Η ταινία σας εμπνέεται από την ομώνυμη μικρού μήκους σας, με την οποία μάλιστα είχατε κερδίσει το 2021 το αντίστοιχο βραβείο Σεζάρ.
Πριν το "Partir Un Jour" είχα σκηνοθετήσει μόνο ντοκιμαντέρ και σκέφτηκα πως για να περάσω στη μυθοπλασία μια μικρού μήκους θα ήταν ένα ευκολότερο πρώτο βήμα. Επιπλέον, έχεις κάτι να παρουσιάσεις ως δείγμα δουλειάς όταν αναζητάς χρήματα για την πρώτη σου μεγάλου μήκους. Αποδείχτηκε, όμως, δύσκολη διαδικασία το να γράψεις ένα σωστό, ζυγισμένο σενάριο για μικρού μήκους, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Ήρθαν και τα βραβεία, οπότε οι παραγωγοί μού πρότειναν να τη "διασκευάσουμε" σε ταινία μεγάλης διάρκειας, κάτι που το είχα σκεφτεί κι εγώ, καθώς πολλά θέματα που θίγει η μικρού μήκους θα μπορούσαν να αναπτυχθούν περισσότερο.
Ενώ οι πρωταγωνιστές των δυο ταινιών είναι ίδιοι, η Ζιλιέτ Αρμανέ και ο Μπαστιέν Μπουιγιόν, οι χαρακτήρες τους έχουν αλλάξει φύλο. Εδώ βασική ηρωίδα είναι η Σεσίλ, και όχι ο Ζιλιέν, που επιστρέφει στην κωμόπολη στην οποία μεγάλωσε.
Δεν είμαι σίγουρη για το αν ο Μπαστιέν ενθουσιάστηκε με την ιδέα (γέλια). Αλλά ναι, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχα επιλέξει έναν αντρικό χαρακτήρα για τη μικρού μήκους χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Ήταν απλώς επειδή είχα συνηθίσει να βλέπω ταινίες με άντρες πρωταγωνιστές. Και τότε αποφάσισα να το αλλάξω.
Και γιατί από συγγραφέα, την κάνατε σεφ;
Μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω, αλλά πιστεύω πως είναι ένα επάγγελμα το οποίο μπορεί να αναδείξει γλαφυρά τη διαφορά ανάμεσα στην αστική και την επαρχιακή ζωή. Ο πατέρας της Σεσίλ διευθύνει μια ταβέρνα δίπλα στην εθνική οδό, της οποίας οι πελάτες είναι σχεδόν αποκλειστικά φορτηγατζήδες. Νιώθει πως έχει καθήκον να τους ταΐζει, αισθάνεται πως η ενασχόλησή του κουβαλάει και μια κοινωνική ευθύνη. Η κόρη του, αντίθετα, θέλει να ανοίξει το δικό της εστιατόριο στο Παρίσι γιατί νιώθει σαν ένα είδος καλλιτέχνη. Επιθυμεί να εκφραστεί. Δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η ταινία σας, όπως και η μικρού μήκους, επιχειρεί ένα ενδιαφέρον συνταίριασμα κινηματογραφικών ειδών. Ρομαντική κωμωδία, ιστορία ενηλικίωσης, δράμα αναζήτησης ταυτότητας και… μιούζικαλ.
Κάτι καλό το οποίο ισχύει όταν γυρίζεις την πρώτη σου ταινία είναι ότι δεν ξέρεις τίποτα, οπότε νιώθεις ελεύθερος. Δεν νιώθεις αναγκασμένος να κάνεις αυτό έτσι και το άλλο αλλιώς. Οπότε προχωρήσαμε με άγνοια κινδύνου, επιχειρώντας κάτι που αν το σκεφτόμασταν εξαντλητικά μπορεί και να μην το υιοθετούσαμε.
Είχατε στο νου σας κάποια συγκεκριμένα μιούζικαλ;
Υπάρχουν οι ταινίες του Τζόναθαν Ντέμι από τη δεκαετία του ’60 και φυσικά το "La La Land", μιούζικαλ που έχουν χρησιμοποιήσει έξυπνα και αντισυμβατικά τα τραγουδιστικά μέρη. Έχουν ανοίξει το δρόμο και σε κάνουν να νιώθεις περισσότερο ασφαλής. Αλλά αυτές είναι ταινίες οι οποίες χρησιμοποιούν τραγούδια, δεν είναι φτιαγμένες από τα τραγούδια. Δεν ξεκινούν απ’ αυτά. Εμείς θέλαμε να δούμε πως η μουσική "κυκλοφορεί" στην καθημερινότητά μας, πως τη διαμορφώνει, πως την πλουτίζει και τη νοστιμίζει. Πως ανακινεί μνήμες, όπως κάνει το φαγητό στο "Ρατατούη". Αλλά είχαμε βάλει έναν κανόνα όσον αφορά την επιλογή των τραγουδιών. Να είναι επιτυχίες στην Γαλλία και να είναι αναγνωρίσιμα από ανθρώπους 30-40 χρονών.
Τα τραγουδάνε οι ίδιοι οι ηθοποιοί, έτσι δεν είναι;
Ναι, είναι οι πραγματικές τους φωνές. Οι ηχογραφήσεις έγιναν ζωντανά, αλλά είχαν προηγηθεί πολλές πρόβες. Οι περισσότεροι ήταν φοβισμένοι με την ιδέα, γιατί δεν είναι τραγουδιστές. Τους εξήγησα, όμως, ότι το ζητούμενο δεν ήταν η ακρίβεια και η απόλυτη ορθοφωνία, αλλά το πάθος και ο αυθορμητισμός.
Πως ένιωθαν δίπλα στην Αρμανέ, η οποία είναι καταξιωμένη μουσικός και τραγουδίστρια;
Άλλος ένας λόγος που ένιωθαν επιφυλακτικά, φοβούμενοι τη σύγκριση. Αλλά η Ζιλιέτ δεν είναι ηθοποιός, οπότε εκεί υπερτερούσαν οι υπόλοιποι (γέλια). Ήταν μια ισορροπημένη κατάσταση.
Ως θεατής, τι είδους ταινίες σας αρέσει να παρακολουθείτε;
Παρακολουθώ στενά το γαλλικό σινεμά, αλλά κυρίως για επαγγελματικούς λόγους. Με ενδιαφέρει πολύ η δουλειά των συναδέλφων μου και θέλω να είμαι ενήμερη γι’ αυτήν. Ως θεατής, τώρα, είδα το καινούριο "Avatar" κι εντυπωσιάστηκα ακόμα μια φορά, είδα όμως και το "Ένας Ποιητής" ("Un Poeta"), ένα κολομβιανό δράμα, το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ. Δεν είμαι φανατική κάποιου κινηματογραφικού είδους, αν και έχω μια προτίμηση στις ρομαντικές κωμωδίες. Ως σκηνοθέτης περισσότερο, γιατί είναι το είδος ταινιών που ευχαριστιέμαι να γυρίζω. Μπορώ να εκτιμήσω ένα καλό δράμα, αλλά δεν νιώθω ικανή να το γράψω και να το σκηνοθετήσω.
Η κωμωδία είναι ένα υποτιμημένο είδος;
Η ελαφρότητα, γενικότερα, είναι υποτιμημένη και πιστεύω πως λείπει από τη ζωή μας. Όπως υποτιμημένη είναι φυσικά και η κωμωδία και ακόμα περισσότερο η κομεντί, για την οποία πολλοί φαντάζονται πως είναι ευκολότερο να γυριστεί από ένα δράμα ή μια θεαματική περιπέτεια. Χρειάζεται όμως να έχεις αίσθηση του τάιμινγκ, να έχεις χιούμορ και αίσθηση της αφηγηματικής ισορροπίας ανάμεσα στο ρομαντικό, το δραματικό και το κωμικό. Μπορεί κάποια στιγμή να γράψω κάτι πιο δραματικό, αλλά σίγουρα θα έχει μια ελαφρότητα και μια γλύκα μέσα του.
