Το όνομα του Φιλιππινέζου σκηνοθέτη Λαβ Ντίαζ είναι συνυφασμένο με το αργό σινεμά, το οποίο αφήνει χώρο στην παρατήρηση μέσω των μεγάλης διάρκειας πλάνων, των ελάχιστων διαλόγων και της συχνής συμμετοχής ερασιτεχνών ηθοποιών. Οι ταινίες του Ντίαζ σπάνια πέφτουν κάτω από τις 3 ώρες σε διάρκεια (οι περισσότερες είναι μεταξύ 4 έως 10 ωρών) και για αυτό βρίσκουν θέση στα μεγάλα φεστιβάλ αλλά σχεδόν ποτέ δεν παίρνουν κανονική διανομή στους κινηματογράφους. Ωστόσο, η νέα του ταινία αποτελεί εξαίρεση καθώς με δυόμισι ώρες διάρκεια, κατάφερε να "τρυπώσει" στις ελληνικές αίθουσες.
Πρόκειται για τον "Μαγγελάνο", μια ταινία με πρωταγωνιστή τον γνωστό Μεξικανό ηθοποιό Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ ("Θέλω και τη μαμά σου" του 2001), μια ακόμη απρόσμενη κίνηση από τον Ντίαζ, ο οποίος δεν συνηθίζει να συνεργάζεται με γνωστά ονόματα. Η ταινία αφορά τον διάσημο Πορτογάλο θαλασσοπόρο και εξερευνητή Φερδινάνδο Μαγγελάνο και επικεντρώνεται στο τελευταίο του ταξίδι, κατά το οποίο ανακάλυψε τις Φιλιππίνες.
Αυτό συνέβη το 1521, σε μια αποστολή χρηματοδοτούμενη από την Ισπανία. Ο Μαγγελάνος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε στις Φιλιππίνες και η εξάπλωση τόσο του χριστιανισμού, όσο και της ίδιας της αποικιοκρατίας σε αυτά τα μέρη ξεκίνησε από τον ίδιο. Σήμερα, το 80% του πληθυσμού των Φιλιππίνων παραμένει καθολικό, έχοντας ως σημαντικότερη θρησκευτική εικόνα τον Σάντο Νίνο, που έφερε μαζί του ο Μαγγελάνος. Εκεί βέβαια ήταν που άφησε και την τελευταία του πνοή, όταν τον σκότωσαν ιθαγενείς έπειτα από εντολή του φύλαρχου Λάπου-Λάπου στη μάχη του Μακτάν. Στην ταινία, ο Ντίαζ αμφισβητεί ορισμένα ιστορικά γεγονότα, σε βαθμό που έχει κατηγορηθεί για ιστορικό ρεβιζιονισμό.
"Έκανα ενδελεχή έρευνα και μελέτη στο θέμα για επτά χρόνια. Οπότε αυτή η ταινία είναι όσο πιο κοντά στην αλήθεια. Ο Λάπου-Λάπου είναι μύθος" δηλώνει ο σκηνοθέτης. Για τους ιστορικούς θεωρείται υπαρκτό πρόσωπο αλλά στην ταινία ο Ντίαζ δείχνει καθαρά την άποψή του ότι ο βασιλιάς των Σεμπού, Χουμαμπόν, επινόησε έναν αόρατο εχθρό για να φοβίσει τον Μαγγελάνο, ο οποίος είχε ήδη προσηλυτίσει σχεδόν όλο τον λαό του στον χριστιανισμό.
Ο Ντίαζ δεν αποτυπώνει τον γνωστό θαλασσοπόρο ως ήρωα. Αφηγείται την ιστορία των Φιλιππίνων χωρίς όμως να αποκόπτει τη σημαντική συμμετοχή του Μαγγελάνου σε αυτή. Ο σκηνοθέτης τον περιγράφει ως "φιλόδοξο και ζηλόφθονα" αλλά ταυτόχρονα και γεμάτο ανθρωπιά, ένα στοιχείο που δεν ήθελε να του στερήσει. Γι’ αυτό και για τον ίδιο, η ταινία του δεν είναι απλώς ένα ιστορικό αφήγημα αλλά μια ευκαιρία να μάθουμε καλύτερα τους εαυτούς μας μέσα από την Ιστορία μας. Περιγράφει το τι είναι τελικά η ταινία του ως εξής: "Είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο. Ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας μας. Κι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι είναι το ταξίδι στην τρέλα. Το να κατανοήσουμε την ανθρωπότητα είναι εξίσου μέρος της ταινίας".
Αυτή την ιστορία μάς καλεί να ανακαλύψουμε στη μεγάλη οθόνη, σε μια σπάνια ευκαιρία για τα ελληνικά δεδομένα που δικό του έργο φτάνει στους κινηματογράφους. Βέβαια, ο ίδιος έχει άπειρο γυρισμένο υλικό που δεν χρησιμοποίησε. Ουσιαστικά, αποφάσισε να δημιουργήσει μια μικρότερης διάρκειας ταινία, με επίκεντρο τον Μαγγελάνο, προκειμένου να γίνει πιο προσβάσιμη στο ευρύ κοινό. Αρχικός του στόχος ήταν να γυρίσει την ταινία γύρω από τη γυναίκα του Μαγγελάνου, Μπεατρίς, το οποίο και σκοπεύει να ολοκληρώσει σε ένα άτυπο σίκουελ πολύ μεγαλύτερης διάρκειας, από αυτές που συνηθίζει.
