Ταξιδεύοντας μέχρι την Καμπούλ για να διδάξει αρχαίο θέατρο, η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αννέτα Παπαθανασίου καταγράφει τις ανυπέρβλητες καθημερινές δυσκολίες των Αφγανών γυναικών που προσπαθούν να ασχοληθούν με τον πολιτισμό και τις τέχνες. Καταγραφικό χρονικό, το οποίο αποτυπώνει με αμεσότητα και ψυχραιμία μια όχι και τόσο μακρινή μας τώρα πια πραγματικότητα.
Μετά τα «Καντίρ. Ένας Αφγανός Οδυσσέας» (2008) και «Οι Νύμφες του Hindu Kush» (2011), η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αννέτα Παπαθανασίου επιστρέφει στο οικείο της Αφγανιστάν για να διδάξει αρχαίο θέατρο στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Οι δυσκολίες τις οποίες αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο τμήμα, τα προβλήματα των φοιτητών με τα πανίσχυρα κοινωνικά ταμπού και κυρίως η έλλειψη γυναικών από την τάξη την ωθούν να αναζητήσει με το φακό της τη σχέση μιας βαθιά βυθισμένης στη θρησκοληψία καθημερινότητας με τον πολιτισμό, αποσπώντας επώδυνες και αποκαλυπτικές απαντήσεις.
Οι εξομολογήσεις γυναικών που είτε έχουν καταφέρει να καθιερωθούν ως ηθοποιοί (ελάχιστες, φυσικά) είτε προσπάθησαν και απέτυχαν είναι συγκινητικές, ενώ εκείνες των απλών Αφγανών, όλες υπέρ του… θείου λόγου, αναδεικνύουν καθαρότερα το μέγεθος του προβλήματος, το οποίο συχνά φτάνει μέχρι τις αφόρητες απειλές, την κακοποίηση και το φόνο. Ψύχραιμα και με απλή καταγραφική διάθεση, η Παπαθανασίου αποτυπώνει μια όχι και τόσο μακρινή μας τώρα πια πραγματικότητα, συνδέει επιδέξια την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή με την παρούσα αφγανική πολιτική κατάσταση και δεν παύει –όπως και η μαχητική «Βερολινέζα» Τάχερα– να ελπίζει.
Ελλάδα. 2014. Διάρκεια: 80΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Παίζοντας με τη Φωτιά
Ταξιδεύοντας μέχρι την Καμπούλ για να διδάξει αρχαίο θέατρο, η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αννέτα Παπαθανασίου καταγράφει τις ανυπέρβλητες καθημερινές δυσκολίες των Αφγανών γυναικών οι οποίες προσπαθούν να ασχοληθούν με τον πολιτισμό και τις τέχνες.
