Μια σειρά από αποτρόπαιους φόνους οδηγεί σε ανάκριση έναν φιλήσυχο καθηγητή ως βασικό ύποπτο. Χωρίς επιβαρυντικά στοιχεία, αφήνεται τελικά ελεύθερος, αλλά τόσο ένας αστυνομικός όσο και ο πατέρας ενός θύματος είναι πεπεισμένοι πως εκείνος είναι ο δράστης. Παράλληλα είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι γι’ αυτό, σε ένα ταραντινικών επιρροών βίαιο θρίλερ με μπόλικο μαύρο χιούμορ, σκηνές έντονης αγωνίας, πολιτικές αλληγορικές αναφορές και διφορούμενη περί αυτοδικίας στάση.
Η αρχική, σχεδόν ονειρική σκηνή τριών παιδιών που κυνηγιούνται γύρω από ένα εξοχικό καταλήγει σε ένα μακάβριο εύρημα. Γρήγορα μαθαίνουμε για την ύπαρξη ενός κατά συρροή δολοφόνου μικρών κοριτσιών, με δύο αστυνομικούς να προσάγουν προς ανορθόδοξη ανάκριση έναν φιλήσυχο καθηγητή. Χωρίς επιβαρυντικά στοιχεία, αναγκάζονται να τον αφήσουν ελεύθερο, με τον αστυνόμο Μίκι να τίθεται σε διαθεσιμότητα, καθώς η βίαιη συμπεριφορά του απέναντι στον ύποπτο δημοσιοποιείται στο διαδίκτυο.
Ο Μίκι όμως είναι πεπεισμένος πως ο μοναχικός καθηγητής Ντρορ είναι ο ένοχος, το ίδιο και ο Γκίντι, πατέρας του τελευταίου θύματος. Ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον, αποφασίζουν να κάνουν κάτι γι’ αυτό και καταλήγουν σε ένα υπόγειο ειδικά διαμορφωμένο από τον Γκίντι, με τον Ντρορ δεμένο και φιμωμένο σε μια πολυθρόνα.
Σπασμένα δάχτυλα, βγαλμένα νύχια και μερικές ακόμη πιο βίαιες μέθοδοι βασανισμού δεν αποσπούν από τον απελπισμένο Ντρορ την πολυπόθητη ομολογία ενοχής, με τον Μίκι να αρχίζει να κάνει δεύτερες σκέψεις και τους δύο σκηνοθέτες να διασκεδάζουν ανατρέποντας διαρκώς την τριγωνική σχέση των ηρώων, προσθέτοντας στην παρέα τον απρόβλεπτο πατέρα του Γκίντι, ανεβάζοντας το σασπένς με χιουμοριστικές σφήνες και συντηρώντας δεξιοτεχνικά (αναπάντεχα close ups, χρήση διαδρόμων και κλειστών χώρων) την αφηγηματική ένταση.
Προσθέτοντας δε διακριτικές και μη αναφορές στον ισραηλίτικο μιλιταρισμό, στη σχέση της χώρας τους με τους Άραβες και στις θρησκευτικές διαστάσεις της εκδίκησης, οι Κεσάλες και Παπουσάντο (της ενδιαφέρουσας ταινίας τρόμου «Rabies» του 2010) επεκτείνουν την προβληματική του κλειστοφοβικού θρίλερ τους σε μια ευρεία παραβολή για έναν κόσμο δομημένο πάνω στην καθημερινή βία και κατοικημένο από μια διάχυτη, δηλητηριώδη καχυποψία. Η αλήθεια είναι πως το πικρό, αμοραλιστικό φινάλε της ταινίας (η οποία παραπέμπει διαρκώς στη σκληρή πραγματικότητα των παραμυθιών) θολώνει την οπτική τους πάνω στην αυτοδικία, διατηρεί όμως ακέραιο το σαρδόνια απαισιόδοξο ύφος που τη διατρέχει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο καρέ. Πολύ λογικό, ο Κουέντιν Ταραντίνο την ανέδειξε ταινία της χρονιάς.
Ισραήλ. 2013. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.
Περισσότερες πληροφορίες
Big Bad Wolves: Στο Στόμα των Λύκων
Μια σειρά από αποτρόπαιους φόνους οδηγεί σε ανάκριση έναν φιλήσυχο καθηγητή ως βασικό ύποπτο. Χωρίς επιβαρυντικά στοιχεία, αφήνεται τελικά ελεύθερος, αλλά τόσο ένας αστυνομικός όσο και ο πατέρας ενός θύματος είναι πεπεισμένοι πως εκείνος είναι ο δράστης. Παράλληλα είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι γι’ αυτό…
