Μνήμη

2,5

Βραβείο αντρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας για ένα ρεαλιστικό δράμα χαρακτήρων, το οποίο σχολιάζει δηκτικά, αλλά και μεγαλόφωνα την πλαστή εικόνα της μεσοαστικής ευτυχισμένης οικογένειας.

Μνήμη

Σε κάθε –διαφορετική σε ύφος– ταινία του, ο Μισέλ Φράνκο ("Μετά τη Λουτσία", "Το Χρονικό Μιας Αθωότητας", "Η Κόρη της Απρίλ", "Νέα Τάξη") διερευνά τους τρόπους με τους οποίους απλοί άνθρωποι εγκλωβίζονται συστηματικά σε πολλαπλά ηθικά και ψυχολογικά αδιέξοδα: ατομικά, αλλά και κοινωνικά παγιδευμένοι είτε από προσωπικά απωθημένα πάθη είτε από βίαιες συμπεριφορές, οι οποίες ξεσπούν εναντίον τους, ωθώντας τους σε εκρηκτικές αντιδράσεις χωρίς "επιστροφή".


Η Σίλβια είναι μια γυναίκα που έχει προλάβει να φρενάρει λίγο πριν την καταστροφή. Με τραυματική παιδική ηλικία και πρώην αλκοολική, μεγαλώνει μόνη την έφηβη κόρη της δουλεύoντας ως κοινωνική λειτουργός. Προσπαθεί συστηματικά να κρατά τις αποστάσεις της από τον έξω κόσμο (χαρακτηριστικό το πώς κλειδώνει και ξεκλειδώνει τις πόρτες του σπιτιού), δεν έχει παρέες ή κάποιο σύντροφο και βλέπει αραιά και πού μόνο την αδελφή της. Εκείνη θα την πείσει να πάει σε μια συνάντηση παλιών συμμαθητών, όπου θα γνωρίσει τον λίγο μεγαλύτερό της Σολ (βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας για τον λιτό, μα εκφραστικότατο Πίτερ Σάρσγκαρντ), ο οποίος πάσχει από πρώιμη άνοια. Με τα πολλά θα αναλάβει να τον προσέχει τα πρωινά, μόνο και μόνο για να τον αιφνιδιάσει σε μια βόλτα τους στο πάρκο, κατηγορώντας τον πως, όταν εκείνη ήταν 12 χρόνων, την είχε κακοποιήσει σεξουαλικά.


Είμαστε το παρελθόν μας ισχυρίζεται ο Φράνκο, μέσα από ένα ρεαλιστικό δράμα χαρακτήρων που σχολιάζει δηκτικά, αλλά και μεγαλόφωνα (κραυγαλέα μελοδραματική η σκηνή της αντιπαράθεσης της Σίλβια με τη μητέρα της) την πλαστή εικόνα της μεσοαστικής ευτυχισμένης οικογένειας. Μόνο που αυτό το παρελθόν, ως πάντα παρούσα ανάμνηση ή ως βαθιά απωθημένη μνήμη, δεν είναι πάντα συνώνυμο της αλήθειας. Δεμένο συχνά με συναισθηματικά τραύματα, αντανακλά τη γύρω μας πραγματικότητα μέσα από παλιοκαιρισμένους, ραγισμένους και παραμορφωτικούς καθρέφτες. Χωρίς να αποφεύγει εντελώς τις βολικές λύσεις, ο 45χρονος Μεξικανός σκηνοθέτης τούς γυαλίζει και τους επανατοποθετεί με απλές, μα καίριες κινήσεις απέναντί της, αποκαλύπτοντάς μας το τρομακτικό είδωλό της.

ΗΠΑ, Μεξικό. 2023. Διάρκεια: 103΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM

Περισσότερες πληροφορίες

Μνήμη

Memory
2,5
  • Δραματική
  • 2023
  • Διάρκεια: 103 '
  • Μισέλ Φράνκο

Η Σίλβια είναι κοινωνική λειτουργός και μητέρα μιας έφηβης και ο Σολ ένας άντρας που πάσχει από πρώιμη άνοια. Η συνάντησή τους θα αναμοχλεύσει στη Σίλβια μνήμες από το κοινό σχολικό παρελθόν τους, το οποίο εκείνη προσπαθεί απεγνωσμένα να αφήσει πίσω.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Το "Trainspotting" γιορτάζει τα 30 με προβολές σε 4Κ αποκατεστημένη κόπια

Το ορόσημο του βρετανικού σινεμά των 90s και της σύγχρονης ποπ κουλτούρας επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες γιορτάζοντας 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
13/08/2026

10 ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ που δεν έχουν (σχεδόν) κανένα ψεγάδι

Ο "μετρ του σασπένς" γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 13 Αυγούστου 1899. Με αφορμή τη γενέθλια μέρα του, θυμόμαστε δέκα ταινίες που παίρνουν 5 αστεράκια και αποδεικνύουν γιατί ο Άλφρεντ Χίτσκοκ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 13 Αυγούστου.

Οι Ψίθυροι

Τολμηρή για τα χολιγουντιανά δεδομένα της εποχής και υποψήφια για πέντε Όσκαρ διασκευή θεατρικού έργου της Λίλιαν Χέλμαν. Ένα σκηνοθετικό και δραματικό κομψοτέχνημα.

Zabriskie Point

Η παρεξηγημένη τότε, πρώτη ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι σε αμερικανικό έδαφος, επιφυλάσσει εικαστική τόλμη κι ένα μοναδικό soundtrack από τους Pink Floyd.

Ο Θεός Ελέφαντας

Ένα βραδυφλεγές whodunit με εξαιρετική σκηνοθετική ματιά, χωρίς βιασύνες και σεναριακά πασαλείμματα.

Η Φήμη

Με μια ξεκάθαρη σκηνοθετική ματιά στη μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Κεντ Τζόουνς καταφέρνει να αποτυπώσει την αίσθηση μιας εποχής που έχει φύγει ανεπιστρεπτί.