Τραγούδια του Στίβεν Σοντχάιμ («Sweeny Todd») και διάσημα παραμύθια συναντιούνται σε ένα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, το οποίο μεταφέρεται στην οθόνη πιστά και με χολιγουντιανή αξιοπρέπεια από το σκηνοθέτη του «Chicago». Η σκοτεινή διάστασή του διατηρείται εν πολλοίς ζωντανή, ένας Τιμ Μπάρτον του παλιού καιρού όμως θα το είχε απογειώσει…
'Υστερα από δύο μεταφορές επιτυχημένων μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ στο σινεμά με αντίθετα καλλιτεχνικά και εισπρακτικά αποτελέσματα («Chicago», «Εννέα»), ο σπουδαίος χορογράφος Ρομπ Μάρσαλ συνεχίζει να επιμένει μουσικοχορευτικά, αυτήν τη φορά με άκρως παραμυθένια διάθεση. Διασκευάζει το «Into the woods» του Στίβεν Σοντχάιμ, το πιο «εύπεπτο» μιούζικαλ του κορυφαίου συνθέτη και στιχουργού, το οποίο το 1987 απέσπασε 3 Τόνι, έχοντας απέναντί του το εμβληματικό «Φάντασμα της όπερας».
Ο βραβευμένος με Έμι, Γκράμι, Τόνι, Πούλιτζερ και Όσκαρ αντισυμβατικός δημιουργός του «Sweeny Todd» πρόσθεσε ρίμες και μελωδία στην πρωτότυπη λογοτεχνική προσέγγιση του Τζέιμς Λαπάιν σε πασίγνωστα παραμύθια, τα οποία συνενώθηκαν ευφάνταστα σε μια ιστορία τραγικής απώλειας, κοινωνικής συμφιλίωσης κι επώδυνης ενηλικίωσης. Ο κόσμος των Γκριμ και του Σαρλ Περό ζωντανεύει σε ένα ειδυλλιακό χωριό, όπου ένας άτεκνος φούρναρης και η γυναίκα του μαθαίνουν από την κακιά μάγισσα ότι τους είχε καταραστεί να μην κάνουν παιδιά, τώρα όμως μπορεί να πάρει πίσω το ξόρκι. Αρκεί να της φέρουν σε τρεις ημέρες μια λευκή αγελάδα, μια κόκκινη κάπα, μια τούφα ξανθά μαλλιά κι ένα χρυσό γοβάκι. Την ίδια στιγμή η Σταχτοπούτα ονειρεύεται να βρεθεί στο βασιλικό χορό του παλατιού, ο μικρός Τζακ ξεκινά να πουλήσει την άσπρη αγελάδα του στο πανηγύρι, η Κοκκινοσκουφίτσα να πάει ένα καλάθι γεμάτο προμήθειες στη γιαγιά της, ενώ ένας πρίγκιπας βλέπει την έγκλειστη μακρυμαλλούσσα Ραπουνζέλ και την ερωτεύεται.
Η αριστουργηματική δουλειά που είχε κάνει ο Τιμ Μπάρτον στο αιρετικό, αιματοβαμμένο «Sweeny Todd» θα μπορούσε να απογειώσει αυτό το αντι-ντισνεϊκό παραμύθι (με έναν απροκάλυπτα λάγνο Κακό Λύκο, ερωτικά άπιστους οικογενειάρχες και χωρίς παραδοσιακό χάπι εντ) σε μια μοντέρνα κινηματογραφική όπερα. Ο λιγότερο τολμηρός Μάρσαλ μένει, ευτυχώς, πιστός στο αρχικό υλικό και παρότι δεν αιφνιδιάζει δημιουργικά, εικονογραφώντας με χολιγουντιανή σύνεση, δεν ζαχαρώνει την πικρή γεύση του μύθου, ούτε αμβλύνει το αιχμηρά σαρκαστικό χιούμορ του. Χρησιμοποιεί το δάσος σαν τη μήτρα μιας σειράς μύχιων, απωθημένων επιθυμιών που ζωντανεύουν και μεταμορφώνουν τους ήρωες, επαναφέρει σε παραλλαγές το υψηλό τίμημα της γνώσης/ενηλικίωσης και δένει γερά με την πλοκή τα τραγούδια του Σοντχάιμ, τα οποία κινούνται σε μικρές μελωδικές διαφορές μεταξύ τους, επιβάλλοντας την αίσθηση ενός γιγάντιου ενιαίου μουσικού ποιήματος. Αυτό που δεν μπορεί να ξεπεράσει αποτελεσματικά είναι η έντονα δραματική στροφή της ιστορίας στο τελευταίο, λιγότερο ενδιαφέρον κι ελαφρώς μονότονο μέρος της, το οποίο αφήνει μια υπερβολικά βαρύθυμη αίσθηση. Ένα σαρανταπεντάλεπτο που όμως συμπυκνώνει μια σειρά από τολμηρές ιδέες, τις οποίες υπηρετεί καλλίφωνα ένα απολαυστικό καστ, με τη Μέριλ Στριπ να το διασκεδάζει αφάνταστα ως Κακιά Μάγισσα.
ΗΠΑ. 2014. Διάρκεια: 124΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.
Περισσότερες πληροφορίες
Τα Μυστικά του Δάσους
Για να σβήσουν την κατάρα της κακιάς μάγισσας και να μπορέσουν να αποκτήσουν παιδί, ένας νεαρός φούρναρης και η γυναίκα του πρέπει να βρουν μέσα σε τρεις ημέρες μια λευκή αγελάδα, μια κόκκινη κάπα, μια τούφα ξανθά μαλλιά και ένα χρυσό γοβάκι.
