Μεταξύ 2004 και 2007, το αμερικάνικο τηλεοπτικό κοινό έβλεπε στο πρόγραμμα Dateline NBC τη ριάλιτι σειρά "To Catch a Predator" με παρουσιαστή τον Κρις Χάνσεν. Μια ειδική ομάδα της εκπομπής, μαζί με τη βοήθεια της αστυνομίας, έβρισκε παιδόφιλους σε online chat, οι οποίοι πίστευαν ότι συνομιλούν με ένα ανήλικο άτομο. Όταν κάποιοι από αυτούς πείθονταν να το συναντήσουν στο σπίτι του, εκεί τους περίμεναν κρυφές κάμερες και σύντομα, ο ίδιος ο παρουσιαστής που τους εξηγούσε μέσες άκρες ότι είχαν μπλέξει άσχημα, ενώ όταν έφευγαν από το σπίτι, απ’ έξω τους περίμενε η αστυνομία για τη σύλληψή τους. Η σειρά έτρεξε για 20 επεισόδια αλλά κόπηκε απότομα όταν ένας βοηθός εισαγγελέα στο Τέξας αυτοκτόνησε, έχοντας αντιληφθεί πώς η αστυνομία έρχεται να τον συλλάβει για τα μηνύματα που αντάλλαξε.
Ακολουθώντας αυτό το περιστατικό, το οποίο οι κάμερες της εκπομπής κατέγραψαν, το Esquire έγραψε ένα άρθρο με τίτλο "Tonight on Dateline This Man Will Die" ("Σήμερα στο Dateline αυτός ο άνδρας θα πεθάνει"), πάνω στο οποίο βασίστηκε ο Άτζον Σινγκ για να γράψει το σενάριο του "Primetime". Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Λανς Οπενχάιμ ("Some Kind of Heaven"), στην πρώτη του καθαρά μυθοπλαστική ταινία και την παραγωγή ο Ρόμπερτ Πάτινσον και ο Άρι Άστερ (σκηνοθέτης των "Hereditary" και "Midsommar"). Φυσικά, ο Πάτινσον ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κρις Χάνσεν, δεχόμενος διθυραμβικές κριτικές ήδη από την πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας 2026. Μήπως αυτή θα είναι η χρονιά που θα κερδίσει το πρώτο Όσκαρ της καριέρας του;
Ποτέ δεν είναι εύκολο να υποδύεσαι ένα υπαρκτό πρόσωπο αλλά πόσο μάλλον ένα πρόσωπο με ένα ιδιαίτερο και συχνά αμφιλεγόμενο αποτύπωμα στη δημόσια σφαίρα. Ο ίδιος ο Χάνσεν δεν είχε ενθουσιαστεί με τη δημιουργία της ταινίας κι όταν τελικά την είδε, την αποκάλεσε "προσβολή προς τους χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που δουλεύουν σκληρά σε καθημερινή βάση για να προστατεύσουν τα παιδιά από τους predators". Συνεπώς δεν ήταν σύμφωνος ούτε με την αποτύπωση του εαυτού του στη μεγάλη οθόνη κάνοντας λόγο για κάτι που θεωρείται "εντελώς προϊόν μυθοπλασίας, συνδεδεμένο με ένα αληθινό όνομα".
Όμως, ούτως ή άλλως, τον Σινγκ δεν τον ενδιέφερε να δημιουργήσει μια καθαρή βιογραφική ταινία, μάλλον περισσότερο ένα "πυρετικό όνειρο". Όπως ο ίδιος το περιγράφει, "ήθελα να δημιουργήσω κάτι οξυμένο, στυλιζαρισμένο και υποκειμενικό, που να χορεύει στα όρια μεταξύ πραγματικότητας και θεάματος". Και πράγματι, το "Primetime" συγκεντρώνει αυτά τα στοιχεία. Μέσα από αληθινά γεγονότα, όπως τις ίδιες τις μυστικές επιχειρήσεις, τις κρυφές κάμερες, τους ηθοποιούς-δόλωμα και τη δραματική εμφάνιση του Χάνσεν, ανοίγει ένας σημαντικός διάλογος για τα όρια της ψυχαγωγίας, της δικαιοσύνης και της τηλεοπτικής ηθικής.
Στο σενάριο του Σινγκ, ο Χάνσεν μπαίνει όλο και πιο βαθιά στις υποθέσεις όταν του ανακοινώνεται πως η εκπομπή μεταφέρεται σε primetime ώρα, απέναντι από το επιτυχημένο τότε "Lost" του ABC. Με την προσωπική του ζωή να είναι έτοιμη να τιναχτεί στον αέρα, ο Χάνσεν του Πάτινσον γίνεται πιο αδίστακτος και επίμονος να ξεσκεπάσει ακόμη και τις πιο δύσκολες υποθέσεις, αποζητώντας μανιωδώς ένα γνωστό όνομα.
Βλέποντας την ταινία, είναι σημαντικό να θυμόμαστε την χρονική περίοδο στην οποία τοποθετείται η ιστορία. Πριν από την ύπαρξη των iPhone, των social media όπως τα γνωρίζουμε σήμερα και, συνεπώς, χωρίς τη λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών, η τηλεόραση στα μέσα των 00s ακόμη μεσουρανούσε. Το να βρεθεί η εκπομπή σου σε primetime ζώνη σήμαινε αυτομάτως ότι κατέχεις ένα τεράστιο βήμα επικοινωνίας αλλά και επιρροής του κοινού. Κι όσο το κοινό κρατούσε το τηλεκοντρόλ, έχοντας τη δύναμη να επιλέξει ποια φωνή του ταιριάζει, τόσο ο ανταγωνισμός μεγάλωνε για την κυριαρχία στα τηλεοπτικά νούμερα. Σε αυτό το κλίμα, η εκπομπή του Χάνσεν είχε την μοναδική της ευκαιρία να γίνει νούμερο ένα!
Μαζί με το γενικότερο κλίμα της εποχής, η ταινία αποτυπώνει με επιτυχία και το look εκείνης της δεκαετίας. Έντονα, οξυμένα χρώματα, κόκκος και τα "νερά" από την οθόνη της τηλεόρασης, κάμερες παρακολούθησης και τηλεοπτικό φορμά, όλα εξυπηρετούν την αφήγηση, ταξιδεύουν το μυαλό σε εκείνα τα χρόνια και, ταυτόχρονα, δημιουργούν μια παραισθησιογόνα αίσθηση, καλώντας τον θεατή να διαχωρίσει την αλήθεια από το θέαμα. Αυτό είναι άλλωστε το "Primetime"!
