Κάπου θα έχετε ακούσει την φράση "όλες οι ιστορίες έχουν ειπωθεί" αναφορικά με την τέχνη της αφήγησης. Υπάρχουν οι ιστορίες-αρχέτυπα, πάνω στις οποίες βασίζονται οι υπόλοιπες και στις οποίες πολλοί δημιουργοί επιστρέφουν ξανά και ξανά, βρίσκοντας σε αυτές κάτι καινούργιο για να φανερώσουν στον κόσμο. Η "Carrie”, το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Στίβεν Κινγκ το 1974, ανήκει ουσιαστικά σε αυτή την κατηγορία. Πριν από ακριβώς 50 χρόνια, το 1976, ο Μπράιαν ντε Πάλμα το σκηνοθέτησε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, έχοντας ενθουσιαστεί από αυτό που είχε διαβάσει. Ήταν η πρώτη από τις τέσσερις μεταφορές του βιβλίου στον κινηματογράφο. Φέτος, ο Μάικ Φλάναγκαν το μεταφέρει στη μορφή μίνι σειράς 8 επεισοδίων για το Amazon Prime Video, φέρνοντας την ιστορία στο σήμερα. Κι αναρωτιόμαστε, τι κάνει αυτή την ιστορία τόσο διαχρονική;
Κι άλλο reboot;
Ανάμεσα σε τόσα και τόσα reboot και sequel που κατακλύζουν τις οθόνες μας τα τελευταία χρόνια, είναι πραγματικά δύσκολο να μη ξεστομίσεις ένα απηυδισμένο "μα γιατί;" κάθε φορά που βλέπεις ότι μια κλασική κι αγαπημένη ταινία ξαναγυρίζεται. Την ίδια ερώτηση έκανε και ο ίδιος ο Φλάναγκαν στον εαυτό του και στο στούντιο όταν του πρότεινε την ιδέα. Ο ίδιος είναι εξοικειωμένος με το να μεταφέρει στη μικρή οθόνη διάσημα μυθιστορήματα, όπως το "The Haunting of Hill House" (βασισμένο στο μυθιστόρημα της Σίρλεϊ Τζάκσον), το "The Haunting of Bly Manor" (το γνωστό βιβλίο του Χένρι Τζέιμς) ή το πιο πρόσφατο "The Fall of the House of Usher" (έργο του Έντγκαρ Άλαν Πόε), όλα με τρόπο έξυπνο, που δεν χάνει σε συναισθηματικό βάθος, ούτε και σε production value. Όμως εδώ, τον βασάνιζε ένα "γιατί" και μόνο όταν βρήκε την απάντηση, αποφάσισε να συνεχίσει.
Τι γίνεται στην "Carrie";
Ακολουθούν τα ανάλογα spoiler.
Η Carrie, μαθήτρια λυκείου, είναι στόχος εκφοβισμού από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές της στο σχολείο, παραμένοντας ένα κλειστό άτομο, γεμάτο περιορισμούς από τη βαθιά θρησκόληπτη μητέρα της. Μετά από ένα τραυματικό συμβάν στις τουαλέτες του σχολείου, όπου της έρχεται για πρώτη φορά περίοδος, για την οποία δεν γνώριζε τίποτα, αρχίζει να αναπτύσσει τηλεπαθητικές ικανότητες. Παράλληλα, η συμμαθήτριά της, Chris, έχοντας αποβληθεί από τον χορό αποφοίτησης (το γνωστό prom της Αμερικής) εξαιτίας της Carrie, αποφασίζει να την εκδικηθεί. Όταν μαθαίνει, πως η Carrie θα πάει τελικά στον χορό με ένα από τα διάσημα αγόρια του σχολείου (πράξη ελεημοσύνης, παρά καθαρής θέλησης), στήνει μια αποτρόπαιη "φάρσα" εις βάρος της, που αποβαίνει για όλους τους παρευρισκόμενους μοιραία. Έχοντας μόλις στεφθεί Βασίλισσα του Χορού και λουσμένη με αίμα γουρουνιού, η Carrie εξαπολύει την οργή της μέσα από τις τηλεπαθητικές της ικανότητες, αφήνοντας πίσω αμέτρητα θύματα...
Μισό αιώνα αργότερα...
Από τις πιο εμβληματικές σκηνές χορού αποφοίτησης που γέννησε ποτέ το σινεμά, η λουσμένη στο αίμα Σίσι Σπέισεκ (δίκαιη υποψηφιότητα για Όσκαρ) στην ταινία του ντε Πάλμα παίρνει εκδίκηση για όλο το μπούλινγκ που έφαγε ανά τα χρόνια, για την κακοποίηση και την περιθωριοποίηση. Τόσο ο Κινγκ, όσο και ο ντε Πάλμα έδωσαν χώρο να φανεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε η Carrie, γεμάτο δεισιδαιμονίες, προλήψεις και πολλούς αναίτιους περιορισμούς.
Μέσα σε μισό αιώνα, πολλά θα θέλαμε να έχουν αλλάξει απ’ όσα έγραφε ο Κινγκ για την βαναυσότητα των εφήβων αλλά, δυστυχώς, η κατάσταση δε μοιάζει να καλυτερεύει. Εκεί ακριβώς βρήκε την απάντησή του ο Φλάναγκαν για να "ζωντανέψει" ξανά αυτή την ταραγμένη ηρωίδα.
"Όταν ήμουν λύκειο, μου έκαναν εκφοβισμό αλλά τότε ήταν όλα ιδιωτικά και περιορισμένα σε όσους βρίσκονταν εκεί. Αυτό που με τρομοκράτησε σε σχέση με τα παιδιά μου είναι ότι αυτό το κομμάτι της εμπειρίας τους είναι πια δημόσιο και μάλλον κατοχυρωμένο για πάντα στον ψηφιακό κόσμο, να τους ακολουθεί για όλη τους τη ζωή" δήλωσε πρόσφατα ο σκηνοθέτης. Αναφερόμενος και στην υπόθεση του Άλμπανι, μιας μικρής πόλης της Καλιφόρνια, όπου η μικρή τους κοινωνία ρημάχτηκε έπειτα από έναν ανώνυμο λογαριασμό ρατσιστικού περιεχομένου στο Instagram που διαχειριζόταν ένας μαθητής του λυκείου, οδηγώντας σε εξεγέρσεις αλλά και αγωγές, ο Φλάναγκαν βλέπει στο σήμερα μια αδιανόητη βαρβαρότητα, η οποία κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου και την ισχύ που τροφοδοτούν τα σόσιαλ μίντια.
Πήρε, λοιπόν, την ιστορία της Carrie και την έφερε στο σήμερα (έχοντας πράσινο φως κι από τον ίδιο τον Κινγκ). Οι μαθήτριες την κοροϊδεύουν, τραβώντας την βίντεο, και συνεχίζουν ένα φαύλο κύκλο μπούλινγκ που δεν σταμάτησε ποτέ στ’ αλήθεια. Κρατάει πολλά στοιχεία από την αρχική ιστορία αλλά κρίνει χρήσιμο να εμβαθύνει (εφόσον κιόλας το μεγαλύτερης διάρκειας φορμάτ του το επιτρέπει) και στα κίνητρα και το περιβάλλον της βασικής υποκινήτριας της βίαιης συμπεριφοράς απέναντι στην Carrie, της Chris, γεγονός που στο βιβλίο ή στις ταινίες δεν συνέβη έως τώρα.
Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαμε ότι η εκδοχή του Μπράιαν ντε Πάλμα εξακολουθεί να είναι η καλύτερη αλλά τουλάχιστον δεν μένουμε με το "μα γιατί;" αναπάντητο αναφορικά με τη σειρά του Φλάναγκαν, όπως μένουμε για τα περισσότερα reboot των ημερών μας. Όσο ακούμε για μικρά ή μεγάλα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, school shootings στα αμερικανικά σχολεία, μαθητές να αυτοκτονούν από διαδικτυακό μπούλινγκ και πολλά ακόμη παρόμοια περιστατικά, που δεν περιορίζονται στην άλλη μεριά του πλανήτη αλλά συμβαίνουν και δίπλα μας, η ιστορία της Carrie παραμένει τρομακτικά επίκαιρη και δικαίως συναντάται ξανά για σύγχρονες αναγνώσεις.
