήνας αναστατώνεται από διαδηλώσεις και βίαια επεισόδια, μια φωτορεπόρτερ περιθάλπει έναν ηλικιωμένο με άνοια και καταλήγει στο διαμέρισμά του, όπου ζει με τον αρχιτέκτονα γιο του και τη νύφη του. Πόσο τυχαία ήταν όμως η συνάντησή τους;
