Για ακόμα μια ταινία σας, η ηρωίδα της είναι ουσιαστικά το alter ego σας;
Πράγματι, η ιστορία της ταινίας εμπνέεται λίγο από τη ζωή μου, επειδή έχασα κι εγώ τους γονείς μου όταν ήμουν παιδί και έκανα επίσης αυτό το ταξίδι για να συναντήσω την οικογένεια τού βιολογικού μου πατέρα όταν ήμουν 18 ετών. Το 2004, όπως στην ταινία. Αλλά πήγα στην Μαδρίτη, όχι στην Γαλικία. Υπάρχει λοιπόν πολλή μυθοπλασία στην "Ρομερία" και επίσης η οικογενειακή δομή δεν είναι ακριβώς η ίδια. Ξαδέλφια, θείοι, παππούδες είναι διαφορετικοί
Γιατί λοιπόν επιλέξατε το ταξίδι της Μαρίνα να γίνει στην Γαλικία;
Είναι το μέρος από όπου καταγόταν ο βιολογικός μου πατέρας και όπου έζησαν οι γονείς μου την ιστορία αγάπης τους. Για μένα έχει κάποιο είδος μυστικιστικής σημασίας. Πηγαίνοντας εκεί ήταν ένας τρόπος να συνδεθώ μαζί τους, γιατί αισθανόμουν πως "κατοικούσαν" το χώρο. Για να συνδεθεί με το παρελθόν της, η Μαρίνα νιώθει πως πρέπει να πάει στα ίδια μέρη όπου αυτό συνέβη. Είναι σαν να πρωταγωνιστεί σε ένα road movie και ταυτόχρονα να γυρίζει ένα άλλο. Γι' αυτό και κινηματογραφεί με την κάμερά της αυτούς τους άδειους χώρους, νομίζοντας πως θα αποτυπώσει κάτι που υπάρχει ακόμα στον αέρα. Κάτι αόρατο, αλλά υπαρκτό. Πιστεύει πως η κάμερα μπορεί να συλλάβει, να εικονοποιήσει το πνεύμα του ταξιδιού της. Το νόημά του, που εκείνη τη στιγμή της διαφεύγει.
Αυτά τα οποία κινηματογραφεί είναι μία από τις διαφορετικές "πραγματικότητες" της ταινίας. Είναι κι αυτά που βιώνει και εκείνα τα οποία φαντάζεται.
Ακριβώς. Υπάρχουν τρεις πραγματικότητες: Όσα συμβαίνουν το 2004, όσα κινηματογραφεί η Μαρίνα και τέλος είναι και εκείνα τα οποία φαντάζεται να συμβαίνουν στη δεκαετία του ’80 και αφορούν τους γονείς της. Προσπαθήσαμε να τους δώσουμε μια αίσθηση συνέχειας, αλλά χρησιμοποιήσαμε διαφορετική φωτογραφία ώστε να μη δημιουργήσουμε σύγχυση στους θεατές.
Δημιουργείται έτσι μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας και πολλές αμφιβολίες πάνω στο πόσο πιστά μπορεί να αναπαρασταθεί το παρελθόν…
Ξεκίνησα αυτή την ταινία ωθούμενη από περιέργεια και όχι από θυμό, όπως η Μαρίνα. Είχα κάνει, όπως σας είπα, έρευνα πάνω στο παρελθόν μου και έχω εντυπωσιαστεί από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η μνήμη. Ότι δηλαδή μπορείς να κατασκευάσεις τις αναμνήσεις σου, άρα και την πραγματικότητα. Αυτό βέβαια σημαίνει πως και η αλήθεια την οποία ανακαλύπτεις για το παρελθόν, για την ιστορία γενικότερα, μπορεί να είναι κι εκείνη κατασκευασμένη από κάποιους άλλους.
Ποια είναι λοιπόν η αλήθεια για τη δεκαετία του 80; Στην ταινία παρουσιάζετε μια αρκετά σκοτεινή εικόνα της.
Ήταν πολύ έντονα χρόνια για την Ισπανία. Είχαμε βγει πριν μια πενταετία από τη δικτατορία, υπήρξε έκρηξη ελευθερίας, αλλά και μια έντονα σκοτεινή πλευρά. Ναρκωτικά, AIDS, κατάθλιψη… Η Ισπανία είχε τότε το υψηλότερο ποσοστό δηλωμένων κρουσμάτων AIDS στο δυτικό κόσμο. Το Βίγο μάλιστα, εκεί όπου ζει η οικογένεια της Μαρίνα, ονομαζόταν "η μικρή αδελφή της Μαδρίτης", λόγω της έντονης πολιτιστικής της κίνησης, των κινημάτων για τα δικαιώματα και της επαναστατικής διάθεσης που κυριαρχούσε παντού. Το κίνημα της Movida ήταν πολύ ισχυρό. Ως παιδί της εποχής λοιπόν, ήθελα να αναμετρηθώ μαζί της και να δείξω και τη λιγότερο γνωστή και γραφική εκδοχή της.
Η νέα γενιά πως έχει εισπράξει αυτή την περίοδο; Τη εικόνα έχει όχι μόνον για τη δικτατορία του Φράνκο, αλλά ακόμα και για τον εμφύλιο;
Συνολικά ως έθνος, από τη μια μεριά απωθούμε τον εμφύλιο, τον Φράνκο, ακόμα και τη δεκαετία του ’80. Ό,τι μας φαίνεται τραυματικό ή περίπλοκο στην προσέγγισή του. Από την άλλη, επειδή διδάσκω σινεμά στο πανεπιστήμιο, βλέπω ότι οι νέοι θέλουν να αντιμετωπίσουν το παρελθόν. Το αντιλαμβάνονται συχνά σαν μια επώδυνη διαδικασία, αλλά οι περισσότεροι συνειδητοποιούν πως είναι απαραίτητη. Αυτό ήθελα να δείξω και με την αμφιθυμία ή τις αναστολές της Μαρίνα. Τον αρχικό φόβο της για το τι θα ανακαλύψει για το παρελθόν της, ο οποίος, όμως, ξεπερνιέται από την περιέργειά της.
Νιώθετε πως μετά τα "Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι" και "Οι Ροδακινιές του Αλκαράς" η ταινία κλείνει μια αυτοβιογραφική τριλογία;
Αν το δω καθαρά κινηματογραφικά, πιστεύω πως δοκίμασα πράγματα με το "Ρομερία" τα οποία, σε αφηγηματικό επίπεδο, δεν είχα επιχειρήσει στο παρελθόν. Υπάρχει περισσότερος διάλογος για παράδειγμα, υπάρχει όλο αυτό το κομμάτι που αφορά τους γονείς της Μαρίνα και είναι λίγο μαγικός ρεαλισμός… Νιώθω λοιπόν πως εξάντλησα ένα συγκεκριμένο τρόπο σκηνοθετικής έκφρασης. Νιώθω όμως πως κλείνω έναν κύκλο στη ζωή μου με μια ευρύτερη έννοια. Σε λίγες μέρες γεννάω, οπότε αισθάνομαι πως κάτι καινούργιο έρχεται, κάτι ξεχωριστό ξεκινάει. Αυτό περιλαμβάνει και το σινεμά, οπότε σκέφτομαι να προχωρήσω με κάτι απρόοπτο. Όπως ένα μιούζικαλ…
