Ξαναβλέποντας κανείς την «Περσόνα», επιβεβαιώνει πως το ανθρώπινο πρόσωπο ήταν ανέκαθεν και παραμένει ακόμα το μεγαλύτερο κινηματογραφικό μυστήριο. Ελάχιστες ταινίες έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν τα γοητευτικά αινίγματά του με τόσο συναρπαστικό τρόπο και, για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε ο σπουδαίος Ίνγκμαρ Μπέργκμαν όχι μόνο να φτάσει στην ωριμότερη στιγμή της καριέρας του, αλλά και να πειραματιστεί αφηγηματικά με ριψοκίνδυνη τόλμη. Παρά τον εσωστρεφή χαρακτήρα και την αλλόκοτη ελλειπτικότητά της, όμως, η «Περσόνα» διατηρεί έναν διαυγή κινηματογραφικό λόγο και μια αποκαλυπτική ματιά πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό που εκπλήσσουν ακόμα και σήμερα.
Η υπόθεσή της αφορά τη σχέση δύο γυναικών, μιας ηθοποιού που πέφτει σε αφασία ύστερα από νευρική κρίση και της νοσοκόμας της, οι οποίες αρχίζουν σταδιακά να «εισβάλλουν» η μία στην ψυχοσύνθεση της άλλης. Ερωτήματα πάνω στο πρόσωπο και το προσωπείο, τη ζωή και την τέχνη, το όνειρο και την πραγματικότητα, την αλήθεια και την ψευδαίσθηση διασταυρώνονται με τον πιο μοντέρνο και σαγηνευτικό τρόπο, καθώς ο Μπέργκμαν υπογράφει την πλέον προσωπική, γριφώδη και σκηνοθετικά πρωτοποριακή ταινία ολόκληρης της φιλμογραφίας του. Ένα διαχρονικό αριστούργημα.
Α/Μ. Σουηδία. 1966. Διάρκεια: 85΄. Διανομή: WEIRD WAVE.
Περισσότερες πληροφορίες
Περσόνα
Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ πέφτει σε αφασία στη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης. Η Άλμα, η νοσοκόμα που την περιποιείται, τη συνοδεύει σ’ ένα εξοχικό στη θάλασσα. Της μιλάει διαρκώς χωρίς αρχικά να παίρνει απάντηση, η προσωπική της εξομολόγηση, όμως, αρχίζει να επηρεάζει την Ελίζαμπεθ αλλά και τη δική της ψυχολογική κατάσταση.
