Μην Ανησυχείς Αγάπη Μου

1

Το American dream ως αστικός εφιάλτης και ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν ξέρει να διαχειριστεί, σεναριακά και σκηνοθετικά, τις ιδέες του, οδηγούμενο σε μια αυτοκαταστροφική, παρωδιακή σχεδόν κορύφωση.

Mhn_anhsyxeis_agaph_mou

Οι "Γυναίκες του Στέπφορντ" είναι ένα διάσημο μυθιστόρημα "φεμινιστικού τρόμου" γραμμένο το 1972 από τον Άιρα Λεβάιν ("Το μωρό της Ρόζμαρι", "Τα παιδιά από τη Βραζιλία"). Μεταφέρθηκε δυο φορές στη μεγάλη οθόνη, πρώτα από τον Μπράιαν Φορμπς το 1975 και κατόπιν από τον Φρανκ Οζ το 2004, αποτελώντας τη βασική πηγή έμπνευσης του πρωτότυπου σεναρίου της Κέιτι Σίλμπερμαν (των κομεντί "Set it up" και "Booksmart"): στην Καλιφόρνια της δεκαετίας του ‘50 η Άλις και ο Τζακ ζουν σε μια ονειρική κλειστή κοινότητα, η οποία φιλοξενεί τις οικογένειες όσων εργάζονται για ένα πειραματικό, άκρως απόρρητο εγχείρημα. Απομονωμένοι στην έρημο, οι κοστουμαρισμένοι άντρες απασχολούνται με το μυστικό σχέδιο "ανάπτυξης προοδευτικών υλικών" και οι γυναίκες φροντίζουν τα του σπιτιού, απολαμβάνοντας μια πολυτελή ζωή χωρίς έγνοιες. Η Άλις, όμως, αρχίζει σταδιακά να υποπτεύεται πως κάτι νοσηρό υπάρχει πίσω από αυτή την υπερβολικά λαμπερή και τακτοποιημένη καθημερινότητα. Μετά το "ατύχημα" μιας γειτόνισσάς της προσπαθεί να μάθει περισσότερα και να υποψιάσει το σύζυγό της, αλλά αισθάνεται πως είναι "μόνη εναντίον όλων".

Έχοντας δει πάμπολλες παραλλαγές της ιδέας "αστραφτερό περιτύλιγμα / εφιαλτικό περιεχόμενο" η οποία να αφορά την αμερικανική πραγματικότητα, ειδικά εκείνη των μεταπολεμικών κουκλίστικων προαστίων, το "Μην Ανησυχείς…" κάνει εξ αρχής υπερβολικά σαφείς τις προθέσεις του. Και τις αλληγορικές και τις αγωνιώδεις. Αρχικά, η σπιντάτη αφήγηση και η δυναμική Φλόρενς Πιού ("Μικρές Κυρίες", "Μεσοκαλόκαιρο", "Black Widow") κρατούν το εισαγωγικό ενδιαφέρον, αλλά σκηνή τη σκηνή όλο το weird στήσιμο της γραφικά χαρωπής κοινότητας ξεφεύγει πηλαλώντας από κάθε στιλιζαρισμένο ρεαλισμό. Ευρήματα άλλων ταινιών συσσωρεύονται σε μια πλοκή γεμάτη τρύπες, γραφικότητες (όλοι ανεξαιρέτως οι περιφερειακοί χαρακτήρες) και κοινοτοπίες, με την σταρ/σκηνοθέτιδα Ολίβια Ουάιλντ ("Booksmart") να μην μπορεί να συγκρατήσει την ξεχειλωμένη από ένα σημείο και μετά υπερβολή. Η οποία οδηγεί αυτή την κοινωνική σάτιρα – ψυχολογικό θρίλερ σε μια αυτοκαταστροφική, παρωδιακή σχεδόν κορύφωση με "σοκαριστικό" (σοκαριστικά ανόητο, σωστότερα) plot twist.

ΗΠΑ. 2022. Διάρκεια: 122΄. Διανομή: TANWEER

Περισσότερες πληροφορίες

Μην Ανησυχείς Αγάπη μου

Don't Worry Darling
1
  • Θρίλερ
  • 2022
  • Διάρκεια: 122 '
  • Ολίβια Γουάιλντ

Στην Καλιφόρνια των 50s η Άλις και ο Τζακ ζουν σε μια ονειρική κλειστή κοινότητα, η οποία φιλοξενεί τις οικογένειες όσων εργάζονται για ένα πειραματικό, άκρως απόρρητο εγχείρημα. Η Άλις, όμως, αρχίζει σταδιακά να υποπτεύεται πως κάτι νοσηρό υπάρχει πίσω από αυτή την υπερβολικά λαμπερή και τακτοποιημένη καθημερινότητα.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Μυστικά και Ψέματα

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες και πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες για τη συγκινητικότερη και πιο αληθινή ταινία που έγινε ποτέ πάνω στα ανθρώπινα ψέματα.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
27/08/2026

Αποχαιρετισμός στα Όπλα

Στιβαρή και χολιγουντιανά ορθή μεταφορά του διάσημου μυθιστορήματος του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, η οποία τιμήθηκε με δυο Όσκαρ (φωτογραφίας και ήχου).

Γράμματα Αγάπης

Ταινία κοινωνικού ρεαλισμού που με τη δυνατή ερμηνεία της Έλα Ράμπφ κι ένα εύστοχο σενάριο, αγγίζει όλα τα καίρια ερωτήματα γύρω από τη μητρότητα.

O Αστερισμός του Σκύλου

Με αργό χτίσιμο χαρακτήρων και λιγοστές αλλά εντυπωσιακές σκηνές δράσης, η πρώτη post-apocalyptic ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ πιστεύει ακράδαντα στην καλοσύνη της ανθρωπότητας.

Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα

Μια queer meta-ανάγνωση των slasher ταινιών, που εμβαθύνει σε ζητήματα σεξουαλικής αφύπνισης, αλλά δυσκολεύεται να βάλει μια τελεία στις ιδέες και τα μέτωπα που ανοίγει.

Το Τέλος της Οδού Όουκ

Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ κοιτά το παρελθόν με νοσταλγία αλλά και σεβασμό, δημιουργώντας τελικά μια ταινία που έχει τα φόντα να εξελιχθεί στο "Jurassic Park" της νέας γενιάς.

Στάσου Πλάι Μου

Κλασική ταινία ενηλικίωσης των ‘80s, που μέσα από τις αξιόλογες ερμηνείες, το συναισθηματικό της βάθος και το νοσταλγικό soundtrack, παραμένει διαχρονική και επιδραστική.