Αφού δοκιμάστηκε σε κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Στίβεν Κινγκ («Gerald’s Game») και στη συνέχεια έσπειρε ανατριχίλες με τη σειρά «Οι δαίμονες του Χιλ Χάουζ», ο λάτρης του horror Μάικ Φλάναγκαν («Ouija: Η Πηγή του Κακού») δοκιμάζει τις δυνάμεις του σκηνοθετώντας το σίκουελ της αριστουργηματικής «Λάμψης» (Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 1982).
Με πρώτη ύλη το ομότιτλο βιβλίο του Κινγκ (2013), ο Φλάναγκαν βρίσκεται αυτόματα διαχειριστής μιας περίπλοκης συνθήκης: καλείται να αναμετρηθεί με τη βαριά κληρονομιά της ταινίας του Κιούμπρικ, την περιβόητη αποκήρυξη της συγκεκριμένης σινε-διασκευής από τον Κινγκ και –μέσα σε όλα– να εκφράσει το προσωπικό του όραμα. Αλλά αυτή η σχέση αντίρροπων δυνάμεων σκιάζει το «Δόκτωρ Ύπνος…», το οποίο αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε αυθεντικά τρομακτικές σκηνές και αχρείαστα επιφυλακτικές –έως και αμήχανες– ιδέες.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Ο ενήλικος πια Νταν Τόρανς μάχεται με τον αλκοολισμό –όπως ο πατέρας του– και τις εφιαλτικές αναμνήσεις από το ξενοδοχείο «Όβερλουκ». Διατηρεί ακόμη τις τηλεπαθητικές του ικανότητες και μένει άναυδος όταν γνωρίζει τη μικρή Άμπρα, η οποία έχει τις ίδιες. Μέχρις εδώ η πλοκή της ταινίας θίγει εύστοχα σταθερές θεματικές στο έργο του Κινγκ, όπως η ενδοοικογενειακή βία και το μετατραυματικό στρες, ενώ ο εθισμός εμφανίζεται ως μια αρρώστια που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Η δε τηλεπάθεια μετατρέπεται σε αμυντικό μηχανισμό, ένα μαγικό τρικ που προστατεύει από τη βία της πραγματικότητας. Ο Φλάναγκαν κάνει τη θαρραλέα επιλογή να χρησιμοποιήσει μια βραδυφλεγή αφήγηση, δημιουργώντας παράλληλα έναν ζοφερό κόσμο μεταξύ ονείρου και αλήθειας, ο οποίος αποκτά μια γοητευτική απόκοσμη διάσταση.
Αυτή όμως ανατρέπεται όταν εμφανίζεται μια συμμορία απέθαντων, με αρχηγό τη Ρόουζ δε Χατ, η οποία θρέφεται με τις ψυχές όσων κατέχουν τηλεπαθητικές δυνάμεις και γι’ αυτό βάζει στο στόχαστρο το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Προσπερνώντας την όψη της ομάδας, που φλερτάρει με τη γραφικότητα, η παρουσία της αποδυναμώνει τον συμβολικό πλούτο των ηρώων, καθώς απομυθοποιείται το κακό με το οποίο οι Τόρανς και Άμπρα καλούνται να αναμετρηθούν. Διότι η πλοκή εξελίσσεται σε μια μονοδιάστατη και δίχως εκπλήξεις μάχη μεταξύ καλού και κακού, η οποία νομοτελειακά (;) κρίνεται στο εγκαταλελειμμένο «Όβερλουκ», έχοντας προηγουμένως πλατειάσει σε διάρκεια.
Η επιστροφή αυτή απεικονίζεται τουριστικά, σαν επίσκεψη σε κινηματογραφικό αξιοθέατο, με τις αναπαραστάσεις σκηνών της «Λάμψης» να χρησιμοποιούνται ως ατραξιόν. Οι ενδιαφέρουσες προτάσεις του Φλάναγκαν χάνονται απέναντι στις κιουμπρικές αναφορές, ενώ η πιστή απόδοση των εμμονών του Κινγκ δεν επιτρέπουν στο «Δόκτωρ Ύπνος» να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποκτήσει τον δικό του μύθο.
ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 151΄. Διανομή: TANWEER.
Περισσότερες πληροφορίες
Δόκτωρ Ύπνος από τον Στίβεν Κινγκ
Ο ενήλικος Ντάν Τόρανς βασανίζεται από τον αλκοολισμό και τις τραυματικές εμπειρίες στο ξενοδοχείο Όβερλουκ, όταν συναντά ένα κορίτσι με ίδιες τηλεπαθητικές ικανότητες με εκείνον, το οποίο χρειάζεται τη βοήθειά του για να σωθεί από μια αλλόκοσμη συμμορία.
