Η Μαρία, παντρεμένη με δύο παιδιά, και ο Λουκάς, άνεργος 35άρης που ζει με τη μητέρα του, τρέπονται ένα πρωί –χωρίς λόγο– σε φυγή. Οι δικοί τους προσπαθούν να τους εντοπίσουν, καθώς όλο και περισσότεροι Αθηναίοι εγκαταλείπουν ανεξήγητα την πόλη. Ενδιαφέρουσα ως ιδέα, αλλά αμήχανη ως εκτέλεση κοινωνική αλληγορία με στοιχεία φαντασίας και σουρεαλιστικής κωμωδίας.
Ενα πρωί η Μαρία σηκώνεται και φεύγει. Χωρίς προφανή αφορμή, η παντρεμένη με δύο παιδιά κι ευκατάστατη νοικοκυρά αφήνει το σπίτι της και αρχίζει να περιπλανιέται σε μια χαοτική Αθήνα. Την ίδια στιγμή τους δρόμους παίρνει και ο Λουκάς, άνεργος 35άρης που ζει με τη μητέρα του και προσπαθεί να αποφύγει τους δανειστές του, αλλά κι ένα έγχρωμο κοριτσάκι, το οποίο προτιμά να περιπλανηθεί στους δρόμους από το να μπει στο πρωινό μάθημα.
Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει στην ασπρόμαυρη –στοιχειωμένη θαρρείς– Αθήνα του μικρομηκά και μουσικού παραγωγού Δημήτρη Μπαβέλλα, ο οποίος κάνει εδώ το σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Αν και η διάθεση κοινωνικής αλληγορίας είναι εμφανέστατη –καθώς σε λίγο το παράδειγμα των τριών φυγάδων ακολουθούν ο σοβαροφανής σύζυγος της Μαρίας, η μητέρα του Λουκά και όλο και περισσότεροι Αθηναίοι–, ο Μπαβέλλας επιλέγει να σχολιάσει την παρούσα πολιτικοοικονομική κατάσταση με λοξό κινηματογραφικό τρόπο και όχι με αυτόν του βαρύγδουπου ή στιλιζαρισμένου δράματος.
Η περιπλάνηση των αποπροσανατολισμένων ηρώων συνοδεύεται από μια αίσθηση φανταστικής απειλής, ένα υπόγειο χιούμορ αναδύεται και η πρωτεύουσα μετατρέπεται σε ανοικτό λαβύρινθο, όπου οι καθημερινές εικόνες μπορούν να κρύβουν πλέον κάτι απρόοπτο, κάτι αποκαλυπτικό. Κι ενώ όλα αυτά μοιάζουν να λειτουργούν ως ένα πρώτο, «αναγνωριστικό» σημείο, η ταινία κουράζεται γρήγορα, αναποφάσιστη ως προς το αφηγηματικό ύφος και το ρυθμό της.
Ιδέες συνεχίζουν να ξεφυτρώνουν, όμως η δραματική οδύσσεια της Μαρίας μοιάζει όλο και πιο ξένη ως προς τους κωμικούς τόνους αυτής του Λουκά, ο ασπρόμαυρος ρεαλισμός πληγώνεται από τη γκροτέσκα παρουσία του υστερικού τηλεπαρουσιαστή και το φινάλε μοιάζει να αμπαλάρει φύρδην μίγδην κοινωνική φάρσα, b movies αναφορές, μαγικό ρεαλισμό και σουρεαλιστική σάτιρα. Υπάρχουν και οι εύκολες απαντήσεις περί αλλοτρίωσης και οικονομικής κρίσης, ωστόσο η επιβλητική εικόνα της άδειας, ασπρόμαυρης Αθήνας σαν ένα τοπίο του φανταστικού (της καταπίεσης αλλά και της επιθυμίας) είναι ισχυρή, προσδίδοντας σε αυτήν την άνιση κινηματογραφική απόπειρα μια ενδιαφέρουσα όσο και παράξενη νότα.
Ελλάδα. 2013. Διάρκεια: 82΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Runaway Day
Η Μαρία, παντρεμένη με δυο παιδιά, και ο Λουκάς, άνεργος 35άρης που ζει με τη μητέρα του, τρέπονται ένα πρωί –χωρίς λόγο– σε φυγή. Οι δικοί τους προσπαθούν να τους εντοπίσουν, καθώς όλο και περισσότεροι Αθηναίοι εγκαταλείπουν ανεξήγητα την πόλη.
