Οι πορείες ζωής σκληρών αντρών, μοιραίων γυναικών και ενός διεφθαρμένου γερουσιαστή διασταυρώνονται με φόντο την «αμαρτωλή πόλη» Μπέιζιν Σίτι. Η πρωτότυπη κινηματογραφική προσέγγιση της προ εννιαετίας «Αμαρτωλής Πόλης» κοπιάρεται τεμπέλικα και μονότονα, οι καινούργιες ιστορίες έχουν ελάχιστο ενδιαφέρον και η ωμή βία καταντά επικίνδυνα γραφική.
Ο σο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα κι αν είναι όταν αφήνει στην άκρη το πενάκι του άλλο τόσο αδιαφιλονίκητα σημαντικός ως comics artist έχει αποδειχτεί ο Φρανκ Μίλερ, ανανεώνοντας με τόλμη –ειδικά με τον σκοτεινό, ενήλικο Μπάτμαν του– τη σύγχρονη 9η τέχνη. Η εμπλοκή του με το σινεμά αποδείχτηκε και αυτή ρηξικέλευθη, καθώς η «Αμαρτωλή Πόλη» του 2005 (συν-σκηνοθετημένη με τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ) εντυπωσίασε με την οπτική πιστότητα της κόμικς αισθητικής αλλά και με την ευφυή χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας (από τις πρώτες ταινίες που γυρίστηκαν με απολύτως virtual σκηνικά).
Επρόκειτο για τη μεταφορά στην οθόνη τεσσάρων ιστοριών από τα graphic novels «Sin City» (1992-2000), που με τη σειρά τους επαναπροσδιόρισαν το αμερικανικό crime comics, συνδυάζοντας επιτυχημένα ένα βίαιο ρεαλισμό με τη νουάρ ατμόσφαιρα των μυθιστορημάτων του Ρέιμοντ Τσάντλερ και των χολιγουντιανών γκανγκστερικών περιπετειών του ’40: μια πόλη, η Μπέιζιν Σίτι, βουτηγμένη στην αμαρτία, μια απόλυτα διεφθαρμένη εξουσία, μερικοί σκληροί άντρες, κάποια μοιραία θηλυκά κι ένας ατελείωτος κύκλος αίματος.
Υποβλητικό ως στιλ κι εκθαμβωτικό ως εικόνα, το μαγκιόρικο «Sin City» αναμφίβολα γοητεύει, γρήγορα όμως αποδεικνύεται ταινία της μιας και μόνης ιδέας. Από ιστορία σε ιστορία επαναλαμβάνει απλώς τον εαυτό του, φλερτάρει με μια φασίζουσα βία και βουλιάζει σε μια αδιέξοδη γραφικότητα, η οποία στο χαρτί μπορεί να λειτουργεί, στο σινεμά όμως όχι. Και αυτό γιατί το κόμικς, ως πιο λιτή και αφαιρετική τέχνη, ανέχεται ευκολότερα την υπερβολή και διατηρεί μια απόσταση από αυτήν, κάτι που η de facto ρεαλιστική φύση του σινεμά το κάνει να την οικειοποιείται ευκολότερα. Στην περίπτωσή μας σχεδόν ολοκληρωτικά. Εννιά χρόνια μετά σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει στην Μπέιζιν Σίτι, αλλά ούτε και στα μυαλά των Μίλερ και Ροντρίγκεζ.
Με δύο ήδη δημοσιευμένες και δύο ολοκαίνουργιες, γραμμένες για την ταινία ιστορίες, το
«Η Κυρία Θέλει Φόνο» κοπιάρει την κινηματογραφική τεχνική της «Αμαρτωλής Πόλης» (η πρωτοτυπία της οποίας έχει πλέον χαθεί), επιστρέφει στα ίδια νουάρ κλισέ και σπρώχνει με αυτόματο πιλότο τη βία στα κόκκινα (πάντα σε ασπρόμαυρο φόντο). Οι ιστορίες του, λιγότερο ενδιαφέρουσες αυτήν τη φορά, διασταυρώνονται τόσο μεταξύ τους όσο και με εκείνες της πρώτης ταινίας (άλλοτε σαν σίκουελ και άλλοτε σαν πρίκουελ), με τους Μαρβ, Νάνσι, Γκέιλ και τον γερουσιαστή Ρόαρκ να επιστρέφουν ολόιδιοι, τον Χάρτιγκαν ως φάντασμα και τους Ντουάιτ, Μίχο και Μανιούτ με καινούργιες φάτσες. Την παράσταση, πάντως, κλέβει με άνεση η νεοφερμένη κι ελαφροντυμένη Έιβα της Εύα Γκριν, σέξι από την κορφή μέχρι τα νύχια και κακιά ως το κόκαλο.
ΗΠΑ. Α/Μ. 2014. Διάρκεια: 124΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM, SEVEN FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Sin City: Η Κυρία Θέλει Φόνο
Οι πορείες ζωής σκληρών αντρών, μοιραίων γυναικών και ενός διεφθαρμένου γερουσιαστή διασταυρώνονται με φόντο την «αμαρτωλή πόλη» Μπέιζιν Σίτι.
