Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος, Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό

2,5

Απολαυστικά πικρή ως μαύρη κωμωδία και χειροπιαστά μελαγχολική ως υπαρξιακό δράμα.

Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος, Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό

Πριν από δέκα χρόνια, ο Γιώργος Γεωργόπουλος συστήθηκε κινηματογραφικά με το «Tungsten», ένα χειροποίητο ασπρόμαυρο φιλμ που αντικατόπτρισε με νεανική ορμή την ανθρωπογεωγραφία μιας Αθήνας που σκλήρυνε το πρόσωπό της στα σπάργανα της οικονομικής κρίσης. Τώρα ο σκηνοθέτης επιδεικνύει το εύρος της πρωτότυπης ματιάς του, αλλά και την ικανότητα να διαχειρίζεται περίτεχνα διαφορετικά μεταξύ τους είδη, όπως εν προκειμένω συμβαίνει με το δράμα και τη μαύρη κωμωδία. Αφορμή γίνεται η είδηση στα αυτιά του Άρη, ενός επιτυχημένου στελέχους εταιρείας (ιδανικός ο Όμηρος Πουλάκης), πως είναι φορέας ενός σεξουαλικώς μεταδιδόμενου ιού ο οποίος, όμως, προκαλεί θάνατο αποκλειστικά στις γυναίκες. Γι’ αυτό είναι υποχρεωμένος να συναντηθεί ξανά με τις –αθρόες– πρώην συντρόφους του ώστε να τους μεταφέρει το δυσάρεστο νέο.

Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος, Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό - εικόνα 1

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο χαρακτήρας του Πουλάκη απολαμβάνει όλα τα προνόμια του φύλου του· είναι ένας λιγότερο διαταραγμένος Πάτρικ Μπέιτμαν, δηλαδή ένας επιβλητικός στρέιτ άντρας γεμάτος αυτοπεποίθηση, που χρησιμοποιεί χωρίς έγνοιες το περιστασιακό σεξ ως διαφυγή, δίχως να νοιάζεται για τις γυναίκες που πλαγιάζουν πλάι του. Μοναδική ένδειξη κάποιας τρυφερότητας η φροντίδα ενός μπονσάι και η πίστη του αφεντικού του (ένας απολαυστικός Βαγγέλης Μουρίκης) πως μόνο εκείνος μπορεί να εκτιμήσει την ποίηση που γράφει. Ενώ, λοιπόν, ο Γεωργόπουλος πετυχαίνει από τη μία να διασκεδάσει με αυθεντικά πικρό χιούμορ την άβολη συγκυρία του πρωταγωνιστή κι από την άλλη να κάνει χειροπιαστή τη βαθιά μοναξιά του –«τιμωρώντας» τον παράλληλα όπως του αξίζει–, στις κομβικές στιγμές η αφήγηση ξεμένει από φρεσκάδα, από δυναμισμό στις αφηγηματικές κορυφώσεις αλλά και από ιδέες που θα εμπλούτιζαν ένα πραγματικά ξεχωριστό ως σύλληψη σενάριο.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Γεωργόπουλος. Πρωταγωνιστούν: Όμηρος Πουλάκης, Βαγγέλης Μουρίκης, Ιωάννα Παππά, Κόρα Καρβούνη. Ελλάδα. 2019. Διάρκεια: 99 ́. Διανομή: WEIRD WAVE.

Περισσότερες πληροφορίες

Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος, Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό

2,5
  • Κωμωδία
  • 2019
  • Διάρκεια: 99 '
  • Γιώργος Γεωργόπουλος

Ένας επαγγελματικά επιτυχημένος άντρας, στέλεχος μιας μεγάλης εταιρείας, μαθαίνει πως είναι φορέας ενός σεξουαλικώς μεταδιδόμενου ιού, ο οποίος προκαλεί θάνατο αποκλειστικά στις γυναίκες. Η είδηση τον αναγκάζει να συναντηθεί ξανά με τις πολυάριθμες πρώην του ώστε να τους μεταφέρει τη δυσάρεστη είδηση.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

79ο Φεστιβάλ Καννών: Έναρξη στο ρυθμό των Beatles

Ο οσκαρικός Πίτερ Τζάκσον ήταν το τιμώμενο πρόσωπο, τα θρυλικά Σκαθάρια έβαλαν τη μουσική και η Τζέιν Φόντα με την Γκονγκ Λι κήρυξαν την έναρξη του φετινού φεστιβάλ των φεστιβάλ. Α, και μετά προβλήθηκε η κομεντί εποχής "La Vénus Electrique" του Πιέρ Σαλβαντορί.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
14/05/2026

Το Τροχόσπιτο

Road movie γλυκόπικρης επίγευσης, γραμμένο με ευαισθησία και σκηνοθετημένο με τρυφερότητα. Μικρής εμβέλειας, σε κερδίζει με την αβίαστη αλήθεια των χαρακτήρων του.

Ανάμεσα σε Τρεις Ζωές

Εμπνευσμένη από την προσωπική ιστορία της οικογένειάς της, η σκηνοθέτρια δημιουργεί μια τρυφερή ταινία που πατάει στον ρεαλισμό χωρίς την ανάγκη διδακτισμού. Ξεχωρίζει η πολυεπίπεδη ερμηνεία της Ολίβια Κόλμαν στον ρόλο της Χάνα.

Αυτόματος Τηλεφωνητής

Μια ανάλαφρη γαλλική κωμωδία, που δεν φοβάται να ακουμπήσει μεγάλα ερωτήματα για τη ζωή, χωρίς να χάνει την feelgood διάθεσή της. Ξεχωρίζει η πηγαία ερμηνεία του Σαλίφ Σισέ.

Iron Maiden: Burning Ambition

Πρόκειται για μια ολιστική αποτύπωση της καριέρας τους, που καλλιεργεί τη νοσταλγία στους θαυμαστές του συγκροτήματος και προσφέρει στους υπόλοιπους θεατές μια εις βάθος γνωριμία με το συγκρότημα.

Το Τραγούδι της Μικρής Φάλαινας

Μια συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης που "κλείνει" το μάτι στο εμβληματικό "Ψάχνοντας τον Νέμο", μπλέκοντας αρμονικά το χιούμορ με την περιπέτεια.

Για Σένα

Σε αντίθεση με το "Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει" (2014), η ταινία του Αλεσάντρο Αρονάντιο αντιμετωπίζει την πρώιμη νόσο του Αλτσχάιμερ ως τον ελέφαντα στο δωμάτιο, προσπαθώντας διακαώς να μην βαρύνει πολύ το κλίμα, με αποτέλεσμα να χάνει σε σαφές συναισθηματικό κέντρο.