Florence: Φάλτσο Σοπράνο

2

Κωμική προσέγγιση μιας βιογραφικής ιστορίας που χρωστά τις διασκεδαστικές της στιγμές στο φορμαρισμένο πρωταγωνιστικό της τρίο (Στριπ-Γκραντ-Χέλμπεργκ).

Florence: Φάλτσο Σοπράνο

Κωμική προσέγγιση μιας βιογραφικής ιστορίας που χρωστά τις διασκεδαστικές της στιγμές στο φορμαρισμένο πρωταγωνιστικό της τρίο (Στριπ-Γκραντ-Χέλμπεργκ).

Florence: Φάλτσο Σοπράνο - εικόνα 1

«Η Κυρία Χέντερσον Παρουσιάζει», «Η Βασίλισσα», «Muhammad Ali’s Greatest Fight», «Philomena», «Το Πρόγραμμα»… Από το 2005 ο Στίβεν Φρίαρς δείχνει έντονη αδυναμία στις βιογραφικές ιστορίες, βασισμένες πάντα σε ένα λιγότερο ή περισσότερο καλοδουλεμένο σενάριο και έναν αφοσιωμένο στον απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο ηθοποιό. Ό,τι ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της «Florence…» δηλαδή, με τη σπουδαιότερη σύγχρονη κινηματογραφική ερμηνεύτρια να υποδύεται τη χειρότερη τραγουδίστρια όλων των εποχών.

Η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς (1868-1944) ήταν μια πλούσια Νεοϋρκέζα που έγινε διάσημη ως η απόλυτα παράφωνη σοπράνο – ένα ακούσιο κωμικό θέαμα που γνώρισε όμως μεγάλη επιτυχία. Το σενάριο του έμπειρου τηλεοπτικά αλλά πρωτάρη κινηματογραφικά Νίκολας Μάρτιν τη βρίσκει στον τελευταίο χρόνο της ζωής της, όταν εκείνη αποφασίζει πως είναι πλέον ώριμη για μια συναυλία στο Κάρνεγκι Χολ. Μια οριακή δοκιμασία για την ίδια και τον σύζυγο-ατζέντη της, ο οποίος είχε καταφέρει μέχρι εκείνην τη στιγμή, δωροδοκώντας τους πάντες, να της συντηρεί την ψευδαίσθηση καλλιφωνίας της.

Αν το περσινό «Μαργκερίτ» χρησιμοποιούσε την εμπνευσμένη απευθείας από την Τζένκινς ηρωίδα του για να συνδυάσει την ιστορία ενός ανεκπλήρωτου έρωτα με τη σατιρική ματιά πάνω στη μεγαλοαστική ματαιοδοξία, το φιλμ του Φρίαρς την παρουσιάζει σαν έναν άλλον Εντ Γουντ. Έναν παθιασμένο με την τέχνη του, μα εντελώς ατάλαντο καλλιτέχνη, ο οποίος κουβαλά σιωπηρά ένα έντονα τραυματικό παρελθόν. Πιο «πιασάρικη», η κωμική πλευρά κυριαρχεί εδώ της δραματικής, ενώ τα βέλη προς την ελαστική ηθική των καλοντυμένων εραστών της υψηλής τέχνης βρίσκουν εύκολα στόχο.

Ο Φρίαρς υπερασπίζεται σθεναρά και εν πολλοίς πετυχημένα το δικαίωμα στη διασκέδαση, φροντίζοντας κι ο ίδιος να παραμείνει μέχρι τέλους φιλικός και διασκεδαστικός απέναντι στον θεατή του. Κινείται προσεκτικά στην ασφαλή πλευρά, ελέγχει την αφηγηματική ισορροπία και αφήνει τα υπόλοιπα στο φορμαρισμένο πρωταγωνιστικό του τρίο· οι Χιου Γκραντ και Σάιμον Χέλμπεργκ («The Big Bang Theory») στέκονται επάξια δίπλα στην –για ακόμα μια φορά– απολαυστική Μέριλ Στριπ.

Περισσότερες πληροφορίες

Florence: Φάλτσο Σοπράνο

Florence Foster Jenkins
2,5
  • Δραματική κομεντί
  • 2016
  • Διάρκεια: 110 '
  • Στίβεν Φρίαρς

Αν και εντελώς κακόφωνη, η κοσμική Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς πιστεύει πως είναι μια εξαιρετική σοπράνο. Δωροδοκώντας τους πάντες, ο σύζυγος και ατζέντης της Σεντ Κλερ Μπέιφιλντ καταφέρνει να της συντηρεί αυτή την ψευδαίσθηση, μέχρι που εκείνη αποφασίζει να δώσει συναυλία στο Κάρνεγκι Χολ.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 20 Αυγούστου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
20/08/2026

Η Πιο Πλούσια Γυναίκα στον Κόσμο

Τα παρασκήνια ενός αληθινού κοινωνικού σκανδάλου, το οποίο πήρε μέχρι και πολιτικές διαστάσεις. Δοσμένα με καυστική ειρωνεία, η οποία δεν ισοπεδώνει όμως την περίπλοκη και αμφίθυμη ψυχολογία των εμπλεκομένων χαρακτήρων.

Ανταρσία

Η "συνταγή Τζέισον Στέιθαμ" βγάζει ναυτικό φυλλάδιο κοπιάροντας ιδέες από τα "Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει" και "Σε Κατάσταση Πολιορκίας".

Όσα Δεν Λέγονται

Ένα ακανθώδες δράμα με εκρηκτικές ερμηνείες, που φανερώνει τα ανθρώπινα πάθη, από τον σκηνοθέτη της ταινίας "Το Κυνήγι της Ευτυχίας" (2006).

Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι

Το εμβληματικό αριστούργημα του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού άνοιξε τον δρόμο για το είδος του ψυχολογικού τρόμου, εξακολουθώντας να αποτελεί πηγή έμπνευσης μέχρι σήμερα.

Minions & Τέρατα

Με χιούμορ και τη γνωστή αφέλειά τους, τα Minions εξακολουθούν να είναι απολαυστικά σε μια ταινία γεμάτη αναφορές στην ιστορία του κινηματογράφου.

Trainspotting

Ταινία-ορόσημο για το βρετανικό σινεμά των ‘90s, όπου το μαύρο χιούμορ, η πρωτοποριακή σκηνοθεσία και το πολυσυλλεκτικό soundtrack συνθέτουν ένα αισθητηριακό ντελίριο.