Στα 58 του ο Γκασπάρ Νοέ αποφάσισε να κάνει την πιο συμβατική ταινία του. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει, αφήνοντας στην άκρη τα προκλητικά θέματα και το σκηνοθετικό στιλιζάρισμα και στρέφοντας το φακό του στις τελευταίες μέρες ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο παρισινό διαμέρισμά του, καθώς η υγεία του σταδιακά επιδεινώνεται. Η πλοκή είναι ελάχιστη και οι διάλογοι στοιχειώδεις, αφήνοντας την κοινοτοπία της "ακίνητης" καθημερινότητας να πλημμυρίσει την οθόνη.
Ο Νοέ αιφνιδιάζει με την ωμή, στέρεα, σκληρή και μετωπική αντιμετώπιση της αναπόφευκτης ανθρώπινης πορείας προς το θάνατο. Ακόμα και στην απόλυτη λιτότητά του, όμως, δεν θα μπορούσε να αποφύγει εντελώς τα σκηνοθετικά τρικ. Μετά τη σύντομη εναρκτήρια σκηνή, η οθόνη χωρίζεται στα δύο. Τις περισσότερες φορές για να απομονώσει στο μισό (τετράγωνο) κάδρο τον άντρα (τον Ιταλό σκηνοθέτη Ντάριο Αρτζέντο) και στο άλλο μισό τη γυναίκα, άλλοτε όμως για να ακολουθήσει το γιο τους, το μοναδικό επισκέπτη τους. Η αλλαγή των πλάνων γίνεται ταυτόχρονα και στα δύο κάδρα, μεσολαβώντας ένα πολύ σύντομο, διάρκειας δεκάτου του δευτερολέπτου, πέρασμα σε μαύρο. Μια απρόσμενα αποτελεσματική αφηγηματική τεχνική που "σπάει" τη νατουραλιστική αναπαράσταση χωρίς να γλυκαίνει καθόλου τη σκληρή αλήθεια της εικόνας. Γιατί ο Νοέ δεν χαρίζεται ούτε στο θεατή (η εμπειρία απευθύνεται σε υπομονετικούς σινεφίλ) ούτε στους ήρωές του, ειδικά τους άντρες, χρωματίζοντάς τους με πειστικούς γκρίζους ψυχολογικούς τόνους. Η επιμονή του είναι αξιοθαύμαστη, η παρακολούθηση της ταινίας γίνεται μια σωματική σχεδόν εμπειρία και η αθόρυβη δεξιοτεχνία του καταφέρνει τελικά να μετατρέψει αυτή την πικρή φέτα ζωής σε φέτα γλυκού, θυμίζοντάς μας πως η ζωή, όπως και το ίδιο το σινεμά, δεν είναι παρά "ένα όνειρο μέσα σ’ ένα όνειρο".
Γαλλία, Βέλγιο. 2021. Διάρκεια: 145΄. Διανομή: CINOBO
Περισσότερες πληροφορίες
Vortex
Οι τελευταίες μέρες ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο παρισινό διαμέρισμά του, καθώς η υγεία του σταδιακά επιδεινώνεται.
