Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Νέα Αυτοκρατορία

Πριν από τρία χρόνια, την περίοδο που η κινηματογραφική βιομηχανία προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της ελέω πανδημίας, το "Godzilla vs. Kong" αποδείχθηκε ένα ανέλπιστο μπλοκμπάστερ. Το κοινό "τόλμησε" να το παρακολουθήσει στη μεγάλη οθόνη, αλλά και σε streaming, η παραγωγή ξεπέρασε τις εμπορικές προσδοκίες και τα 470 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως έτσι, ένα ακόμα σίκουελ στο MonsterVerse έμοιαζε αναπόφευκτο. Τώρα, με τον Άνταμ Γουίνγκαρντ να κάθεται ξανά στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το "Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Τελευταία Αυτοκρατορία" επιχειρεί να διαιωνίσει την παραπάνω επιτυχία, ωστόσο, ό,τι προσφέρει σε CGI θέαμα δε μεταφράζεται και σε κινηματογραφική ουσία.

Κομβικό πρόβλημα στην περιπέτεια, από την πρώτη κιόλας στιγμή, είναι η επιλογή να χωριστεί το σενάριο σε τρεις πλοκές, ένας διαμοιρασμός που ο Γουίνγκαρντ αποδεικνύεται ανεπαρκής στη διαχείρισή του. Από τη μία, υπάρχει ο Γκοτζίλα ο οποίος, όταν δε ξεπαστρεύει ολόκληρες πόλεις, κυνηγά Τιτάνες για να αποκτήσει την ενέργειά τους. Από την άλλη, ο μόνιμος κάτοικος Κοίλης Γης Κονγκ, αφού ξεπεράσει έναν πονόδοντο, έρχεται αντιμέτωπος με έναν απροσδόκητα ισχυρό εχθρό. Κάπου ενδιάμεσα, η δρ. Άντριους (Ρεμπέκα Χολ) καλείται να προστατέψει την ανθρωπότητα αλλά και τη σχέση με την υιοθετημένη κόρη της Τζία (Κάιλι Χοτλ), η οποία με τη σειρά της νιώθει δικαιολογημένα αποξενωμένη, όντας το τελευταίο μέλος μιας φυλής ιθαγενών που έχει εξαφανιστεί - ή μήπως όχι…

Το γεγονός πως η αφήγηση χωρίζεται σε τρεις παράλληλες δράσεις οδηγεί στις εξής επιπλοκές. Αφενός στην άνιση κατανομή προσοχής, με τον Γκοτζίλα, για παράδειγμα, να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται από το σενάριο κατά το δοκούν, δίχως ποτέ να αποκτά πραγματική σημασία ο ρόλος του. Έπειτα, η μάλλον πιο ενδιαφέρουσα ιδέα που καταναλώνει την πλειονότητα του κινηματογραφικού χρόνου και αφορά το υπαρξιακό δράμα του Κονγκ, ο οποίος βιώνει μια άτυπη ενηλικίωση καθώς μάχεται για την επιβίωσή του, "σκοντάφτει" στη φτωχή απεικόνιση του πελώριου ανταγωνιστή του, του Σκαρ Κινγκ. Ενός αντιπάλου με αδύναμα κίνητρα (δεν αρκεί μόνο ο έλεγχος της περιοχής) που δεν αναδύει πειστικό αίσθημα κινδύνου (ποτέ δεν αναρωτιόμαστε στα αλήθεια εάν πρόκειται να νικήσει τον Κονγκ). Σα σφήνα μπαίνει το ταξίδι γονεϊκής αυτογνωσίας Άντριους - Τζία, το οποίο ακόμα και εάν κατάφερνε να κάνει στοιχειωδώς ενδιαφέροντες αυτούς τους χαρακτήρες, θα παρέμενε πιο προβλέψιμο και από το ηλιοβασίλεμα. Σε αυτό το σημείο, ειδική μνεία αξίζει το υπερηχητικά τεμπέλικο γράψιμο της ηρωίδας που ενσαρκώνει η Χολ, της πιο ευκολόπιστης επιστημονος στην ιστορία του σινεμά ("Τι; Θέλεις να έρθεις στην Κοίλη Γη, αλλά είσαι απλά ένας μπλόγκερ; Πώς; Το θέλεις πολύ - πολύ; Άντε καλά…"), που αδικεί κατάφωρα το ταλέντο της ηθοποιού.

Σε όλα τα παραπάνω, έρχεται να προστεθεί η αισθητική της ταινίας η οποία μοιάζει με απομίμηση της απομίμησης. Το στιλιζάρισμα οικειοποιείται το ύφος του πετυχημένου πρόσφατου reboot του "Jurassic World", ο Νταν Στίβενς σε ρόλο αλαφροΐσκιωτου κτηνίατρου ζει τη Μάθιου ΜακΚόναχι αν έπαιζε στους "Φύλακες του Γαλαξία" στιγμή του, ενώ η εξερεύνηση στη ζούγκλα της Κοίλης Γης θυμίζει άνοστο "Indiana Jones". Για να αποσπαστεί η προσοχή από τα ελαττώματα, ο Γουίνγκαρντ προσθέτει στο μιξ την εμφάνιση νέων τεράτων, θρυλικών στην κινηματογραφική μυθολογία, ωστόσο, καταφέρει εντυπωσιακά να μην τα εκμεταλλευτεί ούτε αυτά. Παραδόξως, όμως, υπάρχει κάτι που κρατάμε από την ταινία. Και αυτό είναι το πώς μοιάζει αυτονόητο στον Γκοτζίλα πως το Κολοσσαίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά τη φωλιά του.

ΗΠΑ. 2024. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: TANWEER.