Πικρές Αλήθειες

Η ανθρώπινη κατάσταση εμπνέει διαχρονικά τον Μάικ Λι, έναν τρυφερό ψυχογράφο της λαϊκής εμπειρίας ("Μεγάλες Ελπίδες", "Τυχερή και Ευτυχισμένη"), ο οποίος συχνά καλωσορίζει ακόμα και τις πιο ακανθώδεις πτυχές της ζωής σε μια απόπειρα αναζήτησης εκείνου που θα την κάνει, ίσως, λιγάκι πιο υποφερτή ("Γυμνός", "Το Μυστικό της Βέρα Ντρέικ"). Πρόκειται για το πιο γνώριμο χαρακτηριστικό του ξεχωριστού αυτού ρεαλιστή, πιθανότατα τολμηρότερου από τον αντίστοιχων ευαισθησιών, εξίσου σημαντικό, συνάδελφο και συμπατριώτη του Κεν Λόουτς, ο οποίος αφού δοκιμάστηκε στα αφιλόξενα νερά του ιστορικού έπους ("Peterloo") επιστρέφει, τώρα, σε πιο γνώριμα εδάφη με τις "Πικρές Αλήθειες".

Το χαμηλότονο δράμα δωματίου επανενώνει τον Λι με τη Μαριάν Ζαν-Μπατίστ, πρωταγωνίστρια του μεγάλου σουξέ του σκηνοθέτη "Μυστικά και Ψέματα" που βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα, η οποία δίνει μια ερμηνεία-υπενθύμιση του πόσο σπουδαία είναι στη δουλειά της. Η ηθοποιός υποδύεται μια φοβική σε βαθμό εμμονής γυναίκα, την Πάνσι, η οποία, όταν δεν αναζητά μανιωδώς τρόπους να ελέγχει τα πάντα γύρω της, επιτίθεται φραστικά σε οποιονδήποτε συναναστραφεί, από το γιο της μέχρι ένα τυχαίο περαστικό που άθελά του θα διασταυρωθεί μαζί της. Η συμπεριφορά της δεν συναντά αντιστάσεις, μέχρις ότου οδηγηθεί σε μια νέα εξουθενωτική κλιμάκωση ανήμερα της Γιορτής της Μητέρας.

Οι "Πικρές Αλήθειες" δεν συνιστούν ένα φιλμ που προετοιμάζει το έδαφος για εκκωφαντικές συγκρούσεις ή υπόσχεται μεγαλόσχημα ηθικά διδάγματα. Ωστόσο, αυτό που κάνει αφοπλιστική την ταινία είναι η ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζονται τα συναισθηματικά και υπαρξιακά αδιέξοδα της ηρωίδας του. Με τη δράση να μοιράζεται κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, ανάμεσα στα τείχη του σπιτιού της, πραγματοποιείται κλιμακωτή εμβάθυνση στην ψυχοσύνθεσή της με τρόπο που προκύπτει μια διαπεραστική οικειότητα. Διότι η Πάνσι μπορεί να μοιάζει κυριευμένη από έναν μη διαχειρίσιμο μισανθρωπισμό, κατά βάθος, όμως, ο φόβος και η μοναξιά έχουν ριζώσει μέσα της.

Μισή από την ισχύ της ταινίας οφείλεται στην ικανότητα της Ζαν-Μπατίστ να ισορροπεί μεταξύ ανεξέλεγκτου θυμού και συγκινητικής ευθραυστότητας. Διότι δεν καταφέρνει μόνο να αποδώσει πειστικά αυτήν τη γυναίκα, αλλά και να αναδείξει τις πιο αφανείς ποιότητές της, αφού πρακτικά αυτό που παρακολουθούμε είναι οι συνέπειες μιας βάναυσης φθοράς χρόνων, με την ίδια, απλώς, να "βγάζει" τη μία μέρα μετά την άλλη. Εδώ εντοπίζεται το υπόλοιπο μισό της δύναμης του φιλμ, το οποίο δεν είναι άλλο από το ταλέντο του Λι να μετατρέπει αδιόρατα τις προσωπικές καθημερινές κρίσεις αγνώστων σε ένα καθολικά προσβάσιμο βίωμα που φωλιάζει μέσα σου. Στο φινάλε, εάν η ζωή είναι πόνος, που λένε, τότε σίγουρα έχει ανάγκη και από κάποιο διάλειμμα για αγκαλιά, προτού να είναι αργά. Και αυτό, σίγουρα, είναι μια πικρή αλήθεια.

Αγγλία, Ισπανία. 2024. Διάρκεια: 107΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.