Πόσο καιρό έχουμε να δούμε μια πραγματικά καλή ελληνική κωμωδία; Ένα κινηματογραφικό είδος το οποίο θριάμβευσε στα ασπρόμαυρα χρόνια του "παλιού ελληνικού σινεμά" και χαντακώθηκε την πολιτικοποιημένη εποχή του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, χωρίς να καταφέρει –εκτός εξαιρέσεων, βέβαια– να γίνει σημείο αναφοράς ούτε για τη γενιά των multiplex. Πολλοί οι λόγοι και περισσότερες οι αιτίες, με τους μεν φεστιβαλικούς δημιουργούς, δηλαδή σχεδόν όλους τους σκηνοθέτες, να περιφρονούν το είδος και τις δε λαϊκές, εμπορικού προσανατολισμού κωμικές παραγωγές να έχουν στο νου τους αποκλειστικά το τηλεοπτικό κοινό και τα γούστα του.
Το "Black Stone" δείχνει το δρόμο για μια απενοχοποιημένη αντιμετώπιση της χιουμοριστικής σινε-ματιάς πάνω στη νεοελληνική πραγματικότητα, ξεκινώντας από μια πολλά υποσχόμενη ιδέα: δύο κινηματογραφιστές γυρίζουν ένα ντοκιμαντέρ πάνω στους υπαλλήλους-"φαντάσματα" του Δημοσίου, φτάνοντας στο άδειο γραφείο του Πάνου. Από εκεί θα βρεθούν σπίτι του, όπου η Χαρούλα, η υπερπροστατευτική μητέρα του, θα τους περάσει για τηλεοπτικό συνεργείο ειδήσεων και θα ζητήσει τη βοήθειά τους. Ο Πάνος της δεν έχει δώσει σημεία ζωής για δυο μέρες κι εκείνη ανησυχεί πολύ, σε αντίθεση με τον δύστροπο και ανάπηρο αδελφό του Λευτέρη, ο οποίος κινείται με αμαξίδιο. Όταν μάλιστα πληροφορηθεί πως ο Πάνος κατηγορείται μαζί με μια αλλοδαπή για κατάχρηση, η απεγνωσμένη Χαρούλα θα αφοσιωθεί στην επείγουσα αναζήτηση του γιου της, βρίσκοντας απρόσμενη βοήθεια από έναν νεαρό Ελληνοαφρικανό ταξιτζή και με το κινηματογραφικό συνεργείο πάντα στο κατόπι της.
Η ντοκιμαντερίστικη αμεσότητα της ταινίας-μέσα-στην-ταινία είναι πειστικότατη, με την Ελένη Κοκκίδου (του "Σπιρτόκουτου" και του τηλεοπτικού "Μην αρχίζεις τη μουρμούρα") να σηκώνει στους ώμους της όλο το βάρος του αφηγηματικού στοιχήματος της ταινίας, που δεν είναι άλλο από τη δημιουργία ενός συναρπαστικού χαρακτήρα μέσα από μια εντελώς κλισέ και γραφική φιγούρα –η "κλασική Ελληνίδα μάνα"–, η οποία έχει διαχρονικά αποτυπωθεί στο πανί ως χοντροκομμένη καρικατούρα. Κι όμως, η πληθωρική ερμηνεία της ξεπερνά κάθε απλοϊκή σχηματικότητα, καθώς με τις αβίαστες κινήσεις της, τις ανεπιτήδευτες ατάκες της, τους απελπισμένους μονολόγους της και τα μελαγχολικά βλέμματά της θα αποκαλύψει όλη την ψυχοπαθολογία της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας, παγιδευμένης σ’ ένα αδιάλυτο κουβάρι συγκινητικών, εκβιαστικών, αλτρουιστικών και σαδιστικών ταυτόχρονα σχέσεων. Εύστοχα, ο πρωτοεμφανιζόμενος Σπύρος Ιακωβίδης θα διευρύνει αυτή την ανισόρροπη "συνθήκη" σ’ ολόκληρο το εύρος της γύρω μας πραγματικότητας, από την παράλογη αστική καθημερινότητα (η μπάρα στην είσοδο της πολυκατοικίας, το ξεκαρδιστικό "δέσιμο" του Λευτέρη στα κάγκελα) έως τη σουρεαλιστική (δυσ)λειτουργία των επίσημων θεσμών. Όχι πάντα χωρίς καταφυγή σε σεναριακές ευκολίες (ο πρόθυμος μαύρος ταξιτζής, η δραματική στροφή της πλοκής), αλλά με μια φρέσκια, δυναμική κινηματογραφική διάθεση που κατανικά κάθε μεμψιμοιρία.
Ελλάδα. 2022. Διάρκεια: 87΄. Διανομή: CINOBO
Περισσότερες πληροφορίες
Black Stone
Ένα κινηματογραφικό συνεργείο αποτυπώνει την καθημερινότητα της Χαρούλας, μιας υπερπροστατευτικής Ελληνίδας μάνας που αναζητά το γιο της, δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος έχει εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη.
