Εγκλήματα του Μέλλοντος

"Το σώμα είναι η πραγματικότητα". Συνθήματα-παραδοχές όπως αυτό διατρέχουν τη φιλμογραφία του εμπνευστή του body horror Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, μόνο που στη νέα ταινία του, οκτώ χρόνια μετά τον αφορμάριστο "Οδηγό της Επιτυχίας", δίνουν τον τόνο στη δυσοίωνη sci-fi εκδοχή του μέλλοντος που οραματίζεται ο σκηνοθέτης. Στο απώτερο μέλλον, η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί μια μορφή βιοτεχνολογίας, η οποία μεταποιεί τα σώματα με τη χρήση υπολογιστών. Ως "εξελικτική" απόρροια, η φυσιολογία έχει αλλάξει και έτσι, μεταξύ άλλων, η αίσθηση του πόνου εξαλείφεται, ενώ ορισμένοι αποκτούν την ικανότητα να παράγουν νέα όργανα. Ανάμεσά τους ένας avant-garde καλλιτέχνης (Βίγκο Μόρτενσεν) ο οποίος μαζί με τη σύντροφό του (Λεά Σεϊντού) πραγματοποιούν εν είδει παράστασης ανοιχτά χειρουργεία, παρουσιάζοντας στο κοινό τα καινούργια σπλάχνα που παράγει το σώμα του. Τη δράση τους παρακολουθεί από κοντά μια αστυνομική ερευνήτρια (Κρίστεν Στιούαρτ), την ώρα που μια μυστηριώδης οργάνωση πολιορκεί τον περφόρμερ, θέλοντας να πετύχει τους δικούς της σκοτεινούς σκοπούς.

Το φιλμ του Κρόνενμπεργκ μοιάζει με ένα συναρπαστικό καλειδοσκόπιο όλων των θεματικών που έχουν εμπνεύσει κατά καιρούς τον Καναδό. Υπάρχουν οι ανατριχιαστικές αναπαραστάσεις συμβιωτικού ρετροφουτουρισμού που θα απολάμβανε ο Χ.Ρ. Γκίγκερ, οι οποίες απορρίπτουν ένα άυλο metaverse μέλλον, διατηρώντας την πίστη στο αναλογικό και την ισορροπία με το ψηφιακό. Υπάρχει, ακόμα, η κριτική στην πρόθεση του κράτους να ελέγχει κάθε σπιθαμή του ανθρώπινου σώματος, με σαφείς πλην διακριτικές νύξεις για το δικαίωμα των αμβλώσεων. Επ’ αυτού, αποκλείεται να συνιστά σύμπτωση ότι το πρώτο έγκλημα που απεικονίζεται στη γυρισμένη στην Ελλάδα ταινία είναι αυτό μιας Μήδειας από το μέλλον.
Έπειτα, ο Κρόνενμπεργκ στην πιο υπαρξιακή και οικολογικά ανήσυχη πτυχή της ιστορίας του, δίνει μια αξιοσημείωτα ελεγειακή απόχρωση, η οποία εντείνει την αύρα δυστοπίας που κυριαρχεί, αλλά στρώνει το έδαφος για μια εύστοχα πικρή κατακλείδα. Έκδηλος, επίσης, ο βιτριολικός σαρκασμός του καλλιτεχνικού κόσμου και της προβοκατόρικης τέχνης. Όλα αυτά με φόντο μια Αθήνα βγαλμένη από κάποιο ζοφερό όνειρο, όμοια με ένα μη τόπο που ταιριάζει γάντι στην αισθητική του 79χρονου δημιουργού.

Ωστόσο, ενώ το φιλμ βρίθει γοητευτικών ιδεών και στιγμών θεαματικής εικονογραφίας, το πρωτότυπα επιμέρους στοιχεία του δεν υφαίνονται σε μια συνεκτική και ταυτόχρονα υποβλητική αφήγηση. Ο Κρόνενμπεργκ επιλέγει να διατηρήσει μια εγκεφαλική έως και αυτοαναφορική στάση σε όλη τη διάρκεια, κατακερματίζοντας τις παράλληλες πλοκές, με αποτέλεσμα να καταλήγει σε μια ταινία εύγλωττου ύφους μα πενιχρής δραματουργίας. Κάπως έτσι σμιλεύεται μια ταινία που δεν αποτελεί παρά ανάμνηση των καλύτερων στιγμών του σκηνοθέτη της.

Καναδάς, Αγγλία, Ελλάδα. 2022. Διάρκεια: 107΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ ΦΙΛΜ.