Το μισό σινεμά δράσης αφορά ιστορίες με κλέφτες και αστυνόμους. Κάποιες απ’ αυτές τις ταινίες, από την "Υπόθεση Τόμας Κράουν" και τον "Άνθρωπο Από τη Γαλλία" ως την "Ένταση" και το "Πιάσε με αν Μπορείς", έχουν να κάνουν με τη "μονομαχία" δυο ορκισμένων αντιπάλων οι οποίοι, τοποθετημένοι στις αντίθετες πλευρές του νόμου, εμπλέκονται σε ένα εμμονικό, ατέρμονο κυνηγητό μέχρι τελικής πτώσης. Από τις χαρακτηριστικότερες αστυνομικές περιπέτειες αυτής της άτυπης κατηγορίας είναι και ο αριστουργηματικός "Κόκκινος Κύκλος" (1970) του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, με τον υπομονετικό και μεθοδικό επιθεωρητή Φρανσουά Ματεΐ (Μπουρβίλ) να έχει βάλει στο στόχαστρό του το διαβόητο ληστή Κορέ (Αλέν Ντελόν).
Αποτίοντας φόρο τιμής σ’ αυτόν τον εμβληματικό σινε-αστυνομικό του γαλλικού νεονουάρ, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ζαν-Πολ Σαλομέ ("Arsène Lupin", "Η Νονά της Νύχτας", "Εύκολος Στόχος") ονομάζει Αντρέ Ματεΐ το δικό του μυθοπλαστικό επιθεωρητή και τον ρίχνει στο κυνήγι του πραγματικού Ζαν Μποζαρσκί. Ο τελευταίος, ως Τσέσλαφ Γιαν Μποζάρσκι, είναι ένας Πολωνός μηχανικός που έχει εγκατασταθεί και έχει κάνει οικογένεια στη μεταπολεμική Γαλλία. Μιας και στερείται, λόγω του πολέμου, επίσημων εγγράφων ταυτοποίησης, η κρατική γραφειοκρατία αρνείται να τον αναγνωρίσει ως Γάλλο πολίτη, κάτι που τον εμποδίζει να κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τις πολυάριθμες εφευρέσεις του και τον περιορίζει σε δουλειές ανειδίκευτου εργάτη. Νιώθοντας περιθωριοποιημένος και αδικημένος, θα δεχθεί τελικά την προσφορά ενός κακοποιού και θα αρχίσει να παραχαράσσει πλαστά χαρτονομίσματα με εξαιρετική ακρίβεια. Σταδιακά, θα εξελιχθεί στον "Σεζάν της πλαστογραφίας", με τον ικανότατο και πεισματάρη επιθεωρητή Ματεΐ να ρισκάρει τη φήμη και την καριέρα του για να τον συλλάβει με οποιοδήποτε τίμημα.
Να πέσει το τρέιλερ
Στέρεος αφηγητής ο οποίος εξαρτάται από το σεναριακό υλικό του, ο Σαλομέ στηρίζει σε μια αληθινή ιστορία μια αστυνομική περιπέτεια με παλιομοδίτικο άρωμα, βασισμένη στη στιβαρή πλοκή, την ιστορική ακρίβεια και τους δραματικά μεστούς χαρακτήρες. Το φόντο "τοιχογραφεί" μια κοινωνικά σκληρή, ανταγωνιστική και μισαλλόδοξη γαλλική πραγματικότητα, φέρνοντας στο προσκήνιο το δέλεαρ και το τίμημα της επιτυχίας σ’ αυτόν το "θαυμαστό καινούργιο κόσμο".
>Δείτε εδώ που παίζεται "Ο Παραχαράκτης".
Μόνο που ο Μποζαρσκί δεν κυνηγά το κέρδος, όπως όλοι οι υπόλοιποι, αλλά την αναγνώριση και την αποδοχή. Σαν οραματιστής καλλιτέχνης χωρίς κοινό, θα βρει τον ιδανικό "δέκτη" - τον αναγνώστη, θεατή και ακροατή του - στο πρόσωπο του Ματεΐ, ενός εξίσου περιθωριακού χαρακτήρα, αν και γρανάζι του συστήματος, ο οποίος έχει αναγάγει σε τέχνη τη σωστή εφαρμογή του νόμου. Η γουέστερν καταβολών μονομαχία τους διαθέτει κάτι το μεγαλοπρεπές και μελαγχολικό συνάμα, το ανθρωποκυνηγητό τους αποκτά διαστάσεις υπαρξιακής αναζήτησης και τα χαρτονομίσματα γίνονται, πρώτα στα δικά τους και κατόπιν στα δικά μας μάτια, πίνακες ζωγραφικής.
