Κάθε φεστιβαλικό ξεκίνημα είναι σίγουρο πως θα μεταφέρει ως την Γαλλική Ριβιέρα προσδοκίες, στοιχηματικό πυρετό και γκρίνια. Η τελευταία έχει φέτος να κάνει αφενός με την έλλειψη μεγάλων χολιγουντιανών παραγωγών και αφετέρου με τον αριθμό των γυναικών δημιουργών στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα: πέντε, σε αντίθεση με τις εφτά περσινές, κάτι που σχολιάστηκε αρνητικά, ακόμα κι αν τα ποσοτά είναι πολύ υψηλότερα στο τμήμα "Ένα Κάποιο Βλέμμα" (11 σκηνοθέτιδες στις 19 ταινίες) και η αφίσα της 79ης διοργάνωσης είναι εμπνευσμένη από το "Θέλμα και Λουίζ". Γκρινιάρικο κουτσομπολιό, επίσης, συνοδεύει την απόφαση των υπευθύνων του φεστιβάλ να αποκλείσουν την αγγλόφωνη ταινία του Βέρνερ Χέρτζογκ "Bucking Fastard" από το διαγωνιστικό, στέλνοντας την στα Special Screenings. Κάτι το οποίο αρνήθηκε ο Γερμανός σκηνοθέτης και οι παραγωγοί του, δηλώνοντας πως έτσι στερείται η δυνατότητα των πρωταγωνιστριών Κέιτ και Ρούνι Μάρα να διεκδικήσουν ένα βραβείο. Ωρίς να χάσει λεπτό, η Βενετία δήλωσε πως την έχει ήδη συμπεριλάβει στο δικό της line-up, όπως ακριβώς έκανε και πέρσι με το "Father Mother Sister Brother" του Τζιμ Τζάρμους.
Μετά τις συγκαταβατικώς συμπαθείς εντυπώσεις που άφησε η εκτός συναγωνισμού επίσημη ταινία έναρξης "La Vénus Electrique" του Πιέρ Σαλβαντορί, η κούρσα για τον Χρυσό Φοίνικα ξεκίνησε με το ρομερικό "Nagi Notes" του Κότζι Φουκάντα ("Αγάπη, Ζωή"). Ένα γλυκό, μικρών διαστάσεων και ελαφρά υποτονικό δράμα πάνω στη σχέση δυο φιλενάδων – μια γλύπτριας και μιας αρχιτέκτονα. Καθώς τα μυστικά τους αποκαλύπτονται και τα συναισθήματά τους αλλάζουν, βγαίνοντας στην επιφάνεια, η επαρχιακή Ιαπωνία προσφέρει ένα γαλήνιο, πλούσιο σημειολογικά φόντο.
Την ίδια στιγμή, αυλαία σήκωσαν τόσο το "Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών" με το πλήρως απογοητευτικό, σεναρικά χαοτικό και κινηματογραφικά τσαπατσούλικο "Butterfly Jam", αγγλόφωνο ντεμπούτο του Καντεμίρ Μπαλάγκοφ ("Ένα Ψηλό Κορίτσι"), όσο και το "Ένα Κάποιο Βλέμμα" με το "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" της Τζέιν Σένμπρουν (του άνισου, μα ενδιαφέροντος "I Saw the TV Glow"). Από τον τίτλο του ήδη, το σατιρικό slasher της 39χρονης Νεοϋρκέζας κάνει προφανή τη διάθεσή του να σαρκάσει τα κλισέ των ταινιών τρόμου της δεκαετίας του '80, χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας, καταθέτοντας παράλληλα ένα meta σχόλιο πάνω στις ένοχες απολάυσεις, το αντρικό βλέμμα και την αναζήτηση της σεξουαλικής ταυτότητας. Έχει χιουμοριστικές ιδέες, διαθέτει τόλμη (δεν καταγγέλει με διδακτική αυστηρότητα), αλλά σπαταλά χρόνο και ταλέντο σε μια σεναριακή λούπα που ανεβάζει διαρκώς το γκροτέσκο τόνο, επαναλαμβάνοντας το κακόγουστα προφανές. Όχι για όλους πάντως, μιας και η ιστορία μιας σκηνοθέτιδας (Χάνα Έιμπιντερ) η οποία έχει αναλάβει να αναβιώσει ένα θρυλικό τρομο-franchise (με scream queen την Γκίλιαν Άντερσον) τους θύμισε το περσινό "Substance", ανακηρύσσοντάς την ήδη στη μεγάλη έκπληξη του φετινού φεστιβάλ.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
