Από τον "Μεγαλέξαντρο" και μετά, η κάμερα του Θόδωρου Αγγελόπουλου κάνει κάθε φορά κι ένα βήμα πλησιέστερα στο ανθρώπινο πρόσωπο. Ο δημιουργός του "Θιάσου", όμως, παρέμεινε μέχρι τέλους συμβολιστής και άνθρωπος των ιδεών, στην αρχή αρνούμενος και κατόπιν δυσκολευόμενος να χειριστεί χαρακτήρες με δραματικό βάθος. Για την κινηματογραφική ματιά του, απόλυτα αντιρεαλιστική και "ποιητική" (μια μπανάλ δημοσιογραφική καραμέλα), αυτοί δεν ήταν παρά μερικά ακόμα εικαστικά στοιχεία μέσα στο πλάνο, αλλά οι αλλαγές των καιρών –η μοντερνιτέ των 70s δεν άντεξε πάνω από μία δεκαετία– έφεραν και αλλαγές στις αγγελοπουλικές εικόνες.
Έτσι, στο "Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα", το οποίο ολοκληρώνει την "τριλογία των συνόρων" και χάρισε στο δημιουργό του τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα των Καννών, το προσωπικό δράμα ενός ποιητή έρχεται να συναντήσει έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στην έννοια του χρόνου ως "σύνορο". Ο Αλέξανδρος, ο οποίος πρόκειται την επομένη ημέρα να εισαχθεί στο νοσοκομείο, περνά το τελευταίο "ελεύθερο" εικοσιτετράωρό του περιπλανώμενος στη Θεσσαλονίκη, ενθυμούμενος μια μέρα οικογενειακής γιορτής της νεότητάς του και γνωρίζοντας ένα προσφυγόπουλο των φαναριών, το οποίο βοηθά να ξεφύγει από τη συμμορία που το εκμεταλλεύεται.
Ο Αγγελόπουλος υπογράφει τις δικές του "Άγριες Φράουλες", ένα οδοιπορικό-απολογισμός μιας ζωής, η οποία θυσίασε τον έρωτα για το κυνήγι των (ποιητικών) λέξεων. Μόνο που η υπαρξιακή αγωνία του ετοιμοθάνατου καλλιτέχνη εκφράζεται εδώ μέσα από στομφώδεις μονολόγους και αδέξιους διαλόγους, οι οποίοι μάταια προσπαθούν να προσδώσουν συναίσθημα στη μελαγχολία των περίτεχνων πλάνων. Χωρίς τις πολιτικοϊστορικές του αναφορές, λιγοστές από τις οποίες αγωνίζονται βίαια να χωρέσουν σε ένα ανθρώπινο δράμα (ο επιβάτης του λεωφορείου με την κόκκινη σημαία, το πλάνο-ινσταλέισον με τους κρεμασμένους στα σύρματα πρόσφυγες), ο σκηνοθέτης αισθάνεται γυμνός, αναγκασμένος να καταφύγει σε εύκολα αφηγηματικά τρικ "απογείωσης" της ταινίας από τον αμήχανο ρεαλισμό. Αποτελεσματικότερο όλων αποδεικνύεται η κατάργηση παρόντος και παρελθόντος στο ίδιο πλάνο σεκάνς, ένα εύρημα με συγκινησιακή φόρτιση, ήδη όμως γνωστό μας από την εποχή του "Θιάσου".
Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία. 1998. Διάρκεια: 137΄. Διανομή: NEW STAR
Περισσότερες πληροφορίες
Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα
Ο Αλέξανδρος, ένας ποιητής ο οποίος την επομένη πρόκειται να εισαχθεί στο νοσοκομείο, περνά το τελευταίο «ελεύθερο» εικοσιτετράωρό του περιπλανώμενος στη Θεσσαλονίκη, ενθυμούμενος μια μέρα οικογενειακής γιορτής της νεότητάς του και γνωρίζοντας ένα προσφυγόπουλο των φαναριών, το οποίο βοηθά να ξεφύγει από τη συμμορία που το εκμεταλλεύεται.
