"Κάθε πράγμα στον καιρό του", έλεγαν οι παλαιότεροι και πέρα από μία μικροποσότητα μοιρολατρίας που μπορεί να ενέχει η εν λόγω φράση, σίγουρα εκφράζει τους δημιουργούς του απόλυτου σίκουελ της χρονιάς. Από ό,τι αποδεικνύεται από την παρακάτω συζήτηση και προς απάντηση όσων θεωρούν το The Devil Wears Prada ελαφρού περιεχομένου, οι δημιουργοί του ήθελαν να υπάρχει λόγος για να επαναφέρουν τους πιο iconic χαρακτήρες της τελευταίας 20εατίας. Και το κοινό, τους περίμενε καρτερικά, αφού, το trailer της ταινίας που κυκλοφόρησε τον περασμένο Φεβρουάριο συγκέντρωσε 222 (!) εκατ. θεάσεις μέσα σε 24 ώρες.
Λίγο πριν από την πρεμιέρα της ταινίας λοιπόν, εμείς θέσαμε τις απορίες μας στον σκηνοθέτη της, David Frankel και εκείνος μας τις έλυσε όλες.
>Γιατί χρειάστηκαν 20 χρόνια για να γίνει αυτή η ταινία;
Γιατί δεν είχαμε τη φαντασία να βρούμε τον τρόπο να επαναφέρουμε τους δύο χαρακτήρες, την Andy και τη Miranda, στο ίδιο γραφείο. Σκέψου ότι το iPhone κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά από την πρώτη ταινία. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε, πριν από μερικά χρόνια, ότι η Andy θα ήταν απεγνωσμένη για δουλειά καθότι οι εφημερίδες συρρικνώνονται και ίσως υπήρχε τρόπος να ξαναδουλέψει με τη Miranda που φλέρταρε επικίνδυνα με το cancel και χρειαζόταν τη βοήθειά της. Απλώς, αυτή η σπίθα της ιδέας άργησε πολύ να έρθει.
>Σημειώσατε ότι το πρώτο iPhone κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά την πρώτη ταινία, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους για τα έντυπα. Γιατί ήταν απαραίτητο να περιμένετε μέχρις ότου η βιομηχανία να φτάσει σε αυτό ακριβώς το σημείο ώστε να αφηγηθείτε αυτό το νέο κεφάλαιο;
Για εμάς είναι πάντα πιο ενδιαφέρον όταν οι άνθρωποι βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, όταν υπάρχει κίνδυνος. Και ο κίνδυνος της απαξίωσης σήμερα είναι πολύ συγκεκριμένος: η απειλή του τέλους του περιοδικού Runway ή και ολόκληρου του κόσμου των εντύπων. Ήταν πολύ ενδιαφέρον γεγονός προς εξερεύνηση ειδικά επειδή μεγάλωσα σε οικογένεια δημοσιογράφων και νιώθω ότι παρακολουθώ την οικογενειακή επιχείρηση να ξεθωριάζει σιγά σιγά. Είναι ωραίο που έχεις μια χούφτα ανθρώπους που ακόμα παλεύουν να τη διατηρήσουν ζωντανή. Αυτό δημιουργεί ενδιαφέρον δράμα, τους βλέπεις να παλεύουν για την επιβίωσή τους.
>Πώς καταφέρατε να αποτυπώσετε το πνεύμα της πρώτης ταινίας και να το συνδέσετε με το σίκουελ;
Κάτι που συνδέω με την πρώτη ταινία είναι η αίσθηση της χαράς. Είναι μία ταινία που ξαναβλέπεις, που παραθέτεις φράσεις από αυτήν και σε κάνει να νιώθεις καλά. Αυτό ήταν ένα από τα κίνητρά μου: να φτιάξω μια ακόμη ταινία που θα σε κάνει να βγαίνεις από την αίθουσα με καλή διάθεση. Tα γυρίσματα -μπορεί να ακούγεται κοινότοπο- αλλά αποτέλεσαν μια ευχάριστη εμπειρία για όλους να ξαναβρούν αυτούς τους χαρακτήρες, να μπουν στον κόσμο τους, να φορέσουν αυτά τα εκπληκτικά ρούχα και να κάνουν αυτούς τους έξυπνους διαλόγους. Ήταν απόλυτα διασκεδαστικό.
>Τι πρόσθεσε στην αφήγηση και την οπτική ταυτότητα του σίκουελ μια τόσο συμβολική πόλη για τη μόδα όπως το Μιλάνο;
Το Μιλάνο προσφέρει αυθεντικότητα. Είναι το κέντρο της βιομηχανίας της μόδας, μία κρίσιμη τοποθεσία για τόσα σόου, μοντέλα και σχεδιαστές. Είχαμε την τύχη να γυρίσουμε στο τέλος της Εβδομάδας Μόδας πέρυσι το φθινόπωρο. Ήμασταν στο σόου της Dolce & Gabbana, του Brunello Cucinelli, ήταν συγκλονιστικό. Και μετά δημιουργήσαμε το δικό μας σόου με τη Lady Gaga στην Ακαδημία της Brera. Το Μιλάνο είναι μια πανέμορφη πόλη με μεγάλη ιστορία και εκπληκτική τέχνη και δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κοντά βρίσκεται η λίμνη Κόμο και είδαμε πολλά υπέροχα κτήρια εκεί. Είναι πολύ γκλαμουράτο και πανέμορφο, κάτι που ήταν σημαντικό για την ταινία.
>Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να απεικονίσετε την εξέλιξη της βιομηχανίας του τύπου και της δημοσιογραφίας μέσα από τους χαρακτήρες;
Ναι, ήταν απαραίτητο. Στην πραγματικότητα ήταν η βασική μας ιδέα ότι αυτός ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά. Το έντυπο έχει παρακμάσει, τα ψηφιακά μέσα κυριάρχησαν, και άρα εξερευνούμε τι χάνεται σε αυτή τη μετάβαση, αλλά και τι χάνουν οι ίδιοι οι χαρακτήρες, τι πρέπει να διεκδικήσουν για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Η Miranda δεν παλεύει μόνο για τη δουλειά της, αλλά και για να διαφυλάξει κάτι από την ανθρώπινη καλλιτεχνική δημιουργία σε αυτό που κάνει. Όλα αυτά τίθενται σε κίνδυνο με το κύμα της τεχνητής νοημοσύνης.
>Υποθέτω πως ήταν διασκεδαστικό για εσάς το να σατιρίσετε το Ozempic ή την τεχνητή νοημοσύνη.
Η πρώτη ταινία ήταν σάτιρα εκείνου του κόσμου, ένα στιγμιότυπο της εποχής. Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς να είμαστε όσο πιο επίκαιροι γίνεται αυτήν τη φορά και να περιπαίξουμε με τον τρόπο μας μερικά από τα trends της σύγχρονης κουλτούρας. Το κάναμε ωστόσο, με μια επιφύλαξη του στυλ "προσέξτε", γιατί κάποια από αυτά ίσως μας κατατρώνε μέσα μας.
>Η Miranda Priestley έχει γίνει ένας από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες στην ιστορία του κινηματογράφου. Τι συζητήσατε με τη Meryl Streep για την επαναφορά του;
Η συζήτησή μας κράτησε μια λέξη: "παρακαλώ". Στη Meryl άρεσαν οι θεματικές της ταινίας: αυτή η ιδέα ότι η καλλιτεχνία και η ανθρώπινη δημιουργικότητα κινδυνεύουν, ότι η τεχνολογία επιτίθεται στο Χόλιγουντ, στα έντυπα, τη μόδα, σε τόσους τομείς του πολιτισμού. Την ελκυσε επίσης η ιδέα μιας γυναίκας στα 70 της που αναρωτιέται ποια είναι η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω της και πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να αποχωρήσει. Αυτά τα θέματα την απασχόλησαν και αυτά συζητήσαμε κυρίως.
>Εσείς, ποιον κόσμο προτιμάτε, τον σημερινό του σίκουελ ή εκείνον 20 χρόνια πριν;
Τον παλαιότερο. Ειδικά αν ήμουν στη θέση της Miranda, θα ήθελα να ήμουν στην ακμή εκείνης της βιομηχανίας, όταν δηλαδή οι προϋπολογισμοί ήταν υψηλοί, οι συνδρομητές πολλοί, οι διαφημιστικές σελίδες αμέτρητες και το περιοδικό είχε χίλιες σελίδες.
>Αλήθεια, πού αποδίδετε την επιτυχία και τη διάρκεια της ταινίας αυτής όλα αυτά τα χρόνια;
Στην πραγματικότητα, δε μπορώ να εξηγήσω πώς μια ταινία που φτιάξαμε το 2005 συνεχίζει να αγγίζει το κοινό σήμερα. Στο Χόλιγουντ λέμε ότι κανείς δεν ξέρει τίποτα και εγώ είμαι ο τελευταίος που θα το μάθει. Σίγουρα, ξεκινά από το σπουδαίο σενάριο και την περιέργειά μας να κοιτάξουμε πίσω από την κουρτίνα αυτού του κόσμου. Συνεχίζεται με εμβληματικές ερμηνείες καθώς υπάρχουν τόσα επίπεδα στις σχέσεις των χαρακτήρων... Παράλληλα, τα θέματα και των δύο ταινιών έχουν καθολική απήχηση: Η πρώτη ταινία μιλά για την οριοθέτηση των φιλοδοξιών, μια ιδέα που απασχολεί τους πάντες. Όλοι επίσης, έχουμε εμπειρία από έναν δύσκολο προϊστάμενο. Η δεύτερη αφορά την επιβίωση, τις θυσίες που κάνεις για να επιβιώσεις στη δουλειά και τους συμβιβασμούς στις προσωπικές σου σχέσεις. Μάλλον λοιπόν, επειδή είναι πραγματικά αστεία και ασχολείται με επίκαιρα θέματα και θέλω να πιστεύω ότι το sequel κάνει το ίδιο.
>Με ποια κριτήρια επιλέξατε τη μουσική στην ταινία;
Ενέργεια, χαρά, πρωτοτυπία, είναι κυρίως γυναικείες φωνές. Αγαπώ πολύ αυτές τις τραγουδίστριες. Υπάρχουν και νέα πρόσωπα, θελήσαμε να πρωτοτυπήσουμε λίγο. Προφανώς έχουμε τη Lady Gaga και τη Dua Lipa, την Olivia Dean, τη Sienna Sparrow, την Izzy Escobar- κάποιες από αυτές το κοινό ίσως να μην τις έχει ακούσει ακόμα. Πάντα πάμε για αυτό που εγώ ορίζω ως σέξι και είμαι ευλογημένος που έχω αυτή την εκπληκτική συνεργασία μεταξύ Gaga και Doechii, που είναι πραγματικά το signature τραγούδι της ταινίας.
>Εικάζω πως το The Devil Wears Prada 2 απευθύνεται στο κοινό της πρώτης ταινίας προσπαθώντας παράλληλα να μιλήσει σε μια νέα γενιά θεατών και να τους μεταδώσει κάποιες καθολικές αξίες. Σωστά;
Ναι, ένας από τους στόχους μας ήταν να φτιάξουμε μια ταινία που να μπορεί να σταθεί μόνη της, να μη χρειάζεται να έχεις δει την πρώτη για να παρακολουθήσεις αυτή. Θέλαμε μία αυτοτελή ιστορία, διαφορετική από από την πρώτη, στην οποία οι χαρακτήρες θα αποκαλύπτονταν πλήρως. Οι χαρακτήρες είναι μεγαλύτεροι, όχι απαραίτητα σοφότεροι, αλλά πιο ευάλωτοι και οι δουλειές τους κινδυνεύουν περισσότερο. Ταυτόχρονα, αν δεις και τις δύο ταινίες μαζί, υπάρχει μια ωραία συνέχεια και διακρίνεις την εξέλιξη και τις αλλαγές που έχουν υποστεί. Συναισθηματικά είναι αρκετά διαφορετικές, η μία είναι λίγο περισσότερο από την οπτική της Andy, η άλλη περισσότερο από της Miranda. Και κάτι που μου είπε ο David Greenbaum, ο πρόεδρος του στούντιο: "Θα είχα φτιάξει αυτό το σενάριο ακόμα και αν δεν ήταν sequel, γιατί θίγει τόσα θέματα που φαίνονται επίκαιρα σήμερα".
>Ποιο θα λέγατε λοιπόν, ότι είναι είναι το μήνυμα της ταινίας; Βασικά έχει συγκεκριμένο μήνυμα;
Δεν είπαμε ποτέ "αυτό είναι το μήνυμά μας". Ο στόχος μου είναι οι άνθρωποι να βγουν από την αίθουσα νιώθοντας κάτι. Θέλω να στοχαστούν, να προβληματιστούν από τους χαρακτήρες. Μιλάμε για πολύ σοβαρά θέματα, αλλά η ταινία είναι αστεία, χαρούμενη, με εκπληκτική μόδα και υπέροχη μουσική. Θέλω ο κόσμος να περάσει καλά. Και είναι σπάνιο να έχεις μια ταινία με μεγάλα ονόματα, σε ευρεία διανομή, που ταυτόχρονα σε κάνει να σκεφτείς λίγο και να αισθανθείς πολλά.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
