Mickey 17

2,5

Ο σκηνοθέτης των «Παρασίτων» αναμειγνύει για ακόμα μία φορά διάφορα κινηματογραφικά είδη (αντικαπιταλιστική σάτιρα, sci-fi περιπέτεια, σλάπστικ κωμωδία) με κέφι και έμπνευση, αλλά χωρίς σεναριακή συνοχή και αφηγηματική οικονομία.

Mickey 17 b

Γραμμένο από τον Μπονγκ Τζουν-χο, το σενάριο του "Mickey 17" θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν πρωτότυπο. Αν και βασίζεται στο μυθιστόρημα του Αμερικανού Έντουαρντ Άστον "Mickey7", είναι βγαλμένο κατευθείαν από τον ίδιο κινηματογραφικό κόσμο του "Επισκέπτη", του "Snowpiercer" και του "Okja", ενώ πολλές είναι και οι ομοιότητές του τόσο με το σκηνοθετικό ύφος όσο και με το ταξικά προσδιορισμένο σύμπαν των "Παρασίτων". Μόνο που εδώ το γκροτέσκο έρχεται στο προσκήνιο από νωρίς, κυρίως μέσω της φιγούρας του Κένεθ Μάρσαλ. Ενός αποτυχημένου και ρατσιστή πολιτικού, ο οποίος ηγείται μιας αποστολής που φτάνει από τη Γη στον πλανήτη Νίφλχαϊμ, ερευνώντας την πιθανότητα αποίκησής του. Κάτι ανάμεσα σε Ντόναλντ Τραμπ και Ίλον Μασκ, αυτός ονειρεύεται "έναν καθαρό λευκό πλανήτη γεμάτο υπερανθρώπους", με κάποιους σαν τον Μίκι να τον βοηθάει να ανοίξει το δρόμο. Γιατί ο Μίκι είναι Αναλώσιμος. Ένα ανθρώπινο αντίγραφο που αναλαμβάνει όλες τις επικίνδυνες δουλειές και κάθε φορά που "πεθαίνει" επανεκτυπώνεται. Επιστρέφοντας όμως μια μέρα στη βάση μετά από μια συνάντηση με ένα παράξενο ον στην οποία κόντεψε να χάσει τη ζωή του, ο 17ος εαυτός του θα βρεθεί προ εκπλήξεως.


Αντικαπιταλιστική σάτιρα, sci-fi περιπέτεια και μαύρη κωμωδία εναλλάσσουν ιδέες πάνω στις έννοιες της ταυτότητας, της θνητότητας, του (επικίνδυνου) Άλλου και της "απανθρωποποίησης", μιας και ο Μπονγκ Τζουν-χο διαθέτει το απολαυστικό χάρισμα να πραγματεύεται περίπλοκα κοινωνικά και φιλοσοφικά ερωτήματα με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Συχνά ακολουθώντας τους κανόνες ενός κινηματογραφικού είδους ή αναμειγνύοντας είδη μεταξύ τους, όπως κάνει κι εδώ με, αρχικά, συναρπαστικό αποτέλεσμα. Το κέφι και η έμπνευση διατηρούνται ακόμα και όταν τα αντίγραφα αρχίζουν να μπλέκονται με τα πρωτότυπα (που δεν είναι παρά παλιότερα αντίγραφα), με την πλοκή να απλώνεται αργά, μα σταθερά, όλο και πιο ανοικονόμητα. Έτσι, η κορύφωση καθυστερεί απελπιστικά και καθώς η σεναριακή συνοχή κλονίζεται, η αφηγηματική φλυαρία οδηγεί αυτό το τολμηρά παιχνιδιάρικο πείραμα σε ένα αποδραματοποιημένο, ανώδυνα ασφαλές φινάλε.

ΗΠΑ, Ν. Κορέα. 2025. Διάρκεια: 137΄. Διανομή: TANWEER

Περισσότερες πληροφορίες

Mickey 17

2,5
  • Επιστ. Φαντασίας
  • 2025
  • Διάρκεια: 137 '
  • Μπονγκ Τζουν-χο

Ο Μίκι είναι Αναλώσιμος. Ένα ανθρώπινο αντίγραφο που αναλαμβάνει επικίνδυνες αποστολές σε έναν μακρινό πλανήτη, τον οποίο θέλει να αποικήσει ένας αποτυχημένος και ρατσιστής πολιτικός. Κάθε φορά που «πεθαίνει» επανεκτυπώνεται, αλλά επιστρέφοντας μια μέρα στη βάση, ο 17ος εαυτός του θα βρεθεί προ εκπλήξεως.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 24 Σεπτεμβρίου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
24/09/2026

Το Κουτί της Πανδώρας

Ένα από τα κλασικά αριστουργήματα του βωβού σινεμά, βασισμένο σε δυο θεατρικά του Φρανκ Βέντεκιντ, με την Λουίζ Μπρουκς να αφήνει ιστορία ως σέξι Λούλου.

Ο Μεγάλος Παράγων

Γκανγκστερικό δράμα με έντονη νουάρ ατμόσφαιρα. Βασισμένο σε ξεπερασμένα πλέον σεναριακά κλισέ, επιβάλλεται με τη σκηνοθετική δυναμική και αφηγηματική ακρίβειά του.

Εκδικητές. Η Τελευταία Πράξη Encore

Η μητέρα των κόμικς μαχών κορυφώνεται λιγότερο θεαματικά του αναμενομένου, αλλά με μερικούς συγκινητικούς αποχαιρετισμούς.Μια έξτρα σκηνή ρίχνει γέφυρα με το επερχόμενο "Εκδικητές: Η Άνοδος του Doctor Doom".

Το Άλογο του Τορίνο

Απόλυτα μινιμαλιστικό και βαθιά αλληγορικό σινεμά (πάνω στη νιτσεϊκή σκέψη και το τέλος του κόσμου) μεγάλης διάρκειας πλάνων, εσωτερικών ρυθμών και υπνωτιστικής δύναμης. Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και κριτικών στο φεστιβάλ Βερολίνου.

Κομμένη Κλωστή

Κωμικό θρίλερ που προσπαθεί αδέξια να μιμηθεί το "Τρέξε Λόλα Τρέξε". Είναι γεμάτο σκόρπιες ιδέες, άλλες διασκεδαστικές και πολύ περισσότερες εξωφρενικά εξυπνακίστικες.

Uchronia

Ο Γκοντάρ συναντά τους Τζάρμαν και Μαντικό σε ένα φλύαρο, μα τολμηρά πληθωρικό και αβάν-γκαρντ σινε-δοκίμιο πάνω στην έννοια της επαναστατικής στάσης, από την πολιτική ως την τέχνη, τον 20ο αιώνα.