Στην καλοκαιρινή Μαδρίτη του 2011 δύο αστυνομικοί αναζητούν έναν βιαστή και serial killer ηλικιωμένων γυναικών. Συναρπαστική πλοκή και υπαρξιακά ερωτήματα σε ένα μεσογειακό «Seven», εξαιρετικό δείγμα της ισπανικής σχολής αστυνομικού θρίλερ. Βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν κι έξι βασικές υποψηφιότητες για Γκόγια.
Ήταν μια χρυσή εποχή κατά την οποία η εκτός αμερικανικού σινεμά αστυνομική περιπέτεια ήταν ταυτόσημη με τη Γαλλία, από τον Ζαν-Πιέρ Μελβίλ μέχρι τον Ανρί Βερνέιγ και τον Ζαν Ντερέ. Οι Γάλλοι έχουν όμως χάσει προ πολλού το μαγικό άγγιγμά τους, το Χόλιγουντ επιμένει στην κωμική, σχεδόν παρωδιακή διάσταση του είδους και μόνο οι Σκανδιναβοί με τους Ισπανούς το ανανεώνουν με φρέσκες ιδέες και καινούργιες κινηματογραφικές προτάσεις. Αν και διαφορετικού στιλ, τόσο το Nordic noir όσο και η ιβηρική σχολή του αστυνομικού προτιμούν το μυστήριο και την αγωνία από την καθαρόαιμη δράση, το θρίλερ από την περιπέτεια δηλαδή, με το δίδυμο των αταίριαστων ντετέκτιβ –οι οποίοι πρέπει, εκόντες άκοντες, να συνεργαστούν για να λύσουν ένα φονικό αίνιγμα– να αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα μοτίβα τους.
Πιστή σε αυτό το σχήμα, η τρίτη ταινία του τηλεοπτικά έμπειρου Ροδρίγο Σορογκογέν θέλει δύο αντίθετης νοοτροπίας και μεθοδολογίας αστυνομικούς, τον οξύθυμο και δυναμικό Χαβιέρ (Γκόγια ερμηνείας για τον Ρομπέρτο Άλαμο) και τον μεθοδικό μα εσωστρεφή και σιωπηλό λόγω του έντονου τραυλίσματός του Λουίς (ο Αντόνιο ντε λα Τόρε της «Οργής Ενός Υπομονετικού Ανθρώπου»), να αναλαμβάνουν τη διαλεύκανση της υπόθεσης βιασμού και δολοφονίας μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Στην καλοκαιρινή, αποπνιχτικά ζεστή Μαδρίτη του 2011, η οποία προετοιμάζεται για την επίσκεψη του πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄, άλλη μία ηλικιωμένη γυναίκα εντοπίζεται σύντομα νεκρή με παρόμοιο τρόπο, πείθοντας έτσι τους δύο ντετέκτιβ, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν παράλληλα τα προσωπικά τους προβλήματα, πως βρίσκονται μπροστά σε έναν διεστραμμένο κατά συρροή δολοφόνο που θα ξαναχτυπήσει άμεσα.
Όπως στο «Seven», το πιο επιδραστικό αστυνομικό θρίλερ της μοντέρνας εποχής, έτσι και στον πυρήνα αυτού του πολύ πιο ηλιόλουστου (εκτός της τελευταίας σκηνής), αλλά εξίσου βασανιστικού και βίαιου ανθρωποκυνηγητού, περιμένουν μερικά επώδυνα ερωτήματα πάνω στις έννοιες της ανθρωπιάς, της συγχώρεσης, της εκδίκησης, του καλού και του κακού. Το μυστήριο που περιβάλλει την ταυτότητα του δράστη, η οποία αποκαλύπτεται περίπου στα 2/3 της ταινίας, είναι καλοστημένο μα δευτερεύουσας σημασίας μπροστά στα κίνητρά του, τα οποία αντιπαραβάλλονται διακριτικά και δεξιοτεχνικά με εκείνα πίσω από την ιδιωτική συμπεριφορά των δύο διωκτών του.
Χωρίς να κοινωνιολογεί, χωρίς να βγάζει εύκολα ψυχολογικά συμπεράσματα και μακριά από κάθε διδακτική κορόνα, ο Σορογκογέν μας παρασύρει σε έναν φωτεινό, καυτό και αποπνικτικό εφιάλτη, όπου η ωμή βία, η καταπιεσμένη οργή και η απαγορευμένη επιθυμία (στο φόντο μια σειρά από θρησκευτικά σύμβολα σηματοδοτούν αιτίες και αφορμές) ορίζουν τους κανόνες ενός παιχνιδιού χωρίς τελικό νικητή. Ενός παιχνιδιού υπαρξιακών διαστάσεων και πικρών, αφοπλιστικά ειλικρινών διαπιστώσεων, που έχει ενορχηστρωθεί με σκηνοθετική κομψότητα, αφηγηματική ένταση και σεναριακή ακρίβεια, στην καλύτερη παράδοση του είδους.
Ισπανία. 2016. Διάρκεια: 126΄. Διανομή: ROSEBUD.21.
Περισσότερες πληροφορίες
Κανείς δεν Μπορεί να μας Σώσει
Στην καλοκαιρινή Μαδρίτη του 2011 δύο αστυνομικοί αναζητούν έναν βιαστή και serial killer ηλικιωμένων γυναικών.
