Με ένα πληθωρικό έργο που εκτείνεται σε περισσότερα από 500 σάουντρακ για το σινεμά και την τηλεόραση, καθώς και πάνω από 100 κλασσικές συνθέσεις, ο Ιταλός μαέστρος που γεννήθηκε στη Ρώμη στις 10 Νοεμβρίου του 1928, αναδιαμόρφωσε και άλλαξε την πορεία της κινηματογραφικής μουσικής. Επηρεασμένος από τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ αλλά και πρωτοπορίες του 20ού αιώνα, συνέθεσε μελωδίες για κάθε είδους ταινία - από θρίλερ μέχρι κωμωδίες - κάνοντας πολλές από τις μουσικές του πιο διάσημες και αναγνωρίσιμες από τα ίδια τα φιλμ που συνόδευαν.
Η δεκαετία του '60 υπήρξε καθοριστική για την καριέρα του, καθώς μέσα από τη στενή συνεργασία με τον παιδικό του φίλο και σκηνοθέτη Σέρτζιο Λεόνε, ο Μορικόνε δημιούργησε τον εμβληματικό ήχο των "σπαγγέτι-γουέστερν”. Λόγω των χαμηλών προϋπολογισμών, επιστράτευσε ένα απαράμιλλο όραμα, παντρεύοντας την ηλεκτρική κιθάρα με αντισυμβατικούς ήχους, σφυρίγματα, κραυγές ζώων, απόκοσμες φωνές, πυροβολισμούς, αλλά και όργανα όπως η οκαρίνα, η εβραϊκή άρπα και οι τρομπέτες Μαριάτσι. Αν και ο ίδιος τόνιζε συχνά πως τα γουέστερν αποτελούσαν μόλις το 8% του συνολικού του έργου, η επιτυχία τους τον καθιέρωσε διεθνώς και του άνοιξε τις πόρτες για συνεργασίες με κορυφαίους σκηνοθέτες όπως οι Τζον Χιούστον, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Τέρενς Μάλικ, Μπράιαν Ντε Πάλμα, Ρομάν Πολάνσκι και φυσικά ο Κουέντιν Ταραντίνο.
Παρά το γεγονός ότι παρέμεινε στη Ρώμη, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου υποκλίθηκε στο μεγαλείο του και το 2007 τιμήθηκε με Όσκαρ για τη συνολική προσφορά του στην τέχνη. Το 2016, στην έκτη του υποψηφιότητα, κατέκτησε το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για την ταινία "Οι Μισητοί Οκτώ”. Ακολουθούν κάποιες από τις σημαντικότερες δημιουργίες του θρυλικού συνθέτη.
Για μια χούφτα δολάρια (1964)
Το διάσημο σπαγγέτι γουέστερν σε σκηνοθεσία του Σέρτζιο Λεόνε και με πρωταγωνιστή τον Κλιντ Ίστγουντ, ήταν η πρώτη συνεργασία του Ένιο Μορικόνε με τον σκηνοθέτη. Λόγω του περιορισμένου προϋπολογισμού της παραγωγής, ο Μορικόνε δεν είχε πρόσβαση σε μεγάλη ορχήστρα και γι’ αυτό χρησιμοποίησε πυροβολισμούς, περίεργα πρωτότυπα κρουστά, κουδούνια, σφυρίχτρες και χορωδία, δημιουργώντας μια σπαρακτική και συνάμα ειρωνική μουσική που ταίριαζε απόλυτα στον σκληρό και μυστηριώδη "Άνθρωπο Δίχως Όνομα”. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας εκτόξευσε τις καριέρες τους, αν και ο Μορικόνε προσωπικά το σιχαινόταν και το θεωρούσε τη χειρότερη δουλειά που είχε κάνει ποτέ στον κινηματογράφο.
Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος (1966)
Ένα από τα πιο διάσημα σφυρίγματα αλλά και μουσικά θέματα όλων των εποχών, που έντυσε το αριστούργημα του Σέρτζιο Λεόνε με πρωταγωνιστές τους Κλιντ Ίστγουντ, Έλι Γουάλας και Λι Βαν Κλιφ. Η μουσική ξεπέρασε κάθε προσδοκία, βάζοντας τη μελωδία της τελικής μονομαχίας σε κάθε σπίτι της εποχής. Ο Ιταλός μαέστρος συνέδεσε μοναδικά ένα κλασικό θέμα με ηλεκτρικές κιθάρες, φυσαρμόνικες στη διαπασών και σπαρακτικές φωνές, αφήνοντας μια αδιαμφισβήτητη επιρροή στην ποπ κουλτούρα.
Κάποτε στη Δύση (1968)
Άλλη μια αριστουργηματική ταινία από τον σπουδαίο Σέρτζιο Λεόνε με πρωταγωνιστές την Κλαούντια Καρντινάλε και τον Χένρι Φόντα, με ένα αξεπέραστο σκορ που θεωρείται από τις καλύτερες μουσικές συνθέσεις του Μορικόνε. Ο Ιταλός μαέστρος έγραψε ένα ξεχωριστό μουσικό θέμα για καθένα ήρωα της ταινίας, ενώ ξεχωρίζει ο εντυπωσιακός τρόπος που χρησιμοποιεί τη φωνή της Έντα ντελ Όρσο.
Θεώρημα (1968)
Ο Μορικόνε συνέθεσε πέντε μουσικά θέματα για το εμβληματικό φιλμ του Πιερ Πάολο Παζολίνι, ενώ το υπόλοιπο σάουντρακ περιλάμβανε μουσική του Μότσαρτ. Το κομμάτι που έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη των σινεφίλ και ξεχωρίζει από αυτή τη δουλειά είναι το πανέμορφο και γεμάτο λυρισμό "Fruscio di foglie verdi”.
Dirty Angels (1969)
Μια πιο άγνωστη ταινία των '60s σε σκηνοθεσία του Μάουρο Σεβερίνο, η οποία κρύβει ένα από τα πιο σπάνια και πανέμορφα σάουντρακ του συνθέτη. Εδώ ο Μορικόνε δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην ποπ μουσική, δημιουργώντας "διαμάντια” που δεν ξεκολλάνε από το μυαλό και λειτουργούν ως απόλυτο σημείο αναφοράς για την ευρηματικότητά του.
1900 (1976)
Ένα επικό σκορ από τον Μορικόνε για την ιστορική ταινία-σταθμό του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, που πραγματεύεται τη φιλία δύο αγοριών από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα στην Ιταλία των αρχών του 20ού αιώνα. Η μουσική συνοδεύει ιδανικά ένα τεράστιο καστ κορυφαίων ηθοποιών, μεταξύ των οποίων οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Μπαρτ Λάνκαστερ, Ντόναλντ Σάδερλαντ και Στεφανία Σαντρέλι.
Η απειλή (1982)
Στην πρώτη του συνεργασία με τη Universal Pictures, σε μια παραγωγή με το μεγαλύτερο μπάτζετ που είχε διαχειριστεί μέχρι τότε, ο Τζον Κάρπεντερ προσέλαβε τον Μορικόνε για να γράψει τη μουσική, σπάζοντας την παράδοση που ήθελε τον σκηνοθέτη να υπογράφει τα δικά του σάουντρακ. Ο μεγάλος συνθέτης παρέδωσε ένα ηλεκτρονικό, παγωμένο και μινιμαλιστικό αριστούργημα, ιδανικό για τον τόνο επιστημονικής φαντασίας και τρόμου της ταινίας. Θέλοντας μάλιστα να τιμήσει το στυλ του σκηνοθέτη, ο Μορικόνε συνέθεσε ένα εμβληματικό θέμα που έμοιαζε με τα δικά του synth σάουντρακ. Αν και ο Κάρπεντερ χρησιμοποίησε κανονικά τη μουσική, πρόσθεσε τελικά και ορισμένα δικά του ηλεκτρονικά ηχοτοπία σε κάποιες σκηνές
Η αποστολή (1986)
Μια συγκλονιστική περισσότερο πνευματική μουσική επένδυση για την ταινία του Ρολάν Ζοφέ, με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζέρεμι Άιρονς και Λίαμ Νίσον. Η μουσική, που αποτυπώνει τις εμπειρίες των Ιησουιτών ιεραποστόλων του 18ου αιώνα στη Νότια Αμερική, έφτασε μέχρι την υποψηφιότητα των Όσκαρ και κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα. Για να επικοινωνήσει τη μέθεξη του νέου με τον παλιό κόσμο, ο Μορικόνε χρησιμοποίησε με αριστουργηματικό τρόπο χορικά από λειτουργίες ευρωπαϊκού τύπου και τύμπανα ιθαγενών, αν και αρχικά είχε αρνηθεί να την αναλάβει επειδή πίστευε ότι η ταινία ήταν ήδη πλήρης.
Σινεμά ο Παράδεισος (1988)
Μια από τις πιο αγαπημένες και συγκινητικές μουσικές στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, η οποία συνόδευσε το αριστούργημα του Τζουζέπε Τορνατόρε μέχρι τη διεθνή αναγνώριση, τη βράβευση στις Κάννες και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το φιλμ κρύβει και μια σημαντική οικογενειακή στιγμή, καθώς αποτελεί την πρώτη επίσημη συνεργασία του Ένιο Μορικόνε με τον γιο του, Αντρέα.
Μπάγκσι (1991)
Στο κομψό βιογραφικό δράμα του Μπάρι Λέβινσον με τον Γουόρεν Μπίτι και την Ανέτ Μπένινγκ, το οποίο ξεδιπλώνει την ιστορία του γκάνγκστερ που δημιούργησε το Λας Βέγκας, ο Μορικόνε προσέφερε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Έντυσε την ταινία με ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό, μελαγχολικό, ερωτικό και αισθησιακό σκορ, το οποίο απέσπασε άλλη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής.
Ο Θρύλος του 1900 (1998)
Ακόμα μια σπουδαία συνεργασία με τον Τζουζέπε Τορνατόρε, η οποία θεωρείται από τους κριτικούς ως ένα από τα πιο υποτιμημένα αλλά μουσικά αρτιότερα έργα της ύστερης καριέρας του. Η ιστορία ενός χαρισματικού ανθρώπου που γεννήθηκε και έζησε όλη του τη ζωή μέσα σε ένα υπερωκεάνιο παίζοντας πιάνο, έδωσε την ευκαιρία στον Μορικόνε να μεγαλουργήσει με μια σειρά από εκπληκτικές πιανιστικές συνθέσεις, κερδίζοντας πανηγυρικά τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής.
Μαλένα (2000)
Η ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε που έκανε παγκόσμια σταρ τη Μόνικα Μπελούτσι, ντύθηκε ιδανικά από τον Μορικόνε με ένα ονειρικό και βαθιά νοσταλγικό σάουντρακ με φόντο τη Σικελία. Η εξαιρετική αυτή σύνθεση αποτύπωσε όλο τον αισθησιασμό και τη μελαγχολία της ιστορίας, χαρίζοντας στον κορυφαίο Ιταλό δημιουργό την 5η του υποψηφιότητα για ανταγωνιστικό βραβείο Όσκαρ.
Οι Μισητοί Οκτώ (2015)
Μετά από χρόνια αποχής από το είδος που τον καθιέρωσε, ο Μορικόνε επέστρεψε θριαμβευτικά στα γουέστερν για χάρη του Κουέντιν Ταραντίνο. Για το χιονισμένο τοπίο και το φιλμ δωματίου, ο συνθέτης παρέδωσε ένα σκοτεινό, απειλητικό και άκρως θεατρικό συμφωνικό σάουντρακ, αποφεύγοντας τις εύκολες ανακυκλώσεις του παρελθόντος. Αυτό το γεμάτο ένταση αριστούργημα ανάγκασε την Ακαδημία Κινηματογράφου να του απονείμει, σε ηλικία 87 ετών, το πρώτο και μοναδικό διαγωνιστικό Όσκαρ της καριέρας του.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
