Επιστρέφοντας από το Αφγανιστάν στη χώρα τους, δύο Γαλλίδες στρατιωτίνες σταματούν μαζί με τη διμοιρία τους για τρεις ημέρες στην Κύπρο. Ο πόλεμος όμως τους ακολουθεί μέχρι κι εκεί, σε μια αντιπολεμική ταινία εσωτερικής έντασης κι ελλοχεύουσας απειλής, με μια εξαίρετη Αριάν Λαμπέντ.
Ο πόλεμος που από το πεδίο της μάχης μεταφέρεται οίκαδε. Από το «Ράμπο» στο «The Hurt Locker» το έχουμε δει πολλάκις στο αμερικανικό σινεμά, αλλά ελάχιστες στο ευρωπαϊκό (η περσινή δανέζικη «Απόφαση» το έθιγε δευτερευόντως). Το «Stopover» τολμάει να το αντιμετωπίσει ευθέως, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή της βίας, μα εστιάζοντας με ένα έξυπνο σεναριακό τρικ στο «ενδιάμεσο»: στη (διογκωμένη) στιγμή που αυτή έχει ήδη εγγραφεί στο DNA των θυτών/θυμάτων, αλλά δεν έχει ακόμη «προσγειωθεί» στο φιλήσυχο έδαφος της πατρίδας τους. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος της δεύτερης ταινίας των αδερφών Κουλέν («17 Κορίτσια»), αυτή εξελίσσεται κατά τη διάρκεια μιας μετεπιβίβασης.
Οι παιδικές φίλες και τώρα μισθοφόροι του στρατού Ορόρ και Κλεμάν επιστρέφουν μαζί με τη διμοιρία τους στη Γαλλία από το Αφγανιστάν, κάνοντας μια τριήμερη στάση «αποσυμπίεσης» στην Κύπρο (τα γυρίσματα έγιναν στη Ρόδο). Αναγκασμένοι να μιλήσουν δημόσια για τις εμπειρίες τους στις πολεμικές επιχειρήσεις, ντυμένοι στρατιωτικά και κλεισμένοι σε ένα πολυτελές resort γεμάτο πειρασμούς –«Από τις μπούρκες στα τάνγκα»–, οι συμπολεμιστές τους και αυτές βιώνουν ακόμη μία μάχη σώμα με σώμα (η σκηνοθεσία επιμένει εύστοχα σε αυτήν τη διάσταση), εξίσου επώδυνη με εκείνη της πρώτης γραμμής.
Η ιδέα, όπως προαναφέραμε, δεν είναι πρωτότυπη, αλλά οι Κουλέν την τυλίγουν εύστοχα γύρω από πολλές άλλες. Ο ανοιχτός ορίζοντας, η καλοκαιρινή ραστώνη και το απέραντο γαλάζιο φόντο δημιουργούν μια λειτουργική αντίθεση, τα βλέμματα είναι εξίσου θυμωμένα με τα κορμιά και η εσωτερική ένταση κορυφώνεται μεθοδικά. Οι έννοιες της αποικιοκρατίας, του ρατσισμού και του σεξισμού παραμονεύουν σε κάθε γωνία κι ενισχύουν τα βίαια ένστικτα, η σχέση των οποίων με την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα περιγράφεται με αλληγορική διακριτικότητα και σημειολογική ευστροφία (βραβείο σεναρίου στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Κανών). Τέλος, η εσωτερικά μετρημένη και συναισθηματικά κοντρολαρισμένη ερμηνεία της σπουδαίας Αριάν Λαμπέντ δίνει βάθος στον ευάλωτο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, κρατώντας τον μακριά (σε αντίθεση με εκείνον της Σοκό) από τη φεμινιστική απλοποίηση.
Γαλλία, Ελλάδα. 2016. Διάρκεια: 102΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.
Περισσότερες πληροφορίες
Stopover
Επιστρέφοντας από το Αφγανιστάν στη χώρα τους, δύο Γαλλίδες στρατιωτίνες σταματούν μαζί με τη διμοιρία τους για τρεις ημέρες στην Κύπρο. Ο πόλεμος όμως τους ακολουθεί μέχρι κι εκεί.
